Και επειδή, λοιπόν, τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά τελευταία, νομίζω ήρθε η ώρα για μια λίστα. Μία απο αυτές τις λίστες που κάνω συχνά πυκνά για να θυμάμαι τι με κάνει χαρούμενη.
Πάμε λοιπόν. Πράγματα που τελευταία με κάνουν ευτυχισμένη:
1. Αυτό το πανέμορφο, υπέροχο, γελαστό μωρό που χτες έγινε ενός και γεμίζει κάθε μέρα τις ζωές μας με χαρά.
2. Να μην σκέφτομαι,αθλούμενη. Κι ας μην κερδίσω ποτέ.
3. Οι μαραθώνιοι Grey's Anatomy.
4. Το νερό όταν το αρωματίζεις με φράουλες και μέντα.
5. Η Γλυφάδα και το Καβούρι.
6. Ένα σουφλέ σοκολάτας, όταν έχεις καιρό να φας γλυκό.
7. Οι σούπες όταν είμαι άρρωστη.
8. Τα υπόγεια και οι ταινίες.
9. Οι φίλοι που είναι διατεθειμένοι να ανοίξουν την αγκαλιά τους για να χαθείς εκεί μέσα, έστω και για λίγο.
10. Η Μποφίλιου στις 12/7.
11. Το dernière danse και ο Κιάμος.
12. Ο αγαπημένος μου πλέον λόφος, που βλέπεις τη Γλυφάδα πιάτο.
Βλέποντας τις ευκαιρίες να περνούν μπροστά στα μάτια μου και το σύμπαν να γελάει και να παίζει με τις λέξεις. Αυτοπεποίθηση στο μείον άπειρο, με τις ελπίδες μου να αρνούνται να πεθάνουν.
Όσο περνάει η ζωή μου, τόσο αποφασίζω ότι ποτέ δεν πρέπει να λέω ποτέ. Μποφίλιου λοιπόν, εγώ που δεν μπορούσα ούτε να την ακούσω.... Μποφίλιου 24 ώρες. Σε έχω βρει και σε χάνω. Νομίζω σ' έχω βρει, δεν ξέρω αν θα σ' έχω. Έστω για λίγο.
"Ετοιμαζόμουνα για σένα και δεν άκουγα κανένα που μου λεγε πως ίσως δεν φανείς. Και περάσαν οι ζωές μας. Δεν βρεθήκαμε ποτέ μας και τη θέση σου την παίρνουνε σκιές."
Διάβασμα λοιπόν. Διάβασμα για δύο μέρες ακόμα, σε μία εξεταστική που μου φάνηκε πιο μικρή απο ποτέ. Γεμάτη ταινίες και ενα υπέροχο μωρό που μυρίζει βανίλια.
Είναι η πρώτη φορά μετά απο δύο χρόνια, που αρχίζω να βλέπω τα πράγματα να πηγαίνουν καλύτερα. Μία εξεταστική πέρασε χωρίς καθόλου άγχος, ήρθαν καλά νέα και νέα άτομα στη ζωή μου. Ξέρεις κάτι; Ίσως τελικά το '14 να είναι μία καλή χρονιά.
Και τι μένει τελικά από αυτές τις μέρες του Ιανουαριοφεβρουαριου (για κάποιο λόγο τους κατάλαβα σαν ενα μήνα);;
Η μωρουδιακή μυρωδιά βανίλιας.
Πολλά χαμόγελα χωρίς δόντια.
Μοριακά ποτά, ειδικά όταν αυτά συνοδεύονται απο καλή παρέα.
Επιληπτικές κρίσεις και ένα μεγάλο μωρό.
Εξαγωγές δοντιών και ιατρικές ποδιές άλλης ειδικότητας.
Το πόσο μπορεί να σου λείπει κάποιος που βλέπεις συνέχεια.
Ωραίο squash γεμάτο εκτόνωση και χωρίς έγνοιες.
Ατελείωτες ώρες σεναρίων επιστημονικής φαντασίας σε τηλέφωνα, αυτοκίνητα και καφέδες.
Ασπράδια αυγών και πολύ κοτόπουλο.
Σχέδια για ταξίδια στα χιόνια.
