Χαμογέλα γιατί:
...ο ήλιος λάμπει το πρωί
...σήμερα έχει ένα υπέροχο φεγγάρι (μεταπανσεληνιακό!)
...μένουν λιγότερο από 20 μέρες για τις διακοπές
...το Light Clouds της Moschino μυρίζει απλά υπέροχα, το ίδιο και η βανίλια του Body Shop
...αγαπάς
...σ' αγαπούν
...ξυπνάς και σιγοτραγουδάς
...έτσι
...ξεκίνησες καινούργια ρουτίνα και δεν είναι και άσχημη
...πέρασες καλά προχτές, χτές, σήμερα
...έχεις πεταλούδες στο στομάχι
...βλέπεις κάθε μέρα τη θάλασσα
...σου πάει
...γιατί όχι;
...η εξεταστική έφτασε στη μέση και οδεύει προς το τέλος
...αν και η Ελλάδα κινείται επικίνδυνα, το καλοκαίρι της ποτέ δεν θα σταματήσει να είναι το πιο όμορφο στον κόσμο
Για να δούμε... Πολύς καιρός έχει περάσει χωρίς να ταξιδέψω στην χώρα μου...
Για αρχή, καλή χρονιά, χώρα μου... Καλή χρονιά, χώρα μου που σ' αγαπάω και σε παραμέλησα τον τελευταίο καιρό. Καλή χρονιά και συγγνώμη, μικρό μου προσωπικό ησυχαστήριο.
Δεν θα αρχίσω και εγώ να γράφω μία από τις γνωστές, κλασικές, αναρτήσεις που βλέπω γύρω γύρω συνέχεια. New year's resolution και πόσο τέλεια περάσαμε τις γιορτές... Εγώ δεν πέρασα και τόσο τέλεια τις γιορτές. Και ούτε έβαλα New year's resolution για φέτος.
Γιατί φέτος για πρώτη φορά στη ζωή μου είπα ότι δεν θα πιέσω τον εαυτό μου. Φέτος, για πρώτη φορά είπα ότι δεν θα ΞΕΠΕΡΑΣΩ (ειρωνεία... το caps locks πατήθηκε κατά λάθος) τον εαυτό μου. Θα φτάσω μέχρι εκεί που θέλω και μέχρι εκεί που μπορώ χωρίς να αγγίξω τα όρια της τρέλας και της παράνοιας. Χωρίς να αφήσω το μυαλό μου να παίξει τα γνωστά παιχνίδια πίεσης.
"Έλα, προχώρα λίγο πιο κάτω μπορείς...". "Έλα κοιμήσου λίγο λιγότερο, μπορείς να τα καταφέρεις...". Όχι φέτος δεν μπορώ να τα καταφέρω. Για πρώτη φορά, δεν θέλω να τα καταφέρω έτσι. Γιατί τελείως ξαφνικά, out of nowhere, συνειδητοποίησα κάτι. Ότι εγώ, ο εαυτός μου, είμαι ότι πιο σημαντικό έχω. Και δεν πρόκειται να χάσω τον εαυτό μου για βλακείες.
Και έτσι δεν θα καταπιεστώ. Θα πάω εκδρομή όταν θέλω, θα βγω έξω μόνο όταν αντέχω, θα κοιμηθώ όσο θέλω, θα κάνω μία φορά κοπάνα από τη σχολή, θα κλείσω το βιβλίο όταν δεν μπορώ άλλο και δεν θα μείνω για αυτές τις "2 σελίδες ακόμα", πριν κοιμηθώ θα διαβάζω τη λογοτεχνία μου, θα βλέπω μόνο τις ταινιές που μου αρέσουν, θα μαζέψω λεφτά, θα αντιδράω πιο ήρεμα, θα κάνω τις ασκήσεις χαλάρωσης που μου κατέβασες από το Ίντερνετ, θα γράφω στο μπλόγκ μου, θα κουτσομπολεύω, θα πίνω καφέ, θα χαζεύω στο Φέισμπουκ, θα κάνω μπάνιο για 3 τέταρτα ενώ σε 10 λεπτά πρέπει να είμαι έτοιμη, δεν θα βάλω πρόγραμμα και αν αγόρασα ημερολόγιο, είναι μόνο και μόνο για να θυμάμαι τα εργαστήρια, θα διαβάζω γιατί το γουστάρω. Είναι απλό τελικά, θα κάνω αυτό που αγαπάω, όταν θέλω εγώ.
