Love actually...

Αγάπη είναι:

Μία φίλη που σου φτιάχνει κάθε μέρα πρωινό.
Ένας φίλος που σε παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο για κουτσομπολιό.
Ένας καινούργιος άνθρωπος που πας τόσο πολύ να συμπαθήσεις και σου λέει ότι έχεις καλό συντονισμό.
Ένα καινούργιο χόμπι που, για πρώτη φορά στη ζωή σου, είναι άθλημα (!!).
Μία αγκαλιά από κάποιον που γιορτάζει είτε είναι 5,6,21 ή 70. Γιατί και τους 4 τους αγαπάς πολύ.
Ζεστό φαγητό το μεσημέρι, γύρω από ένα ζεστό τραπέζι.
Ένα τρόμαγμα που σε κάνει να ουρλιάξεις, να σκάσεις στα γέλια και να καταλήξεις σε μία τεράστια αγκαλιά και μία τούμπα στο κρεβάτι.
Η εξέταση αντανακλαστικών.
'Ενα καινούργιο σκυλάκι. 
Το Cap Cap.

Να κατεβαίνει να σου φτιάξει τσάι γιατί είσαι κουρασμένη.
Να ξυπνάει για να σου πει καλημέρα.
Να μένει μαζί σου.
Να μαγειρεύει το μεσημέρι γιατί -let's face it- μαγειρεύει καλύτερα.
Να προσέχει αν κρυώνεις και να σε σκεπάζει.
Να μην μπορείς να περιμένεις το πρωί για να τον ξυπνήσεις.
Ατελείωτες συζητήσεις περί ανέμων στο τραπέζι, αγκαλιά με το καλοριφέρ.
Η μοναδική ικανότητα να σε κρατάει παιδί όταν νιώθεις ότι πρέπει επειγόντως να μεγαλώσεις, γιατί οι καταστάσεις το απαιτούν.

Point final et sourire. 

 

Brace yourselves...

Το μπάνιο έγινε σάουνα από τους ατμούς.
Τα χέρια και τα πόδια σαν να κρυώνουν και να ασπρίζουν λίγο.
Κόκκινες μυτούλες άρχισαν να ξεπροβάλλουν.
Το ίδιο και οι Ugg από την ντουλάπα μου.
Φήμες λένε ότι στους δρόμους έκαναν την πρώτη εμφάνισή τους τα μπουφάν.
Τα φουλάρια έχουν την τιμητική τους.
Η σοκολάτα πλέον... πίνεται ζεστή.
Όπως και ο καφές.
Το πρωινό ξύπνημα είναι δύσκολο γιατί πλέον το πάπλωμα κυριολεκτικά σε πλακώνει.
Τα Χριστούγεννα είναι απειλητικά κοντά.

Και νομίζω......σαν να βλέπω χειμώνα στον ορίζοντα.

Brace yourselves. Winter is coming!

Point final et sourire.

vamos...

Καλησπέρα, καλησπέρα,

Μετά από πολύμηνη απουσία επιστρέφω δυναμικά στις επάλξεις. Είδα πολλά στη χώρα του μπλόγκινγκ και αποφάσισα να πάρω λίγο τις αποστάσεις μου. Δεν γίνεται να κρατηθώ μακριά όμως για πολύ. Μου έλειψε το μπλόγκ, δεν το αρνούμαι, αν και δεν είχα κάτι ιδιαίτερο να γράψω.

Υπόσχομαι λοιπόν ότι από σήμερα επιστρέφω.

Όμορφο καλοκαίρι το φετινό, αν και μικρό. Αντισυμβατικό καλοκαίρι. Δεν είχε την κλασσική έννοια της λέξης.... Δεν είχε νησί, δεν είχε πολύ ήλιο, δεν είχε πολλές διακοπές. Είχε όμως καινούργιους φίλους, πολύ αντιηλιακό, αρκετά μπάνια και την ηρεμία που πραγματικά χρειαζόμουν.