Η πρώτη ονειροπόληση καλοκαιριού.
Ο Άδωνις στο repeat και χορευτικά στο δωμάτιο.
Το ίδιο και το Once Upon A Dream της Λανίτσας, για κάτι έτσι λίγο πιο dreamy.
Και πιο πολύ το Clementine του Body shop.
Ό,τι κι αν ζήσουμε το 'χουμε δει
σαν μία σκηνή από άλλη ταινία
Κι όλος ο κόσμος - μωρό μου - μπορεί και το ζει
έλα - κερνάω καφέ στην πλατεία.
Όπου κι αν πας θα 'σαι πάντα εδώ θα 'χεις κλειδί και θ' ανοίγεις την πόρτα
Point final et sourire
Πι.ες.: τελικά δεν μένουν και πολλές εξεταστικές μέχρι το τέλος. Ο μάι γκόντ.
Πι.ες. 2: που είναι ο χειμώνας μου;; Κρύο, σκουφάκια, γαντάκια, μπουφανάκια;; Που είναι ο χειμώνας μου;;
Όλα ξεκίνησαν χτες το μεσημέρι που, μαζί με μερικούς φίλους, καθόμασταν στην είσοδο του Αττικού νοσοκομείου. Ως φοιτητές έχουμε καθημερινά κλινικές εκεί, με αποτέλεσμα κατά τις 12 το μεσημέρι να βλέπεις παντού κοντά στο κηλικείο και το αίθριο, πηγαδάκια φοιτητών που μιλάνε, γελάνε και γενικώς δεν ταιριάζουν καθόλου με το κλίμα του νοσοκομείου.
Εκεί που καθόμασταν λοιπόν, βλέπω ένα μεγάλο φορείο να περνάει μπροστά μου, φορτωμένο με τεράστια μηχανήματα που έπιαναν σχεδόν όλο το μήκος και το πλάτος του. Στο πλάι του γυάλινου μηχανήματος, δύο τρύπες... Και μέσα.... ένα ψιχουλάκι! Κυριολεκτικά όμως, ένα μωράκι που μόλις που φαινόταν... Το καταλάβαινες μόνο από τις μικρές κινήσεις που έκανε μέσα στη θερμοκοιτίδα.
Το βράδυ που γύρισα σπίτι, χάζευα στον υπολογιστή παλιά επεισόδια των "Πρωταγωνιστών" του Θεοδωράκη. Μου τράβηξε την προσοχή ένα συγκεκριμένο επεισόδιο για τα παιδιά του "Μητέρα". Τα 80 παιδιά που προέρχονται είτε από τα αζήτητα των νοσοκομείων, είτε οι γονείς τους δεν έχουν τους πόρους να τα συντηρήσουν.
Αναφέρθηκε στο επεισόδιο ο θεσμός της αναδοχής. Αφορά κυριώς παιδιά που έχουν μεγαλώσει λίγο, παιδιά που έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας, παιδιά που οι φυσικοί τους γονείς ενδέχεται να τα πάρουν πάλι πίσω. Να το πούμε ωμά, παιδιά που δεν τα θέλουν για υιοθεσία. Και γιατί γίνεται αναδοχή; Πολύ απλά γιατί ένα παιδάκι σε ένα σπίτι μεγαλώνει, ξετυλίγεται, όπως το έθεσε και μία ανάδοχη μητέρα "ξεφυτρώνει"... Διατίθενται γύρω στα 30 παιδιά τον χρόνο για αναδοχή... Το πόσα πηγαίνουν τελικά σε κάποιο σπίτι είναι ένα άλλο θέμα...
"Η αναδοχή δεν είναι υιοθεσία. Το παιδί δεν ανήκει νομικά στους
ανάδοχους γονείς, χωρίς να αποκλείεται η υιοθεσία του από αυτούς ως
εξέλιξη της σχέσης τους ή η μετέπειτα ανάληψη της επιμέλειας του παιδιού
από αυτούς." Κάπως έτσι περιγράφεται η αναδοχή στο σάιτ του "Μητέρα".