Και να δεις που όλα θα πάνε πολύ καλύτερα έτσι. Να δεις... Γιατί εγώ είμαι σίγουρη... Αν και πάντα υπάρχει περίπτωση να μιλάει η κορτιζόνη.... ;-) Στο κάτω κάτω, είμαι supergirl... I just fly!
Καλή χρονιά, supergirls και superboys. Και μία συμβουλή από μένα, πάρτε το λίγο χαλαρά... Ίσως αξίζει πιο πολύ έτσι...
Ααα και κάτι τελευταίο, τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από ένα αναμμένο τζάκι, μία πεντανόστιμη ανάλατη μακαρονάδα, cocooning, έναν ωραίο άνθρωπο, ένα φέρι μποτ, ιστοριές από τα παλιά, μία λατρεμένη ταινία, μία συγκινημένη φίλη που ταυτόχρονα γελάει και την προσμονή όμορφων πραγμάτων.
Δείτε το θετικά το θέμα... Νομίζω αξίζει.
Όσο για το τραγούδι, δεν παίζει να υπάρχει κάτι που να μου φτιάχνει το κέφι πιο πολύ από αυτό!
Στη Χώρα του Ποτέ ξανά... (και αυτή τη φορά για τα καλά και σωστά!!).
Point final et sourire.
Με μυρωδιά φράουλα από την λατρεμένη body shop κρέμα μου, ένα ξεγυρισμένο συνάχι και ένα πιάσιμο χωρίς προηγούμενο μπαίνουμε αισίως στην άνοιξη και στο 4ο εξάμηνο που έχει μπει για τα καλά αλλά εγώ, φυσικά, γιατί να το συνειδητοποιήσω??
Άρχισε εκείνος ο μαγικός καιρός που στον ήλιο καίγεσαι και στη σκιά παγώνεις (εξού και το μαγικό συνάχι που κληρονόμησα μετά την απόφασή μου να βγω με κοντομάνικο)... Ο κόσμος άρχισε να συρρέει για μία ακόμη χρονιά στο αγαπημένο μας Βουλιαγμενιώτικο, Waffle House μόλις ο καιρός αποφάσισε να βγάλει ήλιο με την ψυχή του.
Καινούργια μαθήματα- έστω, καινούργια πράγματα σε παλιά μαθήματα-, χρωστούμενες εργασίες, έξοδοι, καφέ δίπλα στη θάλασσα, γυμναστήριο, θέατρα και τα καλοκαιρινά μου ρούχα να κάνουν ένα ένα την εμφάνισή τους σε ανύποπτες στιγμές για να μου θυμίζουν να ξεκινήσω το αγαπημένο μου περσινό σλόγκαν "Γιούχουυ!! Ήρθε το καλοκαίρι"..
Σε καλοκαιρινό mood λοιπόν. Τι κι αν είναι Απρίλιος; Τι κι αν μας περιμένει ένα Πάσχα, μία εξεταστική και καμία πενηνταριά εργαστήρια;; Σε ΛΙΓΟΥΣ (και μην ακούσω κουβέντα) μήνες θα λιάζομαι στην παραλία μου, με το αντιηλιακό καρπούζι μου, το κοραλί μαγιώ μου, τις ρακέτες μου, την Mac farland μου και πάνω από όλα, τους φίλους μου να λένε μπούρδες στις δίπλα ξαπλώστρες!
Δεν ξέρω αν φαίνεται από τον ανύπαρκτο ειρμό, από την ακυρότητα αυτής της ανάρτησης και την έλλειψη νοήματος αυτής, αλλά έχω κέφια, είμαι γιούχου και επέστρεψα δριμύτρελη!
Αυτά και τέλος!
Point final et sourire.
πιες: το πιο σωστό που άκουσα, "μην συμβιβάζεσαι". Ακούς εσύ εκεί? Έχει δίκιο αυτή που στο λέει... Μην συμβιβάζεσαι γιατί δεν σου αξίζει!
πιες 2: το τραγούδι δεν κολλάει στην ανάρτηση αλλά έχει κολλήσει σε μένα!