Και πάνω από όλα είχε Βαρκελώνη. Την όμορφη Βαρκελώνη με τον όμορφο Β. Το ιδανικό τέλος για έναν ιδανικό Σεπτέμβρη. Μυρωδιές, κτήρια, ατμόσφαιρα, τάπας, Ισπανικά(όμορφα Ισπανικά, που το να τα μιλάς είναι σαν να τρέχει νερό στο στόμα σου), έρωτας, γέλια, φωτογραφίες, χάρτες, μουσεία...

Για να θυμηθούμε και λίγο πως ξεκίνησαν όλα σε αυτό το μπλόγκ, θα βάλω μόνο φωτογραφίες... Γιατί η χώρα του Ποτέ κάπως έτσι άρχισε... Μόνο με φωτογραφίες! Vamos, ξανά από την αρχή λοιπόν...

Θα τα πούμε από αύριο και πιο σοβαρά λοιπόν...

Καινούργιος δρόμος για την χώρα του Ποτέ... Ο δεύτερος που συναντάω μετά το Λονδίνο και την εικόνα της επικεφαλίδας!

Πάρκα, πάρκα, πάρκα!

Αύτη την στέγη θα την αγαπάω για πάντα!

Point final et sourire.

Light clouds

Χαμογέλα γιατί:
...ο ήλιος λάμπει το πρωί
...σήμερα έχει ένα υπέροχο φεγγάρι (μεταπανσεληνιακό!)
...μένουν λιγότερο από 20 μέρες για τις διακοπές
...το Light Clouds της Moschino μυρίζει απλά υπέροχα, το ίδιο και η βανίλια του Body Shop 
...αγαπάς
...σ' αγαπούν
...ξυπνάς και σιγοτραγουδάς
...έτσι
...ξεκίνησες καινούργια ρουτίνα και δεν είναι και άσχημη
...πέρασες καλά προχτές, χτές, σήμερα
...έχεις πεταλούδες στο στομάχι
...βλέπεις κάθε μέρα τη θάλασσα
...σου πάει
...γιατί όχι;
...η εξεταστική έφτασε στη μέση και οδεύει προς το τέλος
...αν και η Ελλάδα κινείται επικίνδυνα, το καλοκαίρι της ποτέ δεν θα σταματήσει να είναι το πιο όμορφο στον κόσμο

Point final et sourire

Is it true? It's better than I ever even knew...

I say you the bestest
Lean in for a big kiss
Put your favourite perfume on
go play your video game

I tell you all the time
"heaven is a place on earth with you"

It's better than I ever even knew
They say that the world was built for two

He holds me in his big arms
Drunk and I am seeing stars
this is all I think of

This is my idea of fun 
....playing video games


It's you, it's you, it's always you
everything I do

 Chronique d' un ete sans fin...



 Point final et sourire.

wait, what did you just say?!

Αλλαγές από 'δω, αλλαγές από 'κει και ποιος σκέφτεται να σου δώσει λίγο χρόνο για επεξεργασία; Λίγο χρόνο να βάλεις τις σκέψεις σου σε μία τάξη, λίγο χρόνο να σταματήσεις, λίγο χρόνο για να πεις "too much information".

Ένας άνθρωπος πολύ χαρούμενος. Ένας άνθρωπος που κατάφερε να σπάσει τα δεσμά του και να βγει από το αόρατο κλουβί, που ο ίδιος ή ο κόσμος του είχε επιβάλλει να ζει. Βλέπεις την αλλαγή πάνω του, το απελευθερωμένο γέλιο, την ανάγκη να μιλήσει για όσα έκρυβε πολλά χρόνια τώρα.

Από τη δική μου πλευρά, μόνο θαυμασμός και υποστήριξη σε ό,τι χρειαστεί.

Θαυμασμός γιατί πρέπει να είσαι πολύ δυνατός άνθρωπος για να πονάς χρόνια και να μην δείχνεις τίποτα. Χρειάζεται μεγάλο κουράγιο να κρύβεις ένα δάκρυ πίσω από ένα χαμόγελο και να μην αφήνεις τον εαυτό σου να δεχτεί αυτό που πραγματικά είναι. Και το πιο δύσκολο από όλα είναι να μην μπορείς να είσαι ξεκάθαρος με τον εαυτό σου. Να μην μπορείς να καταλάβεις ποιος είσαι πραγματικά και να γίνεται μέσα σου μία εσωτερική πάλη που σε καταβάλλει μέρα με την μέρα. Παραδέχομαι και υποκλίνομαι μπροστά στους ανθρώπους που έχουν καταλάβει τον εαυτό τους και δεν φοβούνται να πουν σε όλους "ξέρεις κάτι; Αυτό είμαι, αν σ' αρέσει."