Που θέλω να καταλήξω με όλα αυτά... Έλα ντε; Ούτε εγώ ξέρω... Είναι κάτι που με άγγιξε πολύ τις τελευταίες μέρες. Η ιδέα των παιδιών στα αζήτητα, δεν ξέρω, με ενοχλεί πολύ περισσότερο από τις απεργίες, την οικονομική κρίση και όλα αυτά που ακούω συνέχεια στις ειδήσεις.
Γι' αυτό θα πάω στο "Μητέρα" να βοηθήσω εθελοντικά, όσο αντέξω ψυχολογικά. Γιατί δεν μπορώ να ακούω ότι δεν υπάρχουν βρεφονηπιοκόμοι ώστε να πάνε τα μωρά στην θάλασσα. Γιατί μου έκανε εντύπωση ο τυχερός μικρούλης που πήγε σε οικογένεια και είδε την θάλασσα πρώτη φορά στα τέσσερά του. Και πιο πολύ από όλα, γιατί μου έκανε εντύπωση ο Αχιλλέας, που τον πήραν σε ανάδοχη οικογένεια και μετά από λίγο καιρό τον επέστρεψαν στο ίδρυμα, λες και ήταν σε συσκευασία δώρου.
Point final et sourire.
Πι.ες: Βάζω εδώ το λίνκ του επεισοδίου... Γιατί μερικά πράγματα στην τηλέοραση ακόμα αξίζει να τα βλέπεις...
Ξεκινάει η εποχή των μεγάλων αλλαγών εε? Κάπως έτσι αισθάνομαι... Όπως ένιωθα στα τέλη του σχολείου. Εκεί στις Πανελλήνιες που δεν ξέρεις αν αυτό που έρχεται είναι ότι καλύτερο μπορεί να συμβεί στη ζωή σου ή η μεγαλύτερη σου κατρακύλα. Για μένα, ευτυχώς, ήταν το πρώτο.
Εποχή μεγάλων αλλαγών λοιπόν. Από του χρόνου, η ηρωική αποχώρησή μας από τη σχολή και μία καθημερινότητα σε περιβάλλον νοσοκομείου. Κλινικές. Παθολογία και χειρουργική. Και ακτινολογία, που όλοι την έχουμε ξεχασει.
Και στη σχολή ενα κλίμα χαοτικό. Κλήρωσεις για κλινικές. Μέσα στον πανικό των 200 ατόμων σε ένα αμφιθέατρο, αρχίζει ο πανηγυρισμός γιατι έτυχε αυτό που θέλαμε. Και μετα αρχίζει το παζάρι των ανταλλαγών. " Έχω Αρεταιειο χειρουργική και θέλω Αττικό. Β κλινική, οχι Δ. Ποιος ανταλλάζει?". Ξεκίνησα στην αρχή του χρόνου μην ξέροντας ούτε ένα νοσοκομείο. Σε μία μέρα, έχω μάθει όλα τα νοσοκομεία (και του υπεύθυνους γιατρους) της Αττικής.
Μετά από τον ενθουσιασμό της ιδέας ότι το Gray's Anatomy θα ζωντανέψει μπροστά στα μάτια σου, αρχίζεις και σκέφτεσαι όλα αυτά που θα αφήσεις πίσω. Τη λατρεμένη σχολή, την τρύπα που παίρνεις καφέ και γιαούρτι, τα παγκάκια μπροστά στον Ιπποκράτη, τις βλακείες στα αμφιθέατρα, το τιτσου στο κηλικείο και πιο πολυ απ' όλα τους φίλους που δεν θα βρουν τις κατάλληλες ανταλλαγές για να έρθουν μαζί σου. Και θα σου λείψουν. Γιατί τους έβλεπες κάθες μέρα και τους αγαπάς. Και ξέρεις ότι θα σου λείψουν. Ακόμα κι αν όλοι σου λένε να μην σε νοιάζει.
Τέλος πάντων, εκτός από τη σχολή.
Νέος τρόπος ζωής που ξεκινάει απο νέο τρόπο διατροφής, που σημαινει... ΕΧΩ ΠΗΞΕΙ ΣΤΑ ΦΡΟΥΤΑ. Και θέλω σοκολάτα (παγωτο Nutella και froyo). Αλλά και με αυτό τα καταφέρνω. -2 κιλά και πάμε δυνατά για τη συνέχεια. Όχι τίποτα άλλο, αλλά ο διαιτολόγος είναι μαναράκι.