πιες 3: ήλιος, ήλιος, ήλιος, ήλιος!
πιες 4: αγαπώ τα πουά, αγαπώ τα πουά, αγαπώ τα πουά πιες 5: μη δω "Αμελάκι το καψες!"... Δεν το 'καψα, απλά είμαι γιούχου και χαρούμενη!
Μπορώ πια να το πω και επίσημα... Το τέλος της σημερινής μέρας έφερε το τέλος μιας εξεταστικής!!!!!Μετά από 2 μήνες και 16 μέρες (από τον Ιανουάριο πάει αυτή η βαλίτσα!) συνεχούς επανάληψης του "κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός", περνάμε επιτέλους στο "σήμερααα πρωτογνώρισα τη χαράααα"...
Γιούχου! γιούχου! γιούχου! γιούχου! (μόνο αυτό θα λέω σήμερα...)
Μας την έβγαλε την πίστη! Δεν το αρνούμαι, τα κατάφερε! Κόντεψε να με στείλει στο ψυχιατρείο, στο νοσοκομείο, στο νεκροταφείο, κάπου τελος πάντων αλλά τέτοια ικανοποίηση που είχα τώρα που έσβησα το τελευταίο μάθημα από το ημερολόγιο, δεν την φαντάζεστε!
Ο ενθουσιασμός ο ίδιος είμαι σήμερα! Δεν πά' να μην πήγε όπως ήθελα αυτή η εξεταστική, δεν πα' να μην πέρασα μαθήματα, σήμερα θα φωνάζω γιούχου και θα πανηγυρίζω όσο δεν πάει!
Εε δεδομένης της σχολής, ας το ανακοινώσουμε και Ιατρικά. " Εξεταστική Περίοδος Χειμερινού Εξαμήνου 2010 - 2011. Time of death: 16/03/2011, 19:50"
Και τώρα αρχίζει το ωραίο της υπόθεσης. Αρχίζουν οι βαλίτσες, θα πάρει φωτιά το πλυντήριο για να γίνουν όλα στην ώρα τους. Τελευταία ψώνια, τελευταίες υποχρεώσεις και Τρίτη πρωί θα επισκευθώ τη σχολή για τελευταία φορά, θα παρακολουθήσω το τελευταίο εργαστήριο φυσιολογίας, θα πάρω το αυτοκινητάκι μου και θα πάω στο αεροδρόμιο να πάρω ένα ωραιότατο αερόπλανο (που λέει και η γιαγιά μου) και να φύγω σ' άλλη γη και σ' άλλα μέρη, στο εξωτικότατο Λονδίνο.
Πόσο χαρούμενη είμαι!?!?!?!? Πόσοοοοοο?!!!
Περιμένω τη στιγμή που το αεροπλάνο θα τρέχει τόσο γρήγορα και θα σηκωθεί από το έδαφος.
Όπως πεθαίνω και για την ώρα που θα φτασω στο Λονδινάκι, το πρώτο βράδυ και θα πάω νυχτερινή βόλτα στον Τάμεση.
Οπότε, επειδή δεν θα ξανακάνω ανάρτηση μέχρι να γυρίσω (άντε να βάλω κανένα πι ες αύριο-μεθαύριο ή αν βρω wifi στο Λονδίνο), ήρθε η στιγμή να αρχίσω να κάνω περήφανο τον αγαπημένο μου Joey.
It's London, baby!!
Και τώρα ΠΑΩ ΓΙΑ ΥΠΝΟ!! ΥΠΝΟ, ΥΠΝΟ, ΥΠΝΟ, ΥΠΝΟ, ΥΠΝΟ!!!! Κάτι μου λέει πως το σουκού δεν θα υπάρξει στο ημερολόγιό μου... Θα θυσιαστεί στο βωμό του ύπνου που θρέφει τα παιδιά, αφού τα παιδιά έχουν πρωινά εργαστήρια και υπερψώνια Πέμπτη- Παρασκευή! Καληνύχταααααααα!!!!!
Point final et sourire.
πι ες: Χρόνια πολλά Λ. μου!! 20!
πι ες2: Zoey welcome to my life... my new nokia! <3
Κοιτούσα λίγο πριν τα προηγούμενα πρόσφατα πόστ που έχω κάνει!! Και είμαι επιεικώς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ!! Τι γκρίνια;; Τι απαισιοδοξία! Μα quelle decadence!! Φτου μου, φτου μου και πάλι φτου μου!!
ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΛΙΓΟΟΟΟ!!
Γιατί τελευταία αγαπώ:
Την αίσθηση του shock tower!! Με το κίτρινο φωσφοριζέ βραχιολάκι, πολύ πολύ κρύο εκεί ψηλά, την υψοφοβία μου, το λεμονάκι δίπλα να μου λέει "θα ακούσεις έναν ήχο και θα πέσουμε. Πέφτουμεεεεεεε"... Και μετά την αίσθηση οτι πετάς.
Το Roses των poets of the fall.
Grow me a garden of roses
Paint me the colors of sky and rain
Teach me to speak with their voices
Show me the way and I'll try again
And so I came across the medicine man, and he showed me what I'd forlorn. (ούτε να το ήξεραν!!)
Την πίτσα με Philadelphia crust.
Ότι πήγα να δώσω μάθημα και έμεινα από λάστιχο! Δεν το ήθελε ούτε ο Θεός να πάω ρε πούστη μου εκείνη τη μέρα, γιατί να το θέλω εγώ??
Την υπέροχη μυρωδιά της φράουλας στο Body Butter του Body Shop.
Να ακούω τα τυμπανάκια και το Hula του Τιμόν κάθε φορά που χτυπάει μήνυμα στο κινητό μου.
Να βγάζω λίστα με τα διάσημα αγόρια μου στον Dexter. "χμμμ και στο7?? Ο Σάκης ή ο Μουζουράκης;; Αποφάσισα! Ο Morrison!" Να αναλύουμε τι είναι σέξι και πάλι στον Dexter με τα αγόρια μου και το αδερφάκι μου. Ένα μεγάλο ΟΧΙ στο αμάνικο για άντρες.
Το υπέροχο πουα φόντο της Χώρας του Ποτέ.
Να ξεχνάω μικροπράγματα επειδή είμαι ξανα αφηρημένη και στον κόσμο μου!
Να τρώμε στη La Pasteria και να κάνω σενάρια για τους δύο από πίσω αγνώστους. "Λοιπον ο ένας είναι Άγγλος και ο άλλος Σουηδός. Γνωρίστηκαν σε ένα συνέδριο φαρμακευτικών αντιπροσώπων και ερωτεύτηκαν παράφορα..." Να ακούω Radiocrashers στον fresh και να γελάω μόνη μου!!
Ότι αποφάσισα να παίρνω φρούτα μαζί μου στη σχολή... Τέρμα οι βλακείες, από δω και πέρα φράουλες και μήλα. Άσε που σε λίγο αρχίζουν τα βερύκοκα! (γιούχου)
Ότι σήμερα είναι τα Όσκαρ και αύριο θα κάτσω να δω τους νικητές και θα σχολιάζω όσο δεν πάει! Και οτι έχω και όλες τις ταινίες των Όσκαρ έτοιμες να τις δω στον υπολογιστή μου! Hurray!!
Ότι κάθομαι και τρώω ψωμί με μπόλικη nutella!
Ότι σε 23 μέρες φύγαμε για London!! Και ναι κάνουμε σχέδια από τώρα. Και προγράμματα. Και έχουμε ανοιχτούς χάρτες σε όλο το σπίτι.Και κυκλοφορώ παντού με έναν οδηγό. It's London baby!! (Ανώνυμη στα σχόλια, I'm definately Joey!)
Ότι πλέον είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο οτι αν και δεν είμαι Σαββατογεννημένη, είμαι πολύ (ΠΟΛΥ) μεγάλη γκαντεμόσαυρα! Αλλά η Ντίνα μας νικάει όλους τελικά! Πόσο γέλασα με αυτή την ανάρτηση!
Ότι αύριο πάμε σχολή ξανά για μάθημα! Και μετά για ισπανικά...
Ότι θα πάω μεθαύριο να κολυμπήσω στην πισίνα!
Ότι έρχεται η Α. σε μερικές μέρες!
Ότι η ακοή μου έχει επανέλθει στα φυσιολογικά της επίπεδα: δεν ακούω τίποτα!
Ότι κάνει κρύο και φοράω συνέχεια τις καινούργιες μου μπότες-πρόβατα!