Υποστήριξη γιατί ο κόσμος είναι κακός όταν δεν ξέρει ή δεν μπορεί να καταλάβει. Υποστήριξη γιατί όταν είσαι μόνο εσύ και ο εαυτός σου τόσο καιρό και αποφασίζεις τελικά να μοιραστείς αυτό που σε βασανίζει, το λιγότερο που χρειάζεσαι είναι έναν άνθρωπο να του εξομολογηθείς όλα αυτά που κράταγες για σένα αυτά τα χρόνια. 

Συνέχεια σκέφτομαι αυτό που είπες με τις πραγματικές στιγμές ευτυχίας και με κάνει να χαζογελάω σκεφτόμενη αυτές τις στιγμές. Έχεις πολύ δίκιο τελικά...
Ευχαριστώ που μαζί με τους άλλους έβγαλες τον πραγματικό μου εαυτό και στο χρωστάω χάρη...
Ένα μεγάλο συγγνώμη για όσα έχω πει κατά καιρούς και σε έκαναν να νιώθεις άσχημα.
Σε θαυμάζω. Μην σε νοιάζει τίποτα. Είμαστε όλοι εδώ. Αν ήσουν τόσο καιρό στεναχωρημένος, χαμογέλα. Τα καλύτερα έρχονται.

Point final et sourire. 

Have you ever dreamed a night like this??

Φώτα, φρενάρισμα, δρόμος με βροχή, κράσπεδο, κενό και το παράθυρό μου κάπως, μάλλον μαγικά, ακουμπάει στο πεζοδρόμιο. Στο πεζοδρόμιο;; Έλα, πρέπει να ξυπνήσεις...

Και κανείς να μην πιστεύει ότι σίγουρα είμαστε καλά. Πως γίνεται να είμαστε καλά;; Αφού βγήκαμε από την οροφή του αυτοκινήτου... 

Και μετά, εμείς. Τρία άτομα καθισμένα στο πεζοδρόμιο. Τρία άτομα που το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να ρωτήσουν αν οι άλλοι ήταν καλά και με το που βγήκαν πιάστηκαν σε μία μεγάλη αγκαλιά. Τρία άτομα που κάθισαν μετά στο πεζοδρόμιο, περιμένοντας, και αναρωτιούνταν που χάθηκαν τ' αστέρια αυτό το βράδυ...;;

Μα καλά, πως έγινε;;

Είναι για να λες, "μία φορά δεν έβαλα ζώνη και έγινε...". Γι' αυτό πάντα ζώνη. ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΗ.

Point final et sourire.
Kassie. Σήμερα είναι σκοτείνη μέρα.

deep inside, you....

Πρέπει, λέει, να μάθω να φωνάζω. Πρέπει να ουρλιάζω και όχι να βάζω τα χέρια στα αυτιά μου και να αρχίζω τoν κλασικό μου τρόπο άμυνας. Το μοναδικό μου κόλπο, τον τρόπο μου να τα βγάλω όλα από μέσα μου.

Άλλοι φωνάζουν, άλλοι χτυπάνε πράγματα, άλλοι βρίζουν, άλλοι τρώνε, άλλοι απατούν. Εγώ κλαίω. Αυτό έκανα πάντα όταν είχα νεύρα, όταν ήμουν θυμωμένη.

Και σήμερα μου λένε ότι ο μόνος τρόπος για να βρω το δίκιο μου (σε μία φάση που δεν ξέρω αν έχω δίκιο, αν δεν έχω δίκιο, αν το έχω χάσει, αν το έχω βρει) είναι να φωνάζω. Ο μόνος τρόπος που δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Ο μόνος τρόπος που δεν με ενδιέφερε ποτέ να δοκιμάσω.Ο μόνος τρόπος που ποτέ δεν ήταν στον χαρακτήρα μου και ποτέ δεν θα μπορέσει να μπει.

