"Ώσπου τέλος ένιωσα, κι ας πα να μ' έλεγαν τρελό, ότι από ένα τίποτα γίνεται ο παράδεισος"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011
conte de fées
There was a boy,
A very strange enchanted boy.
They say he wandered very far, very far,
Over land and sea.
A little shy
And sad of eye,
But very wise
Was he.
And then one day,
A magic day he passed my way
And while we spoke of many things, fools and kings,
This he said to me:
"The greatest thing
You'll ever learn
Is just to love
And be loved in return".
Σκέφτηκε κρατώντας το κόκκινο μπαλόνι της η
Amélie Melon
κάπου στις
2:24 μ.μ.
2
συννεφάκια στη Χώρα του Ποτέ
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Μου θυμίζει:
αγαπώ,
μπουρμπουλήθρες,
πεταλούδα,
ποίηση,
τραγούδι,
χαμόγελο,
to the stars
Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2010
Αφιερωμένο...
Είναι σαν ένα κομμάτι θάλασσα. Τόσο κοντά και τόσο μακρυά. Ένα μικρό κομμάτι θάλασσα, γεμάτο ποιήση και μουσική. Πάντα τόσο ήρεμο, τόσο απέραντο, έτοιμο να σε αφήσει να κολυμπήσεις μέσα του. Πρόθυμο να ξεπλύνει κάθε πρόβλημά σου.
Πόσο μακρυά με ταξιδεύει αυτό το κομμάτι της θάλασσας! Μέσα από τα ταξίδια του γεννήθηκε (ή τουλάχιστον βρήκε τρόπο να εφραστεί) η έμπνευση. Ο Οδυσσέας μου γράφει στον Μικρό Ναυτίλο: "όταν ανακαλύψουμε τις μυστικές σχέσεις των εννοιών και τις περπατήσουμε σε βάθος, θα βγούμε σ' ένα άλλου είδους ξέφωτο που είναι η Ποίηση. Και η Ποίηση είναι πάντοτε μία, όπως ένας είναι ο ουρανός. Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό. Εγώ τον έχω δει από καταμεσής της θάλασσας."
Τόσο που χαίρομαι όταν βλέπω το κομμάτι της θάλασσάς μου να ζει και να δημιουργεί υπέροχα κυματάκια. Τόσο κοντά ώστε να μπορώ να τα ακούσω αλλά τόσο μακρυά ώστε να μην μπορώ να τα ζήσω. Είμαστε τόσο διαφορετικοί και όμως μοιάζουμε.
Πόσο μου λείπει η θάλασσα; Τόσο κοντά και δεν μπορώ να την αγγίξω. Όμορφη θάλασσα σε περιμένω εδώ.
Point final et sourire.
Πόσο μακρυά με ταξιδεύει αυτό το κομμάτι της θάλασσας! Μέσα από τα ταξίδια του γεννήθηκε (ή τουλάχιστον βρήκε τρόπο να εφραστεί) η έμπνευση. Ο Οδυσσέας μου γράφει στον Μικρό Ναυτίλο: "όταν ανακαλύψουμε τις μυστικές σχέσεις των εννοιών και τις περπατήσουμε σε βάθος, θα βγούμε σ' ένα άλλου είδους ξέφωτο που είναι η Ποίηση. Και η Ποίηση είναι πάντοτε μία, όπως ένας είναι ο ουρανός. Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό. Εγώ τον έχω δει από καταμεσής της θάλασσας."
Τόσο που χαίρομαι όταν βλέπω το κομμάτι της θάλασσάς μου να ζει και να δημιουργεί υπέροχα κυματάκια. Τόσο κοντά ώστε να μπορώ να τα ακούσω αλλά τόσο μακρυά ώστε να μην μπορώ να τα ζήσω. Είμαστε τόσο διαφορετικοί και όμως μοιάζουμε.
Πόσο μου λείπει η θάλασσα; Τόσο κοντά και δεν μπορώ να την αγγίξω. Όμορφη θάλασσα σε περιμένω εδώ.
Point final et sourire.
Σκέφτηκε κρατώντας το κόκκινο μπαλόνι της η
Amélie Melon
κάπου στις
10:16 π.μ.
5
συννεφάκια στη Χώρα του Ποτέ
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Μου θυμίζει:
αφιέρωση,
θάλασσα,
μουσική,
Οδυσσέας Ελύτης,
ποίηση
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)