Ότι αρχίζω απεξάρτηση από τον καφέ και θα πίνω ΜΟΝΟ πορτοκαλάδες από δω και πέρα! (δεν παίζει να το τηρίσω αυτό αν έχω έναν caramel macchiato μπροστά μου!)
Ότι είμαι ξανά γιούχου και αισιόδοξη γιατί το φιλοσόφησα λίγο μετά την αποτυχία και αποφάσισα οτι δεν αξίζει τον κόπο ρε γαμωτό!
Αυτά προς το παρόν. Και ας συνεχίζω να έχω εξεταστική. Και ας έχω πολύ διάβασμα. Βρε δεν τρώτε ένα κουβά σκατά όλοι. Ουυυυστ! Εγώ είμαι γιούχουυυυυυ!!! Δεν μου πάει η μελαγχολία! Απλά ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΑΕΙ...Οπότε επιστρέφει ξανά ο smiley me!! :)
Ναι λοιπόν... Γράφτηκε το τραγούδι μου. Το βρήκα σήμερα το πρωί, έτοιμο στο inbox του messenger. Το συζητάγαμε καιρό. Το είχα ζητήσει από την Μ. από τον πρώτο καιρό που είχαμε γνωριστεί. Είχα ξεκινησεί τη μουρμούρα: "δεν υπάρχει κανένα τραγούδι για το όνομά μου...". Μετραμε πια 4 χρόνια.
Ώσπου το καλοκαίρι γράψαμε το τραγούδι της Μπουμπούς. Και τότε η Μ. υποσχέθηκε και το δικό μου τραγούδι. Τα είχαμε πει. Κάτι χαρούμενο... Κάτι που να της θυμίζει εμένα. Και έτσι προέκυψε αυτό... Το "εγώ φταίω που σ' ανέχομαι.". Με τον τίτλο να υπονοεί πάρα πολλά!
Και μου φτιάχνει τόσο πολύ το κέφι. Κι ας μην είναι επαγγελματικά ηχογραφημένο, κι ας έχει τα φαλτσάκια του. Μ' αρέσει πολύ. Γιατί είναι χαρούμενο, γιατί είναι χαμογελαστό. Γιατί είναι αστείο σε σημεία που ξέρω να διακρίνω εγώ.
Και μένει κολλημενός στο μυαλό μου ο τελευταίος στίχος... "Να πετάτε μαζί, πάντα για μένα θα είσαι χειμερινή λιακάδα στη θερινή μου βροχή.". Πολλά πολλά πολλά πολλά πολλά χαμόγελα. Ένα παιδάκι κρύβεται στο τραγουδάκι μου. Ή μάλλον δύο... Ή μάλλον πολλά. Γιατί μου θυμίζει πολλούς και πολλά!
"Ποίματα,μπύρες, τραγούδια, ξενύχτια και ποιος να σε πιάσει;;;"
Πολύ εγωκεντρική η ανάρτησή μου, αλλά τι να κάνω; Είμαι πολύ χαρούμενη για το τραγουδάκι μου και είπα να το μοιραστώ...Α και εκτός αυτού, προωθώ και την καριέρα της Μ.
Μ. μου άμα διαβάζεις σ' ευχαριστώ πολύ. Και το ξέρεις οτι το εννοώ. Και θα είμαι πάντα εδώ. Κι όταν έρθει το βραδυ και ο ένας κλαίει στην άλλη γραμμη, θα είμαι πάντα εκεί.... :D Το παρακάτω το διάβασα στην Χριστουγεννιάτικη κάρτα των starbucks και μου άρεσε, και σου ταιριάζει, και θα στο πω! "Κανένα δώρο δεν μπορεί να είναι τόσο μεγάλο, όσο το χαμογελό σου!"... Μπουμπουνοκέφαλη!
Point final et sourire... (υπερτεράστιο το sourire.)
Νέα συνταγή σήμερα.. Συνταγή Παρλιάρου!!! Ξεκινήσαμε και πέσαμε κατευθείαν στα βαριά με την Τ. Τούρτα σοκολάτα με στρώσεις μπισκότου. Κι όταν λέω μπισκότο εννοώ δικό μας μπισκότο. Εμείς το ψήσαμε. Από τις 3 η ώρα μαγειρεύουμε και τώρα το έχουμε βάλει στην κατάψυξη, έτσι για να πήξει λιγάκι και ξαποστένουμε στο σαλόνι του εργένικου σπιτιού της Τ.