 Γιατί πάντα θα είμαι αυτή που θα προσπαθεί να ηρεμήσει τα πράγματα, να δώσει μία λύση χωρίς να στεναχωρηθεί κανείς και χωρίς να χαλάσει τίποτα.

Μου είπαν ότι τα πράγματα με επηρρεάζουν πάρα πολύ, ότι πρέπει, λέει, να μάθω να τα γράφω όλα και να μην με νοιάζει. 

Κοίτα να δεις τι μαθαίνει κανείς στα 20.

 Και παρεπιπτόντως, χρόνια μου πολλά. Πάντα πολύχρωμη θέλω να είμαι τίποτα άλλο.

Point final et sourire.

Πι.ες: Λέω να αλλάξω το Amelie Melon σε Kassi. Από το Κασσάνδρα. Καθότι γρουσούζα οι φίλοι μου με φωνάζουν έτσι από τη γνωστή μάντισσα. Ναι ή ου?!
Πι. ες 2: 101 οι αναρτήσεις μου! Σαν τα σκυλιά της Δαλματίας!

Ματωμένο φεγγάρι...

Το είχες δει στον ύπνο σου όταν ήσουν μικρός και μου το είπες. Η Σελήνη- πάντα η Σελήνη και ποτέ το φεγγάρι- είναι φτιαγμένη από συναισθήματα ανθρώπων. Γι' αυτό και αλλάζει συνέχεια μορφή και χρώματα.

 Και μου είπες για το ματωμένο φεγγάρι. Όταν είναι κόκκινο το φεγγάρι, ο κόσμος υποφέρει και πονάει. Και ήταν ματωμένο, σήμερα, το φεγγάρι. Και όταν χάθηκε από τον ουρανό, σου είπα:"Πάει, δεν πονάει πια ο κόσμος.". Γέλασες και μου είπες ότι αυτά ήταν και τα δικά σου λόγια, όταν έβλεπες τα παιδικά σου ματωμένα φεγγάρια από την ταράτσα.

Και μου είπες "σ' αγαπάω". Για πρώτη φορά. Στην παραλία μας, με τα αστέρια μας και με το ματωμένο φεγγάρι.

 Και εγώ σ' αγαπάω.

 Point final et sourire.

Under the coconut tree...

Μεγαλιώδης η αρχή των καλοκαιρινών μας διακοπών στην Πάρο... 7 μέρες γεμάτες μπάνια, γέλια, πολύ φαγητό, απρόοπτες εξαρθρώσεις, μεθύσια και νύχτες στο Παλέρμο.

Και τώρα πάμε για τη μεγαλιώδη συνέχεια...

Η Α. μου Κεφαλλονιά.
Η Α.Λ. μου Αμερική.
Η Λ. μου Ανάβυσσο.
Η Τ. μου Σπάρτη.
Ο Β. και ο Γ. Λαγονήσι.
Η Ε. μου Αθήνα.
Ο Δ. μου Γιάννενα.

Εγώ...Βάρκιζα. Και Σπάρτη. Και Λαγονήσι. Και Ανάβυσσο.

Και Καβούρι, Γαλάζια Ακτή και Βάρκιζα για μπάνια.
Και Waffle House για παγωτό.
Και Nivea λάδι για συνέχεια στο μαύρισμα.
Και καινούργιες ρακέτες για καινούργιους ρακεteers.
Και Ρία, Βάρκιζα, Τριανόν και Αίγλη για θερινό σινεμά.
Και στη βεράντα μου.... Under the coconut tree.



Point final et sourire (καλοκαιρινό και ελαφρώς μαυρισμένο)

Serendipity

Τελευταία μέρα αύριο… Μετά έρχεται καλοκαιράκι. Τελευταία εξέταση αύριο και μετά ύπνος, θάλασσα, Harry Potter, γέλια, ταινίες και διακοπές.

