Monstruos

Αποφάσισα ότι μισώ τις μεταβατικές περιόδους.

Εξεταστική ενώ έχει αρχίσει το εξάμηνο. Πισωγυρίσματα στην περσινή χρονιά για δύο βδομάδες ακόμα ενώ θα έπρεπε ήδη να κοιτάω πολύ πιο μπροστά.

Ούτε καλοκαίρι, ούτε χειμώνας, ούτε κρύο, ούτε ζέστη.

Ένα πρόγραμμα περίεργο, που δεν είσαι σίγουρος ακόμα πότε έχεις τι. Σε ποιο αμφιθέατρο να πας, πότε έχεις εργαστήριο, πότε έχεις κενό, πότε να πας για καφέ.

 Κι από την άλλη μία περίοδος αβέβαιη, μία περίοδος άσχημη για όλους, αρχίζει η εξαθλίωση σε αυτή τη χώρα. Και είμαστε ακόμα στην αρχή, έρχονται πολύ χειρότερα. Αυτή τη φορά δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι αισιόδοξη.

Όλα πια με σπρώχνουν στο εξωτερικό. Σαν να προσπαθούν να με ταρακουνήσουν όλα γύρω μου, σαν να μου λένε "ξεπέρασε τις φοβίες σου, άστα όλα πίσω σου και φύγε όσο πιο μακριά μπορείς.".
Και μετά σκέφτομαι "μα καλά είμαι τόσο ηλίθια που θέλω να ξαναγυρίσω;"

Άφησέ τα όλα πίσω σου και φύγε. Φύγε.
Μάλλον δεν το λέω μόνο για το εξωτερικό, σαν κάτι να προσπαθώ να πω στον εαυτό μου. Σαν κάτι να αρνούμαι να καταλάβω και να δεχτώ.

Μισώ τις μεταβατικές περιόδους. 

"El sueño de la razón produce monstruos" Goya

"Ο ύπνος της λογικής παράγει τέρατα."

Point final et sourire.

sit back & enjoy the ride....

Επιλογές και συνέπειες... Λέξεις άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Δική σου επιλογή ποιον θα αγαπήσεις, δική σου επιλογή ποιον θα ξεχάσεις, δική σου επιλογή αν θα προσπαθήσεις και τελικά, στο κάτω κάτω, σχεδόν δική σου και η επιλογή αν θα πετύχεις.

Επιλογές που ίσως οδηγήσουν σε μεγάλες αλλαγές. Ίσως πάλι και όχι... Εξαρτάται μάλλον από το πώς βλέπεις εσύ την αλλαγή. Πόσο την χρειάζεσαι και πόσο την φοβάσαι. Πόσο την έχεις ανάγκη ή πόσο θέλεις να κρυφτείς πίσω από αυτή για να δικαιολογήσεις την αδράνειά σου.

Λένε πώς η πρώτη επιλογή είναι τις περισσότερες φορές και η πιο σωστή. Όχι, όχι εκείνη η επιλογή που θα πείς στον πρώτο που θα σε ρωτήσει. Εκείνη που θα εκραγεί στο μυαλό σου μόλις ακούσεις την ερώτηση. Εκείνη που αν έχεις δίλημμα και ρίξεις κορώνα ή γράμματα, θα κάνει την καρδιά σου να ελπίζει κρυφά να έρθουν γράμματα. Εκείνη που πηγάζει βαθιά μέσα από το υποσυνείδητο.

Πιστεύω ακράδαντα στις επιλογές. Και πιστεύω, επίσης (αν και συνέχεια μου φωνάζεις πως όλα είναι μαθηματικά), ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Τα πάντα στην ζωή μας δίνουν εφόδια για να προχωρήσουμε παρακάτω. Κάθε αναποδιά μας κάνει πιο δυνατούς και κάθε συνέπεια μας δείχνει τα λάθη στις επιλογές μας, για να μην τα ξανακάνουμε.
 

