conte de fées

There was a boy,
A very strange enchanted boy.
They say he wandered very far, very far,
Over land and sea.

A little shy
And sad of eye,
But very wise
Was he.


And then one day,
A magic day he passed my way
And while we spoke of many things, fools and kings,
This he said to me:

"The greatest thing
You'll ever learn
Is just to love
And be loved in return".

Μα καλά, δεν είπαμε ότι ήρθε καλοκαίρι;

Καλοκαιρινά απογεύματα... Ξάπλα στον καναπέ, να χαζεύεις κάθε χαζή επανάληψη της τηλεόρασης. Μα καλά, πόσες φορές θα δεις το Κωνσταντίνου και Ελένης;

Τα παιδάκια του διπλανού σπιτιού έχουν βγει στην αυλή και παίζουν μπάλα. Να δω ποιός θα σε συγκρατήσει από το να πας να παίξεις μαζί τους... Μα καλά, συνομήλικους δεν γύρευες;

Το θερινό σινεμά της γειτονιάς σου σε δελεάζει με τις μυρωδιές από γασεμί, με παγωτό μηχανής που είναι το αγαπημένο σου και με όλες τις κουλτουρέ ταινίες της σεζόν που πέρασε και δεν πρόλαβες να δεις. Μα καλά, ακόμα δεν πήρες το αυτοκίνητο;

Το καλοκαιρινό σου ρολόι ξαναμπήκε στο χέρι σου. Τόσο πλαστικό ώστε να μπορεί κι αυτό να κάνει τα μπάνια του, τόσο πολύχρωμο ώστε να το κοιτάς και να σου θυμίζει τα μαθητικά σου χρόνια. Μα καλά, ακόμα δεν αποφάσισες να ξεχάσεις τον χρόνο;

Η ζέστη μόνιμα σε κάνει να κολλάς από τον ιδρώτα. Και σήμερα μέσα στη ζέστη πήγες να πάρεις τα εισητήρια των διακοπών. Σε 17 μέρες. Μα καλά, δεν ταξιδεύεις απο τώρα;

Τα βιβλία σου σε κοιτάζουν από το, τόσο μακρινό, τραπέζι της βεράντας (μ' αρέσει η λέξη βεράντα, πιο πολύ από το μπαλκόνι). Ανοιχτά, έτοιμα να σε υποδεχτούν, με τον καφέ σου και το νερό σου ακουμπησμένα δίπλα τους. Μα καλά, πότε θα αποφασίσεις ότι η εξεταστική δεν τελείωσε;

Οι Αθηναίοι συρρέουν πλέον κοντά στο σπίτι σου, δίπλα στη θάλασσα. Και κάθεσαι κάθε Κυριακή και τους χαζεύεις από τη βεράντα σου (χεχε οχι μπαλκόνι), χαμογελώντας χαιρέκακα γιατί εσύ δεν είσαι κολλημένη στην κίνηση της επιστροφής όπως αυτοί. Μα πες αλήθεια, πόσο θα ήθελες να είσαι και εσύ για μπάνιο μαζί τους;

Μία γλυκιά νύστα, μόνιμα αυτό νιώθεις. Μία γλυκιά νύστα. Έτρεξες, έπαιξες, διάβασες, βοήθησες. Και τις τελευταίες μέρες κοιμήθηκες, αλλά τίποτα. Μα καλά, πόσες ώρες πρέπει πια να κοιμηθείς;

Ένας κόσμος αγώνων. Ένας κόσμος ωραίων ανθρώπων. Ωραίων ανθρώπων με την έννοια ότι διέθεσαν το χρόνο τους και έδωσαν όλο τους το κέφι για να βοηθήσουν και με την έννοια ότι δεν σταμάτησαν να είναι νικητές και να προσπαθούν ακόμα κι αν η ζωή δεν τους τα έφερε όλα δεξιά. Μα καλά, γιατί τελείωσαν οι Special Olympics;



shake my body release my soul
punish my senses lose control
my body is young but my spirit's old
scatter my ashes let these feelings grow

Point final et sourire.

poison ivy & B....