Όλα αυτά στις 19:10. Τώρα συνεχίζεται το κείμενο στις 02:57 το πρωί της επόμενης μέρας. Εξαιρετικό το γλυκό μας, οχι να το παινευτούμε..... Πήγε δωράκι στον εγχειρισμένο Γ. αλλά φυσικά δεν γινόταν να μην το δοκιμάσουμε!!
Τίποτα καινούργιο και συνταρακτικό τις τελευταίες μέρες. Όλα ήσυχα και ωραία. Τελείωσε και η ταλαιπωρία του Γ. στο νοσοκομείο που τον είχα ένα άγχος και όλα καλά. Κατά τα άλλα, το κλασικό τρέξιμο, τα κλασικά γέλια κάθε μέρα στη σχολή, στο σπίτι, στα Ισπανικά και στο γυμναστήριο.
Κορυφαίες στιγμές της μέρας;; Χμμ εγώ με το ανακατευτήρι να χτυπάω τη ζύμη για μπισκότα και η Τ. να ρίχνει μαρέγγα ενώ και οι δύο χορεύαμε Loca, χαζοκαυγάδες Τ. και Α.Λ., Δ. και Ε. για το tichu, ο Γ. να κρατάει τα ράμματα και να φοβάται μην σπάσουν από τα γέλια και το γεγονός οτι κανείς από την παρέα δεν ακούει φυσιολογικά πια (μιλάς και ακούς από κάθε κατεύθυνση "εε;;" "τιιι;;"). Α και το ντάπ του κεφαλιού μου στο παράθυρο του αυτοκινήτου της Τ.
¨
Να σημειωθεί οτι ήρθαν τα Χριστούγεννα στη "Χώρα του Ποτέ". Καινούργια χριστουγεννιάτικη "αμφίεση" για να μου φτιάχνει τη διάθεση ενώ θα ανέβει σύντομα και ολοκαίνουργια χριστουγεννιάτικη playlist... Έτσι γιατί τα αγαπώ τα Χριστούγεννα!! 35 35 35 35 οι μέρες που μένουν!!
Πι.ες : Ωραία μέρα η σημερινή...
Πι.ες 2: ariba!
Πι.ες 3: "Πιάσε το πρέπει από το πι και γδάρτο ίσαμε το γιώτα." Ο. Ελύτης
19 λοιπόν... Ένα χρόνο μεγαλύτερη, ένα χρόνο σοφότερη, ένα χρόνο πριν τα 20.
Μ' αρέσουν τα γενέθλια. Ενθουσιάζομαι κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Έχει πλάκα το όλο σκηνικό! Τα χρόνια πολλά, οι εκπλήξεις, τα δώρα, οι τούρτες, τα κεράκια...
Έχω συνδυάσει τα γενέθλιά μου με βροχή και με μυρωδιά από υάκινθους. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη μαμά να παίρνει λουλούδια για να μυρίζει το σπίτι, "αφού έχουμε γιορτή", τον παππού να φέρνει σοκολατάκια και τη γιαγιά να μου δίνει τριαντάφυλλα, όσα και τα χρόνια μου.
Το άλλο κλασικό των γενεθλίων είναι η ιστορική αναδρομή της μαμάς! Κάθε ώρα έχουμε την ανακοίνωση: " Αχ, πριν από x (όσα και η ηλικία μου) χρόνια, τώρα με έπιαναν οι πόνοι, τώρα έμπαινα στο χειρουργείο..." κλπ κλπ!!
Το πιστεύω θα είναι ωραία και τα φετινά μου γενέθλια! Και ας πέφτουν την ίδια μέρα με τις εκλογές! Και ας λείπει η Τ. ( πολύ κρίμα)! Και ας δουλεύει η Λ.! Και ας ειναι στο χωριό της η Α.! Και αν και έχω δέκατα, τα γενέθλια θα νικήσουν και τον πυρετό! Δεν παίζει είναι από την κούραση! Αύριο μολις σηκωθώ που θα αρχίσουν οι ευχές, θα επιστρέψω στην γιούχου κατάσταση που τόσο αγαπώ!