Είναι όμορφο πράγμα να ξέρεις τι θέλεις. Να έχεις καταχωνιάσει στο βάθος του μυαλού σου τις επιλογές και τα όνειρά σου και ακόμα και αν δεν τολμάς να τα αποκαλύψεις (από φόβο ίσως;), βαθειά μέσα σου να είσαι σίγουρος για το δρόμο σου, όσες στροφές και αναποδιές κι αν σου εμφανίσει.Και έτσι, τελικά,να κάθεσαι σε μία κουνιστή καρέκλα, να σκέφτεσαι τη ζωή σου και να μπορείς με σιγουριά να πεις: "Ό,τι κι αν έγινε, όσο κι αν έπεσα, όσο κι αν έκλαψα, όσο κι αν γέλασα, δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα έκανα. Είμαι ευτυχισμένος."

Και προσοχή. Ναι, αγαπάμε τα λάθη μας γιατί μας κάνουν αυτό που είμαστε. Αλλά το ίδιο λάθος δεύτερη φορά, δεν είναι λάθος. Είναι επιλογή.

Πιες: Η αλλαγή δεν είναι απαραίτητα ριζική. Κοίταξε να αλλάξεις αυτό που έχεις και να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό. Αυτό είναι που θα σε κάνει καλύτερο επαγγελματία και πάνω από όλα σωστό και καλό άνθρωπο.

Πιες 2: Καλό φθινόπωρο. Και οι δικές μου ριζικές αλλαγές? Ένα φρεσκοβαμμένο δωμάτιο, με καινούργια έπιπλα, με μία ροζ ορχιδέα και με ένα φούξια στίκερ Audrey Hepburn κολλημένο στον ένα τοίχο. Φωτεινό, όμορφο, καθαρό και τελείως Αμελί Μελόν.

Πιες 3: Χρόνια πολλά, αγαπημένη μου Χώρα που έγινες ενός αλλά δεν κατάφερα να σε γιορτάσω όπως ήθελα.

Point final et sourire.

faceb-ουκ...

Έκλεισα το φέισμπουκ. Ναι κι όμως. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Πάτησα απενεργοποίηση λογαριασμού με χίλιες αμφιβολίες και μία και μοναδική σιγουριά: το μάξιμουμ μέχρι την Κυριακή θα έχω επιστρέψει για να δω τι γίνεται εκεί μέσα...

Το στοίχημα με τον εαυτό μου είναι άλλο πάντως... Να το κρατήσω μέχρι το τέλος της εξεταστικής. Μέχρι 12 Ιούλη. Η 13η Ιουλίου θα είναι μεγάλη μέρα λοιπόν... Η ιστορική επιστροφή των Πυξ Λαξ με τη συναυλία στο Ο.Α.Κ.Α. και η ιστορική επιστροφή της Αμελί στο φέισμπουκ.

Του πούστη θα το κρατήσω..... -Έχω πεισμώσει τώρα.-

Τρελό κόλλημα το φέισμπουκ πάντως. Τρελό! Εε και το παραδέχομαι, τελευταία είμαι φούλ εξαρτημένη. Σχολιάκια, λάικς, σύνδεσμοι από δω, φρεντ ρικουέστς από κει.... Βρίσκεις τον κάθε πικραμένο φίλο σου από το δημοτικό, που έχεις να τον δεις χρόνια και χρόνια και στο κάτω κάτω, έχετε χαθεί, έχετε αλλάξει, δεν θέλεις να τον δείς βρε αδερφέ! Δεν συνεχίζω με το εκθεσάρικο- Πανελλήνιες στύλ "δεν-πρέπει-να-χρησιμοποιούμε-το φέισμπουκ-γιατί-μπλα-μπλα"...

Το μπλόγκ πάντως δεν το κλείνω. Δεν το κλείνω... Εξεταστική, ξε-εξεταστική την ψυχοθεραπεία μου δεν την αφήνω... Απλά θα αραιώσω (μάλλον ή τουλάχιστον ελπίζω...) τις επισκέψεις μου... Λάθος, λάθος... Τις αναρτήσεις μου θα αραιώσω. Τις επισκέψεις μου στους fellow μπλογγεράδες δεν τις αραιώνω.