Είναι ωραίο να του λες έλα να κάτσουμε στο μπαλκόνι μου για να πιούμε μπύρες και να έρχεται...

Είναι ωραίο να σου λέει ότι κάνεις καλό καφέ...

Είναι ωραίο να σου ποστάρει την ακουστική έκδοση του sweet child of mine στο fb και να γράφει από πάνω sweet love of mine.  

Είναι ωραίο να δοκιμάζει την κιθάρα σου, αυτή που δεν αφήνεις άνθρωπο να πιάσει.

Είναι ωραίο να προσπαθεί να την κουρδίσει και να κάθεσαι στον απέναντι καναπέ, γράφοντας κείμενο.

Είναι ωραίο που είναι ένα μικρό nerd και μπορείς πάντα να τον ρωτήσεις γιατί το HTML του blogger δεν σε αφήνει να βάλεις την καρδούλα με το άγγιστρο και το 3 στον τίτλο.

Είναι ωραίο που σου στέλνει φιλιά από μακριά.

Είναι ωραίο να σε ζεσταίνει όταν είσαι λεπτά ντυμένη και φτάνεις να τρέμεις απ' το κρύο.

Είναι ωραίο να τον κοιτάς να κοιμάται και να είναι ήρεμος σαν μικρό παιδί.

Είναι ωραίο να τρώτε μαζί πρωινό στην κουζίνα.

Είναι ωραίο να γελάς μαζί του και να τον γαργαλάς.

Ναι, είναι τέλειο να τον βλέπεις να παίζει με την μαύρη κιθάρα στον απέναντι καναπέ το wish you were here, που ξέρει οτι είναι το αγαπημένο σου.



Point final et sourire.

twinkle twinkle little star...

Μικρό Αμελάκι, κρατήσου λίγο ακόμα. Δείξε μερικά ψήγματα αυτοπειθαρχίας, μπορείς ακόμα να τα καταφέρεις... Το ξέρεις είναι κάπου εκεί μέσα σου, δεν τελείωσαν όλα σου τα αποθέματα. Μπορείς να πείσεις τον εαυτό σου να τελειώσει ένα ακόμα κεφάλαιο και να φτάσει ένα βήμα πιο κοντα και ας ταξιδεύει και ας βρίσκεται μίλια μακρυά, σε πολύ όμορφες χώρες και σε καταστάσεις πέρα από κάθε φαντασία.

και ας σπάει το κεφάλι σου
και ας μην αισθάνεσαι το χέρι σου
και ας θέλεις να πας μία μεγάλη βόλτα
και ας είναι αυτό που θέλεις τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακρυά
και ας μην έχεις το θάρρος να κάνεις ούτε μια τόση δα κινησούλα
και ας σκέφτεσαι μόνο άλλα πράγματα από αυτά που πρέπει
και ας βλέπεις παντού τις συνέπειες της 14ης Φεβρουαρίου
και ας γίνονται όμορφα πράγματα στη ζωή σου
και ας είναι μιάμιση τα ξημερώματα και θέλεις τουλάχιστον 2 ώρες διάβασμα ακόμα γιατί ο νους σου ήταν "αλλού" (αχ Αμελάκι) όλη μέρα
και ας είναι αυτό το "αλλού" ακόμα και τώρα στο μυαλό σου
και ας το έχεις εκεί και για τις επόμενες δύο ώρες που θα "διαβάζεις"
και ας σε κάνουν όλοι να αναρωτιέσαι τι πρόβλημα έχει ο κόσμος τελευταία
και ας αναρωτιούνται όλοι τι πρόβλημα έχεις εσύ τελευταία (τελευταία???)
και ας σε αποσυντονίζουν οι μουσικές σου
και ας μην μπορείς να κάνεις βήμα χωρίς αυτές
και ας θέλεις να κοιμηθείς όλη μέρα
και ας έχει έξω μια υπέροχη λιακάδα