Χάζευα, πριν, κάτι αναρτήσεις μου από την προηγούμενη εξεταστική. Σε ένα συμπέρασμα μόνο μπορώ να καταλήξω… “Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό…”

Βγες στο μπαλκόνι να δεις…. “Μ’ ανάσα γρήγορη, ζεστή, αγάπησέ με.”

Ναι σε κάνει πιο δυνατό, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνεις εκείνη την ώρα. Και μετά σου στέλνει όσα ήθελες. Ή, τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση, το σύμπαν το έκανε. Μου έστειλε όσα ακριβώς χρειαζόμουν, όσα ήθελα για να μην μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω. Και με αποζημίωσε.

Φώναξα ότι είναι άδικο. Ότι δεν μου αντέχω να μου πέφτουν όλα μαζί, ότι δεν μπορώ να συνεχίσω σε αυτή την κατάσταση. Με έκανε κάπου στον Ιανουάριο να χάσω τα λόγια μου, να μείνω άφωνη και ανίκανη να αντιδράσω μπροστά σε πολλές καταστάσεις. Καταστάσεις που δεν θα μπορούσα σχεδόν να διαχειριστώ ακόμα κι αν έρχονταν η καθεμία ξεχωριστά. Αλλά ήρθαν όλες μαζί. Και οι τέσσερις
.
Και σιγά σιγά ηρέμισα. Ναι, μου πήρε δύο μήνες και ένα υπέροχο ταξίδι αλλά τα κατάφερα. Και σε κάποια στιγμή, αποφάσισα να πάρω την Τ. τηλέφωνο και να της πω, με κάθε επισημότητα και με όλη μου τη σοβαρότητα: “Αρνούμαι να πιστέψω πια στην τύχη. Ναι, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, αλλά εγώ αρνούμαι να συνεχίσω να πιστεύω ότι είμαι γκαντεμόσαυρος, ότι όλα τα κακά συμβαίνουν σε μένα. Και θα σταματήσουν να συμβαίνουν”.

Και τότε σταμάτησαν όλα. Δεν ξέρω αν ήταν ότι σταμάτησα εγώ να δίνω σημασία, αν δεν με ενοχλούσαν λεπτομέρειες, αν η ψυχολογική μου κατάσταση ήταν καλύτερη και έτσι άλλαξαν όλα. Και τότε άρχισαν τα πράγματα να πηγαίνουν πολύ καλά.

Ο μικρούλης μου μπήκε σε μία σειρά με τις εξετάσεις του.

Εγώ μπήκα σε μία σειρά με το άγχος μου.

Ξαναάρχισα να απολαμβάνω τις μικρές στιγμές που είχα σταματήσει να απολαμβάνω τους μήνες του χειμώνα.

Ήρθε ο Β.

Και κάπως έτσι ηρέμησαν όλα……

Και κάπως έτσι, βρεθήκαμε στη μεγαλύτερη συναυλία που έχω βρεθεί ποτέ, χτες στο Ο.Α.Κ.Α., με μένα να τραγουδάω “με στέλνεις, με στέλνεις, με παρασέρνεις…”, να τον κοιτάω, να τον κρατάω και να το εννοώ.

Β. ευχαριστώ. Εσύ με ηρέμησες.

Point final et sourire.

conte de fées

There was a boy,
A very strange enchanted boy.
They say he wandered very far, very far,
Over land and sea.

A little shy
And sad of eye,
But very wise
Was he.


And then one day,
A magic day he passed my way
And while we spoke of many things, fools and kings,
This he said to me:

"The greatest thing
You'll ever learn
Is just to love
And be loved in return".

Μα καλά, δεν είπαμε ότι ήρθε καλοκαίρι;

Καλοκαιρινά απογεύματα... Ξάπλα στον καναπέ, να χαζεύεις κάθε χαζή επανάληψη της τηλεόρασης. Μα καλά, πόσες φορές θα δεις το Κωνσταντίνου και Ελένης;

Τα παιδάκια του διπλανού σπιτιού έχουν βγει στην αυλή και παίζουν μπάλα. Να δω ποιός θα σε συγκρατήσει από το να πας να παίξεις μαζί τους... Μα καλά, συνομήλικους δεν γύρευες;