Με το άλλο θέμα, μεγάλη ιστορία. Και από εκείνο το "μέτωπο", ξεκινάει μάλλον κάτι καινούργιο από Τετάρτη. Όσο ξέρω ότι θα είναι σίγουρα για το καλό μου, τόσο δεν θέλω να ξεκινήσω απο τα 20 μου κάτι που θα αλλάξει την καθημερινότητα μου και θα με δυσκολεύει κάθε μέρα. Δεν θέλω. Όσο εύκολο μου ήταν να δεχτώ ότι δεν είμαι καλά (με την πλήρη έννοια του όρου), τόσο δύσκολο μου είναι να αποδεχτώ το γεγονός ότι για να παραμείνω καλά, πρέπει να παίρνω φάρμακα για όλη μου τη ζωή. Αφού είμαι καλά... Αφού μπορώ να κάνω ότι και οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι της ηλικίας μου, γιατί εγώ πρέπει να είμαι διαφορετική και να προσέχω τα πάντα; "Πρόσεξε! Μην αγχώνεσαι, μην τρως αυτο αυτο κι αυτο, μην βγαίνεις στον ήλιο, μην μαυρίσεις, μην δίνεις το 100% των δυνατοτήτων σου".
Πάνε τα όνειρα για τροπικό μαύρισμα φέτος. Αντιηλιακό 50 και κάτω από την ομπρέλλα.
Και όλες μου οι φίλες να λιάζονται. Με το λάδι Carroten και το αντιηλιακο καρπουζι με δείκτη προστασιας 3.
Και η μαμά να αναρωτιέται, "παιδί μου, αν είναι να κουράζεσαι και να αγχώνεσαι τόσο, άλλαξε σχολή". Χωρίς φυσικά να καταλαβαίνει τι νόημα έχει αυτό που λέει για μένα.
2ο σοκ σε μία βδομάδα. Νοσοκομεία, οροί, μαγνητικές, φάρμακα, φλεβοκαθετήρες και μία ψυχολογική κούραση. Μία άρνηση απίστευτη.
Όχι δεν θέλω να ακούσω ούτε έναν να μου λέει να δω κάτι θετικά. Όχι, ακόμα δεν μπορώ να το δω θετικά. Θέλω μόνο μία μεγάλη αγκαλιά. Δεν είμαι καλά ακόμα. Έχω τρομάξει άπειρα και θέλω τη μεγάλη αγκαλιά του αρκούδου μου που με κάνει κάλα.
Ίσως να είναι που βγαίνω από δω παραμονή Χριστουγέννων, ίσως να είναι η κορτιζόνη που με ρίχνει αρκετά. Ναι, θα είμαι καλά, αλλά δεν είμαι ακόμα. Και δεν θέλω ακόμα να το δω θετικά. ΔΕΝ ΘΕΛΩ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΚΟΜΑ.
Θέλω να κάτσω και να κλάψω σε μία μαγάλη αγκαλιά. Να κλέψω δύο ώρες καλοκαιριού και να τα ξεχάσω όλα για δύο ώρες. Και δεν θέλω να μείνω ούτε στιγμή χωρίς τη μεγάλη αγκαλιά γιατί σαν να νιώθω ότι κάτι χάνεται.
Περίεργο τι ζητάς κάτι τέτοιες ώρες. Εγώ νομίζω ότι θέλω τη μεγάλη αγκαλιά. Μόνο να ακουμπήσω στη μεγάλη αγκαλιά και να μυρίσω το άρωμα των 8 μηνών που τόσο αγάπησα και αγαπώ.
Δεν περίμενα ποτέ να γράψω κάτι με τόσο πεζό όνομα. Αλλά τι να κάνεις; Νομίζω πως τελικά οι ανάγκες και οι αγάπες σου έρχονται από εκεί που δεν τις περιμένεις. Από μία παρουσία που κάθεται αμίλητη σε μία πολυθρόνα και απλά φιλάει τη μελανιά που βλέπει στο χέρι σου από το τρύπημα.