συγκεντρώσου Αμελάκι, για να πετύχεις τον στόχο σου, για να είσαι ευχαριστημένη με τον εαυτό σου, να ξέρεις οτι έκανες οτι μπορούσες ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις, για να δείξεις οτι δεν αξίζεις περιφρόνηση... Λίγη προσπάθεια χρειάζεται. Κοιμήσου, νανουρισμένο από τους καφέδες και τους πονοκεφάλους, ονειροπόλο Αμελάκι, ξεκουράσου και ξύπνα τον λογικό, αγχώδη εαυτό σου που ήταν ενεργητικότατος τόσο καιρό. Ξέχνα τον πολύχρωμο κόσμο σου για λίγο, κλείσε τις μουσικές σου και χρησιμοποίησε όλες σου τις δυνάμεις... Χρειάζεσαι μία βδομάδα ακόμα. Και έχεις την δύναμη να τα καταφέρεις, σε διαβεβαιώ.
Χαμόγελο χρειάζεσαι και να μην ακους κανέναν... Μην ανησυχείς, το ξέρεις καλά άλλωστε το ρητό της μαμάς... "δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω..." και εγώ θέλω.

It's fight or flight... Και τα δύο απάντηση στο στρες, απο κει και πέρα η επιλογή είναι δική σου.
ένα ποτήρι νερό και πάμε.



Point final et sourire.

for what it's worth... my final word.

Έρωτας, αγάπη, έλξη, πάθος, happy endings. Τα θέλουμε όλα, τα περιμένουμε όλα, τα έχουμε όλα ανάγκη. Θέλουμε τόσο απελπισμένα μία αγκαλιά τριαντάφυλλα, ένα χέρι που κρατάει μπαλόνια και δώρα, μία τεράστια έκπληξη. Όλα όσα περιμένουμε για του Αγίου Βαλεντίνου.

Ή μήπως όχι; Μήπως δεν θέλουμε μία αγκαλία τριαντάφυλλα, απλά μία αγκαλιά; Μήπως δεν θέλουμε ένα χέρι που να κρατάει μπαλόνια και δώρα, απλά ένα χέρι να κρατάει το δικό μας; Μήπως δεν θέλουμε μία τεράστια έκπληξη, αλλά ένα χαμόγελο και ένα φιλί;

Τι είναι τελικά αυτός ο έρωτας; Μπα εγώ είμαι πολύ μικρή δεν ξέρω από αυτά. Αλλά βαθιά μέσα μου ξέρω. Είναι αυτό που με ανέβασε τόσο ψηλά και με έριξε τόσο χαμηλά. Είναι αυτό που με κουράζει όσο δεν πάει και το αγαπώ όσο τίποτα. Είναι να νιώθεις την ανάγκη να δεις τον άλλον. Είναι να μην φοβάσαι και να μην διστάζεις να τον βάλεις πάνω από τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι να νιώθεις τόσο χαρούμενος όταν είσαι κοντά του. Είναι να τον βλέπεις να ανασαίνει και να σου φτάνει αυτό. Είναι να τον βλέπεις να γελάει και να γελάς και εσύ.

Σκέφτομαι τα 19 μου χρόνια, τον έναν πραγματικό έρωτα που έχω νιώσει και το πόσα θα μπορούσα να θυσιάσω για εκείνον 2 χρόνια πριν. Πλέον έχει κλείσει αυτό το κεφάλαιο, αλλά επειδή ήταν μεγάλο- για μένα τουλάχιστον- και ήταν πολύ δύσκολο να φύγει από πάνω μου, πιάνω τον εαυτό μου μερικές φορές να το σκέφτεται...