Το θερινό σινεμά της γειτονιάς σου σε δελεάζει με τις μυρωδιές από γασεμί, με παγωτό μηχανής που είναι το αγαπημένο σου και με όλες τις κουλτουρέ ταινίες της σεζόν που πέρασε και δεν πρόλαβες να δεις. Μα καλά, ακόμα δεν πήρες το αυτοκίνητο;

Το καλοκαιρινό σου ρολόι ξαναμπήκε στο χέρι σου. Τόσο πλαστικό ώστε να μπορεί κι αυτό να κάνει τα μπάνια του, τόσο πολύχρωμο ώστε να το κοιτάς και να σου θυμίζει τα μαθητικά σου χρόνια. Μα καλά, ακόμα δεν αποφάσισες να ξεχάσεις τον χρόνο;

Η ζέστη μόνιμα σε κάνει να κολλάς από τον ιδρώτα. Και σήμερα μέσα στη ζέστη πήγες να πάρεις τα εισητήρια των διακοπών. Σε 17 μέρες. Μα καλά, δεν ταξιδεύεις απο τώρα;

Τα βιβλία σου σε κοιτάζουν από το, τόσο μακρινό, τραπέζι της βεράντας (μ' αρέσει η λέξη βεράντα, πιο πολύ από το μπαλκόνι). Ανοιχτά, έτοιμα να σε υποδεχτούν, με τον καφέ σου και το νερό σου ακουμπησμένα δίπλα τους. Μα καλά, πότε θα αποφασίσεις ότι η εξεταστική δεν τελείωσε;

Οι Αθηναίοι συρρέουν πλέον κοντά στο σπίτι σου, δίπλα στη θάλασσα. Και κάθεσαι κάθε Κυριακή και τους χαζεύεις από τη βεράντα σου (χεχε οχι μπαλκόνι), χαμογελώντας χαιρέκακα γιατί εσύ δεν είσαι κολλημένη στην κίνηση της επιστροφής όπως αυτοί. Μα πες αλήθεια, πόσο θα ήθελες να είσαι και εσύ για μπάνιο μαζί τους;

Μία γλυκιά νύστα, μόνιμα αυτό νιώθεις. Μία γλυκιά νύστα. Έτρεξες, έπαιξες, διάβασες, βοήθησες. Και τις τελευταίες μέρες κοιμήθηκες, αλλά τίποτα. Μα καλά, πόσες ώρες πρέπει πια να κοιμηθείς;

Ένας κόσμος αγώνων. Ένας κόσμος ωραίων ανθρώπων. Ωραίων ανθρώπων με την έννοια ότι διέθεσαν το χρόνο τους και έδωσαν όλο τους το κέφι για να βοηθήσουν και με την έννοια ότι δεν σταμάτησαν να είναι νικητές και να προσπαθούν ακόμα κι αν η ζωή δεν τους τα έφερε όλα δεξιά. Μα καλά, γιατί τελείωσαν οι Special Olympics;



shake my body release my soul
punish my senses lose control
my body is young but my spirit's old
scatter my ashes let these feelings grow

Point final et sourire.

πιο πολύ, δεν γίνεται...

Γίνεται να περάσει ένα βράδυ και να μην ξέρεις αν έχεις κοιμηθεί;

Γίνεται να κάθεσαι σε ένα μπαλκόνι με δύο κορίτσια και να γελάς τόσο δυνατά που να σε πιάνει το στομάχι σου;

Γίνεται να πιέζεσαι αλλά πλέον να αρνείσαι να φτάσεις στα άκρα γιατί δεν το αξίζουν;

Γίνεται το timing ενός ανθρώπου να είναι απλά τόσο λάθος και κάθε φορά να σου σπάει τα νεύρα; 

Γίνεται να πετάς πιο μακριά, σε άλλους πλανήτες και το μυαλό σου μόνιμα να ταξιδεύει;

Γίνεται να γράφεις όπου βρίσκεις χαρτί;

Γίνεται να κολλήσεις τόσο πολύ με ένα συγκρότημα που μισούσες;

Ε ναι! Πιο πολύ, δεν γίνεται!!

Point final et sourire.