Το ξέρω ότι δεν με διαβάζεις. Σ' αγαπάω. Με βοηθάς όσο κανένας γιατί απλά δεν με κρίνεις και δεν με ζαλίζεις με πράγματα που τώρα δεν θέλω να ακούσω. Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει ή αν μπορείς να το αντέξεις. Να ξέρεις πως το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να σε πιέσω.
Φώτα, φρενάρισμα, δρόμος με βροχή, κράσπεδο, κενό και το παράθυρό μου κάπως, μάλλον μαγικά, ακουμπάει στο πεζοδρόμιο. Στο πεζοδρόμιο;; Έλα, πρέπει να ξυπνήσεις...
Και κανείς να μην πιστεύει ότι σίγουρα είμαστε καλά. Πως γίνεται να είμαστε καλά;; Αφού βγήκαμε από την οροφή του αυτοκινήτου...
Και μετά, εμείς. Τρία άτομα καθισμένα στο πεζοδρόμιο. Τρία άτομα που το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να ρωτήσουν αν οι άλλοι ήταν καλά και με το που βγήκαν πιάστηκαν σε μία μεγάλη αγκαλιά. Τρία άτομα που κάθισαν μετά στο πεζοδρόμιο, περιμένοντας, και αναρωτιούνταν που χάθηκαν τ' αστέρια αυτό το βράδυ...;;
Μα καλά, πως έγινε;;
Είναι για να λες, "μία φορά δεν έβαλα ζώνη και έγινε...". Γι' αυτό πάντα ζώνη. ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΗ.
Point final et sourire.
Kassie. Σήμερα είναι σκοτείνη μέρα.
Εκνευρίζεσαι, φωνάζεις, κλαις, παθαίνεις κατάθλιψη... Και όλα αυτά γιατί; Γιατί δεν έχεις μάθει να εκτιμάς; Ή μήπως, γιατί δεν μπορείς ακριβώς να συνειδητοποιήσεις την κατάσταση; Μήπως από την άλλη κι εσύ δεν είσαι τόσο αθώος όσο νόμιζες?
Προσπαθείς από κάπου να πιαστείς με τόσο λάθος τρόπο, με μία τόσο άσχημη προσέγγιση που τελικά δεν θα σε οδηγήσει πουθενά, θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Ξεσπάς σε λάθος άτομα, σε αυτά που δεν φταίνε, ξεσπάς στον εαυτό σου.
Οι γονείς μου πάντα μου έλεγαν: "σταμάτα να παραπονιέσαι ενώ έχεις τα πάντα". Πρέπει τελικά να μάθουμε να εκτιμάμε ορισμένα πράγματα. Είπα πρόσφατα ότι είμαι ευτυχισμένη, ότι έχω φίλους στη ζωή μου, είμαι στη σχολή που αγαπάω, έχω έναν άνθρωπο που ξέρω ότι με αγαπάει, έχω τους γονείς και τους συγγενείς μου και δεν μου λείπει τίποτα. Και το εννοώ, τίποτα.
Είναι όμορφο πράγμα να εκτιμάς. Να λες ευχαριστώ που έχω τα πάντα. Και σε κάποια φάση να σταματάς να ζητάς παραπάνω. Όχι, όχι δεν εννοώ να μην χτίζεις ψηλότερα κάστρα, να μην βάζεις τα όρια και τα όνειρά σου πάνω από τα σύννεφα, εννοώ να χτίζεις ένα κάστρο και μετα να αποφασίζεις ότι δεν είναι αρκετό για σένα, ότι δεν αξίζει ούτε την περιφρόνησή σου. Να αποκτάς κάτι στη ζωή σου και να το περιφρονείς. Να μην αγαπάς τίποτα όσο του αξίζει.
Στο κάτω, κάτω γιατί; Γιατί; Γιατί να μην βλέπεις πόσο όμορφη είναι η ζωή γύρω σου; Πόσο ωραία μπορείς να περάσεις ακόμα και με το πιο μικρό πράγμα του κόσμου;
Και το χειρότερο είναι ότι ίσως έρθει κάποια στιγμή που θα καταλάβεις ότι έχει γίνει... Τότε θα είναι αργά και θα λες: "Θεε μου, τι έκανα!!".