Άντε να με χαίρομαι! Και θα μου το αφιερώσω το παρακάτω τραγούδι από μόνη μου γιατί το αγαπώ!! Ε, κι άμα το δει κανείς ας μου το κάνει και καμία πραγματική αφιέρωση! Δεν με νοιάζει πως θα ακουστεί αυτό αλλά "It's ok I got lost on the way but I'm a supergirl & supergirls just fly!"
πι. ες. : εντάξει θα την πω την αλήθεια... εντάξει δεν γίνομαι 19... εντάξει ναι τα 9 κλεινω!!
πι. ες. 2: θα την κάνω την ευχή στα κεριά μου. Μόνο που θα είναι λίγο πιο σοβαρή φέτος!Οπότε θα κάνωω τώρα και μια δεύτερη ευχή αφου αυτή της τούρτας είναι πιασμένη! Μπορεί ο 19ος χρόνος μου να είναι γεμάτος με χαμόγελα??!
Update της τελευταίας στιγμής!! Ήρθαν η Τ. και η Α... Μου έκαναν έκπληξη... <3
Η τουρτίτσα μας στο Amigos στις 10/11... Ένα 9 για μένα και ένα για την Ε. που έχει γενέθλια στις 12 του μήνα!!
Ήρθε ομπέμπης... Είναι απλά τέλειος... Εξοπλίστηκε με τα απαραίτητα που περιέγραψα και σε προηγούμενο ποστ (γλειφιτζούρια, καραμέλες, τσίχλες...) από μένα και από τα γλυκά μου κοριτσάκια Τ. και Α.Λ.. Φυσικά, στην πόρτα του συνοδηγού μπήκε ένα αρκουδάκι Μίκι δώρο από την Α.Λ. "για να καταλαβαίνει όποιος μπάινει στο αυτοκίνητο τον χαρακτήρα σου".
Δεν έγινε τελικά κατάληψη αυτή τη βδομάδα. Συνεχίζουμε κανονικά και περιμένουμε νέα Γενική Συνέλευση την επόμενη βδομάδα.
Σε δύο μέρες φεύγουμε για Εύβοια. Η οργάνωση έχει ξεκινήσει από την προηγούμενη βδομάδα... Πώς θα πάμε, ποιος θα πάρει αυτοκίνητο, ποιος θα πάρει GPS, τι ταινίες θα κατεβάσουμε...
Αυτό που συζητάγαμε με την Α.Λ. σήμερα είναι το πόσο περιορισμένος είναι ο χρόνος μας. Σχολή κάθε μέρα 8 ή 9 το πρωί και υποχρεωτικά εργαστήρια που δεν μπορείς να μην πας. Και επειδή δυσκολεύουν τα μαθήματα, δεν γίνεται μετά να μην παρακολουθήσεις και τις διαλέξεις... Άρα φεύγεις από τη σχολή κατά τις 2.. Αλλά μένουμε και μακρυά... Σπίτι κατα τις 4.. Και μετά γυμναστήριο και ισπανικά. Και θες και να διαβάσεις και λίγο για τη σχολή. Άντε να βγεις μετά καθημερινές! Φοιτητικη ζωή σου λέει μετα. Πιο λίγο κουραζόμασταν στο σχολείο!!
Μου λείπει ύπνος. Μα το θεό μου λείπει ύπνος. Είναι μία πολύ ωραία περίοδος στη ζωή μου η τωρινή, αλλά νυστάζω τόσο πολύ... Κοιμάμαι αργά, ξυπνάω νωρίς και δεν μπορώ να βρω μία μέρα να πω "οκ, σήμερα θα κάτσω να κοιμηθώ...". Σήμερα κοιμήθηκα στο μετρό.
Αλλά τέλος τα παράπονα... Όλα καλά. Περνάω καλά. Όλα πάνε μία χαρά με χαμόγελα πολλά!
Πάθαμε ένα τρελό χτες! Ξεχάσαμε το tichu... Στην παρέα μας αυτό είναι ανήκουστο!
Πήρα στον μπέμπη αρωματικό που μυρίζει βανίλια (γι' αυτό και το καφέ στα γράμματα, αυτό το χρώμα μου θυμίζει βανίλια!)... Κάθε φορά που μπαίνω, μου έρχεται να τον φάω!!