Δεν ξέρω ποιος επέλεξε να απομακρυνθεί... Αν ήμουν εγώ που δεν ήθελα να δεχτώ αυτά που μου είπες και δεν ήμουν σε κατάλληλη κατάσταση να διαχειριστώ την ψυχολογία μου μετά, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο θέμα από ότι ήταν. Ή, από την άλλη, αν ήσουν εσύ που απλά για δικούς σου λόγους αποφάσισες να φύγεις, να κλείσεις ένα κεφάλαιο, να βγάλεις με αυτόν τον τρόπο το άγχος σου για τις Πανελλήνιες ή να αποστασιοποιηθείς γιατί δεν ένιωθες όπως εγώ. Δεν κατηγορώ πια. Δεν με ενδιαφέρει αυτό το θέμα. Είναι η τελευταία φορά που ασχολούμαι και το κάνω για να το ξέρεις και εσύ αν διαβάζεις το blog από τότε που άλλαξα το url.

Και να το ξέρεις, σου είπα κάποτε ότι θα είμαι εδώ σε ό,τι χρειάζεσαι. Το εννοούσα, απλά δεν ήθελα να είμαι η τελευταία λύση. Και τον Οκτώβρη αυτό ένιωσα: ότι ήμουν η τελευταία λύση, ότι επειδή δεν ήσουν καλά έψαχνες κάποιον να ξεσπάσεις (ή αν οχι να ξεσπάσεις, να παρηγορηθείς) και βρήκες εμένα. Μπορεί να ήμουν εγώ υπερβολική (και πραγματικά αισθάνομαι άσχημα που δεν σου στάθηκα τότε που δεν ήσουν καλά), μπορεί εσύ να μην ήσουν στα καλύτερά σου, αλλά θέλω να τα πούμε λίγο αυτά. Και για να ξεκαθαρίζουμε και μερικά πράγματα, σε όλο αυτό το χάλι που δημιουργήθηκε μεταξύ μας, δεν έφταιγα εγώ (και μην τολμήσεις να με κατηγορήσεις), αλλά το ξέρω ότι δεν έφταιγες και εσύ. Δύο "τσακώνονται" (λέμε τώρα, αν μπορείς να το πεις τσακωμό), δύο φταίνε.  Ok George?

Αν σε δω ονλάιν, θα σου μιλήσω. Για να μην λες οτι τα γράφω μόνο εδώ, απλά δεν σε έχω πετύχει καθόλου τελευταία. Και θέλω να σε δω κιόλας γιατί ήμασταν και φιλαράκια... Δεν θέλω να διαγράψεις, ούτε εγώ θα το κάνω, ούτε θέλω μία νέα αρχή, αλλά θεωρώ οτι δεν είναι ανάγκη να έχουμε να ειδωθούμε σχεδόν ένα χρόνο, όσο κι αν αλλάζουν τα πράγματα.

Του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα και κοίτα που τελικά δεν έγραψα για έρωτα... Το μόνο που θέλω είναι αυθορμητισμό και λίγη pixie dust, άγιε. Ααα και όπως λέει και η Τ. (η οποία τώρα που θα διαβάζει το κειμενο θα έχει πάθει 82 εγκεφαλικά, μαζί με την Α.Λ.), θέλω και ένα πέντε στη φυσιολογία! Δεν θα τ' αντέξω να τη διαβάζω τον Σεπτέμβρη! Θα χάσω όλο μου το καλοκαίρι και ξέρεις πόσο μ' αρέσει το άτιμο εε; φανταστικέ άγιε;; καταπληκτικέ;; μαγικέ;; τιτανομέγιστε;; Για κάνε λίγο τα κουμάντα σου για τη φύσιο και για το άλλο το θεματάκι... Ξέρεις εσύ..... Εκείνο το μικρό θεματάκι (χουχαχαχ), so that my fregietale can come true??

Α.Λ. όλα καλά, μην με πάρεις τηλέφωνο εν (σ)εξάλλω... Πριν λίγο είχα ξαναλιώσει με τον πιτσιρικά του Youtube. Λοβ γιου!