Είναι ωραίο να λες τα έχω όλα και είμαι ευτυχισμένη.
Point final et sourire.
Πιες: δεν πάει κάπου συγκεκριμένα το κείμενο. Απλά θεωρώ ότι πλέον είναι απόλυτη ανάγκη να λες "είμαι χαρούμενος, ευχαριστώ", σε όποιον κι αν σε έκανε χαρούμενο.
Μου έχει λείψει η φωτογραφική μου και οι τρελές μου φωτογραφίες με κάθε λακούβα, κάθε σύννεφο, κάθε παιδάκι, κάθε λουλούδι, κάθε πέτρα, κάθε κύμα, κάθε στάση, κάθε παππού, κάθε σκύλο, κάθε ρούχο που μου αρέσει. Μου έλειψε το παλιό μου strike a pose...
Έρωτας, αγάπη, έλξη, πάθος, happy endings. Τα θέλουμε όλα, τα περιμένουμε όλα, τα έχουμε όλα ανάγκη. Θέλουμε τόσο απελπισμένα μία αγκαλιά τριαντάφυλλα, ένα χέρι που κρατάει μπαλόνια και δώρα, μία τεράστια έκπληξη. Όλα όσα περιμένουμε για του Αγίου Βαλεντίνου.
Ή μήπως όχι; Μήπως δεν θέλουμε μία αγκαλία τριαντάφυλλα, απλά μία αγκαλιά; Μήπως δεν θέλουμε ένα χέρι που να κρατάει μπαλόνια και δώρα, απλά ένα χέρι να κρατάει το δικό μας; Μήπως δεν θέλουμε μία τεράστια έκπληξη, αλλά ένα χαμόγελο και ένα φιλί;
Τι είναι τελικά αυτός ο έρωτας; Μπα εγώ είμαι πολύ μικρή δεν ξέρω από αυτά. Αλλά βαθιά μέσα μου ξέρω. Είναι αυτό που με ανέβασε τόσο ψηλά και με έριξε τόσο χαμηλά. Είναι αυτό που με κουράζει όσο δεν πάει και το αγαπώ όσο τίποτα. Είναι να νιώθεις την ανάγκη να δεις τον άλλον. Είναι να μην φοβάσαι και να μην διστάζεις να τον βάλεις πάνω από τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι να νιώθεις τόσο χαρούμενος όταν είσαι κοντά του. Είναι να τον βλέπεις να ανασαίνει και να σου φτάνει αυτό. Είναι να τον βλέπεις να γελάει και να γελάς και εσύ.
Σκέφτομαι τα 19 μου χρόνια, τον έναν πραγματικό έρωτα που έχω νιώσει και το πόσα θα μπορούσα να θυσιάσω για εκείνον 2 χρόνια πριν. Πλέον έχει κλείσει αυτό το κεφάλαιο, αλλά επειδή ήταν μεγάλο- για μένα τουλάχιστον- και ήταν πολύ δύσκολο να φύγει από πάνω μου, πιάνω τον εαυτό μου μερικές φορές να το σκέφτεται...
Δεν ξέρω ποιος επέλεξε να απομακρυνθεί... Αν ήμουν εγώ που δεν ήθελα να δεχτώ αυτά που μου είπες και δεν ήμουν σε κατάλληλη κατάσταση να διαχειριστώ την ψυχολογία μου μετά, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο θέμα από ότι ήταν. Ή, από την άλλη, αν ήσουν εσύ που απλά για δικούς σου λόγους αποφάσισες να φύγεις, να κλείσεις ένα κεφάλαιο, να βγάλεις με αυτόν τον τρόπο το άγχος σου για τις Πανελλήνιες ή να αποστασιοποιηθείς γιατί δεν ένιωθες όπως εγώ. Δεν κατηγορώ πια. Δεν με ενδιαφέρει αυτό το θέμα. Είναι η τελευταία φορά που ασχολούμαι και το κάνω για να το ξέρεις και εσύ αν διαβάζεις το blog από τότε που άλλαξα το url.
Και να το ξέρεις, σου είπα κάποτε ότι θα είμαι εδώ σε ό,τι χρειάζεσαι. Το εννοούσα, απλά δεν ήθελα να είμαι η τελευταία λύση. Και τον Οκτώβρη αυτό ένιωσα: ότι ήμουν η τελευταία λύση, ότι επειδή δεν ήσουν καλά έψαχνες κάποιον να ξεσπάσεις (ή αν οχι να ξεσπάσεις, να παρηγορηθείς) και βρήκες εμένα. Μπορεί να ήμουν εγώ υπερβολική (και πραγματικά αισθάνομαι άσχημα που δεν σου στάθηκα τότε που δεν ήσουν καλά), μπορεί εσύ να μην ήσουν στα καλύτερά σου, αλλά θέλω να τα πούμε λίγο αυτά. Και για να ξεκαθαρίζουμε και μερικά πράγματα, σε όλο αυτό το χάλι που δημιουργήθηκε μεταξύ μας, δεν έφταιγα εγώ (και μην τολμήσεις να με κατηγορήσεις), αλλά το ξέρω ότι δεν έφταιγες και εσύ. Δύο "τσακώνονται" (λέμε τώρα, αν μπορείς να το πεις τσακωμό), δύο φταίνε. Ok George?
Αν σε δω ονλάιν, θα σου μιλήσω. Για να μην λες οτι τα γράφω μόνο εδώ, απλά δεν σε έχω πετύχει καθόλου τελευταία. Και θέλω να σε δω κιόλας γιατί ήμασταν και φιλαράκια... Δεν θέλω να διαγράψεις, ούτε εγώ θα το κάνω, ούτε θέλω μία νέα αρχή, αλλά θεωρώ οτι δεν είναι ανάγκη να έχουμε να ειδωθούμε σχεδόν ένα χρόνο, όσο κι αν αλλάζουν τα πράγματα.
Του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα και κοίτα που τελικά δεν έγραψα για έρωτα... Το μόνο που θέλω είναι αυθορμητισμό και λίγη pixie dust, άγιε. Ααα και όπως λέει και η Τ. (η οποία τώρα που θα διαβάζει το κειμενο θα έχει πάθει 82 εγκεφαλικά, μαζί με την Α.Λ.), θέλω και ένα πέντε στη φυσιολογία! Δεν θα τ' αντέξω να τη διαβάζω τον Σεπτέμβρη! Θα χάσω όλο μου το καλοκαίρι και ξέρεις πόσο μ' αρέσει το άτιμο εε; φανταστικέ άγιε;; καταπληκτικέ;; μαγικέ;; τιτανομέγιστε;; Για κάνε λίγο τα κουμάντα σου για τη φύσιο και για το άλλο το θεματάκι... Ξέρεις εσύ..... Εκείνο το μικρό θεματάκι (χουχαχαχ), so that my fregietale can come true??
Α.Λ. όλα καλά, μην με πάρεις τηλέφωνο εν (σ)εξάλλω... Πριν λίγο είχα ξαναλιώσει με τον πιτσιρικά του Youtube. Λοβ γιου!
Τσα, τελευταία φορά φέτος. Τελευταία φορά με τον Άγιο Καρδουλίνο στο υπόσχομαι! Και σένα λοβ γιου... Και επειδή ο έρωτας δεν πάει πανεπιστήμιο, αλλά εμείς πάμε, θα τα πούμε άυριο πουρνό πουρνό για διάβασμα, μικρό καρδουλινόπληκτο(λάικ μι)...
Happy Καρδουλίνος day everyone. Και ας μην μου αρέσουν αυτές οι αμερικανιές... Αν είναι ένας τρόπος να δείξετε την αγάπη σας αυτή η μέρα, κάντε το... Αλλά καλύτερα να το κάνετε κάθε μέρα, γιατί αυτό είναι που αξίζει στην τελική. Χρόνια πολλά σε όλους... Γιατί όλοι είμαστε ερωτευμένοι με κάτι, είτε είναι αγόρι ή κορίτσι, είτε υπέροχη παρέα, είτε αγαπημένη σχολή,είτε ο Παναθηναικός, ο Ολυμπιακός και η Α.Ε.Κ., είτε τα ταξίδια, είτε η μουσική, είτε ο χορός, είτε απλά η ζωή...