Τσα, τελευταία φορά φέτος. Τελευταία φορά με τον Άγιο Καρδουλίνο στο υπόσχομαι! Και σένα λοβ γιου... Και επειδή ο έρωτας δεν πάει πανεπιστήμιο, αλλά εμείς πάμε, θα τα πούμε άυριο πουρνό πουρνό για διάβασμα, μικρό καρδουλινόπληκτο(λάικ μι)...

Happy Καρδουλίνος day everyone. Και ας μην μου αρέσουν αυτές οι αμερικανιές... Αν είναι ένας τρόπος να δείξετε την αγάπη σας αυτή η μέρα, κάντε το... Αλλά καλύτερα να το κάνετε κάθε μέρα, γιατί αυτό είναι που αξίζει στην τελική. Χρόνια πολλά σε όλους... Γιατί όλοι είμαστε ερωτευμένοι με κάτι, είτε είναι αγόρι ή κορίτσι, είτε υπέροχη παρέα, είτε αγαπημένη σχολή,είτε ο Παναθηναικός, ο Ολυμπιακός και η Α.Ε.Κ., είτε  τα ταξίδια, είτε η μουσική, είτε ο χορός, είτε απλά η ζωή...



Πι.ες: συμπλήρωση μία ώρα μετά την ημέρα του Αγίου Καρδουλίνου... my fregietale gone bad.

Point final et sourire.

Five hundred twenty five thousand six hundred minutes......

Five hundrend twenty five thousand
six hundred minutes
Five hundrend twenty five thousand
moments so dear
Five hundrend twenty five thousand
six hundred minutes
How do you measure, measure a year?

In daylight,
in sunsets,
in midnights,
in cups of coffee,
in inches,
in miles,
in laughter,
in strife

In Five hundrend twenty five thousand
six hundred minutes
How do you measure a year in the life

How about love?
how about love?
how about love?
...measure in love...


Καλή χρονιά... 50 οι αναρτήσεις μου!

Point final et sourire.

Σαν να δρόσισε...!!

Πάει το καλοκαιράκι... Το καταλάβαμε για τα καλά πλέον. Γκρίζα συννεφάκια, αεράκι και όπου να'ναι θα μυρίσουμε και καμιά βροχούλα.

Έφυγε το καλοκαίρι, ήρθε η εξεταστική. Με (ζεστό πλέον) καφέ ανα χείρας, γυρνάμε όλη την Αθήνα ψάχνοντας μια θέση στα αναγνωστήρια και τις βιβλιοθήκες.

Όλοι θεωρούν οτι η Πρωτοχρονιά είναι η καταλληλότερη μέρα για καινούργιες αρχές. Θα προτιμήσω τον Σεπτέμβριο. Αλλαγή καιρού, αλλαγή φοιτητικού έτους, αλλαγή γκαρνταρόμπας: ναι νομίζω πως ο Σεπτέμβρης είναι ο καταλληλότερος μήνας για αλλαγές!

Θα τα χάσω λοιπόν τα 3,4,5,6,7 κιλάκια των διακοπών, θα γίνω επιμελής φοιτήτρια, θα πηγαίνω τρεις φορές τη βδομάδα στο γυμναστήριο, ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, θα πηγαίνω στα φεστιβάλ που θέλω, θα.., θα..., θα...

Χτές μια φίλη μου είπε οτι δεν λέει τις αλλαγές που θέλει να κάνει, γιατί αν πεις κάτι δυνατά δεν γίνεται ποτέ. Σαν τις ευχές... Γι' αυτό και εγώ δεν τις λέω δυνατά, απλά τις γράφω, ώστε να μην έχω καμία δικαιολογία!

Θα το γράψω και το κλισέ μου πάλι.. Το έλεγε άλλωστε ο Ghandi... "Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δείς στον κόσμο."

Καλό φθινόπωρο. Καλές αλλαγές. Πάντα με χαμόγελο.

Point final et sourire.