Πι.ες: συμπλήρωση μία ώρα μετά την ημέρα του Αγίου Καρδουλίνου... my fregietale gone bad.
Δεν μπορώ να ανεβάσω αυτό που θέλω. Έχω ένα κείμενο δύο σελίδων στο word μου και δεν μπορώ να το ανεβάσω. Θα μείνει και αυτό στα αρχεία του υπολογιστή μου, κρυμμένο μέσα στο φάκελο του blog στο desktop μου.
Τελικά η γυναικεία διαίσθηση, όσο υπερβολική και καταστροφική και να είναι, δεν λαθεύει συχνά. Δημιουργεί τέρατα, ναι αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν κάνει μεγάλα λάθη. Σπάνια πέφτει έξω. Και σε αυτή την περίπτωση η δική μου δεν έπεσε έξω. Ήξερα τι θα γινόταν. Το είχα περιγράψει και στην Τ., απλά περίμεναμε πότε θα γινόταν η καταστροφή. Και έγινε... La destruction...
Και μετά σιωπή. Σιωπή από μένα που για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν ήξερα τι να πω. Σιωπή γιατί δεν είχα κάτι να πω. Σιωπή γιατί δεν μπορούσα να πω κάτι.
Το μόνο σίγουρο είναι οτι δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να πέσει στα ίδια λάθη, δεν θα του επιτρέψω να φτάσει τόσο χαμηλά. Αλλά μου είναι πολύ να ακούω "δεν είσαι για μένα" για δεύτερη φορά. Ακόμα και με άλλα λόγια ή εμμέσως.
Και μου πέφτει πολύ να ανησυχώ για σένα όταν θα έπρεπε να είσαι το λιγότερο που με απασχολεί...
Αλλά εγώ θα προσπαθήσω. Με όλη μου τη δύναμη θα προσπαθήσω. Πλέον έχω μάθει ότι αν είμαι εγώ εντάξει με τον εαυτό μου, αν ξέρω οτι έκανα οτι μπορούσα, η αποτυχία είναι πιο γλυκιά. Άκου τι λες, χαζή.... Ποιον προσπαθείς να πείσεις;
Και αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ από όλα; Ότι βλέπω τον εαυτό μου σε σένα... Βλέπω τις ίδιες βλακείες που κάνω, την ίδια άσκοπη ελπίδα και το πόσο πιεσμένος νιώθεις.
Πώς γίνεται και αυτό το τραγούδι ξαναγυρνάει στο μυαλό μου μετά από τόσα χρόνια; Μία στην τρίτη γυμνασίου, μία στην τρίτη λυκείου και μία τώρα. Συμπτώσεις, την τύχη μου τη γιατρίνα!
και ναιιιιιιι!!! μία μέρα αργότερα και τα πράγματα όσο πάνε και χειροτερεύουν.................
Smile, though your heart is aching
Smile, even though it's breaking
When there are clouds in the sky
You'll get by...
If you smile
With your fear and sorrow
Smile and maybe tomorrow
You'll find that life is still worthwhile
If you just...
Light up your face with gladness
Hide every trace of sadness
Although a tear may be ever so near
That's the time you must keep on trying
Smile, what's the use of crying
You'll find that life is still worthwhile
If you just...
Smile, though your heart is aching
Smile, even though it's breaking
When there are clouds in the sky
You'll get by...
If you smile
Through your fear and sorrow
Smile and maybe tomorrow
You'll find that life is still worthwhile
If you just smile...
That's the time you must keep on trying
Smile, what's the use of crying
You'll find that life is still worthwhile
If you just smile
Όλα καλά. Όλα καλά τώρα... Πάντα με κάνει και χαμογελάω αυτό το τραγούδι.
Τι θα θελα τώρα;; Πιο πολύ από ποτέ, να βγω στον κήπο να έχει έναν τεράστιο, ζεστό ήλιο και εγώ να κάνω μπουμπουλήθρες... Να γεμίζω τον χώρο και να κάθομαι να τις βλέπω!
Τι ωραίο βίντεο και πόσο όμορφα συνδυασμένο με υπέροχη μουσική. Όποιος το δει, ας μου κάνει τη χάρη να το βάλει σε full screen. Πραγματικά αξίζει!