Είμαι η Αμελί, 2 μέρες χωρίς φέισμπουκ και είμαι καλά.

 Point final et sourire.
Πιες: οκ οκ εντάξει... let's face it! Θα το ξανανοιξω το φβ πιο γρήγορα από τις 13 Ιουλίου... 
Πιες 2: welcome to facebook! Email:..... Password:.....Noooooo!!
Πιες 3: βροχή και λίγος ήλιος... Κοντεύει Ιούνης what the fuck?!?! (τουλάχιστον έχει ουράνια τόξα!)

μαντικές ικανότητες, κρυσταλλομαντεία και ταρό...

Μου φαίνεται περίεργο... Πάντα μου φαινόταν. Αυτή η έλλειψη συννενόησης μεταξύ των ανθρώπων. Μπερδέματα, τσακωμοί, κρυμμένα λόγια, υπονοούμενα...

Σου πετάει κάτι και αρχίζει αμέσως ένας μαραθώνιος σκέψεων: "μήπως εννούσε αυτό;;", "ναι αλλά αν ήθελε να πει εκείνο;;". Και φυσικά αρχίζει και η συνδυαστική σκέψη (που είναι η συνδυαστική μου σκέψη όταν την χρειαζομαι στην εξεταστική;; οεο;;) του τύπου: "πριν ένα μήνα μου είπε αυτό αλλά έρχεται σε αντίθεση με αυτό που είπε χτες και σήμερα μου λέει άλλα". Όπου φυσικά (ωω βέβαια!!) θυμόμαστε κάθε κουβέντα, με κάθε κόμμα, κάθε τελεία και κάθε τόνο που έχει ειπωθεί.

Και δεν είναι μόνο άντρες... Όοοοοχι δεν είναι μόνο άντρες! Είναι και οι φίλοι και οι φίλες. Έχει μούτρα σήμερα... Γιατί δεν μου μιλάει;; Πρέπει να του/της δώσω χώρο;; Θα νομίζει οτι δεν νοιάζομαι για εκείνον/ εκείνη!! Έχω κάνει εγώ κάτι και πρέπει να επανορθώσω;;

Εε αυτά βαρέθηκα πια. Να ψάχνω να βρω το κρυφό νόημα του κρυμμένου νοήματος της καταχωνιασμένης φράσης. Αν έχεις κάτι, αν δεν είσαι καλά, αν νιώθεις άσχημα, αν θέλεις κάτι, εεε πες το μου ντε! Δεν είμαι καλό μέντιουμ! Καθόλου καλό! Εεε οχι! Θα αλλάξει κάτι αν εγώ κάθομαι και βασανίζω το κεφάλι μου για το αν ο τάδε 1 θέλει την τάδε 2 και αν ο δείνα 1 έχει εκνευριστεί με τον δείνα 2;; Εε ΟΧΙ!!

Οπότε ΜΗΝ ξανακούσω μίρλι μίρλι μίρλι μίρλι μίρλι μέσα στο αυτί μου!

Άρα μία είναι η λύση... Αφήνουμε τα πράγματα να κυλήσουν! Και όπου πάει, πήγε!
(αλλιώς το πρόβλημα, εφόσον ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΗΘΕΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΛΥΘΕΙ, είναι αυτού που το έχει!)

Point final et sourire.
πιες: πάντως ο κόσμος δεν πάει καλά! κάτι έχει πάει στραβά... Εγώ τα λέω αλλά ποιος μ' ακούει!
πιες 2: άντε καλή νηστεία!!
πιες 3: smiling, smiling, smiling, smiling
πιες 4: το κείμενο στο word μου -που από τον Γενάρη τρώει λογοκρισία- από 2 σελίδες, κοντεύει να φτάσει 10! θα γίνει επιτέλους αυτό που θέλω για να μπορέσω να δείξω λίγο??!! 

Live to learn...

Point final et sourire.

πι.ες: πόσο καταπληκτικό είναι το weheartit.com!? I heart it!! Madame Padam θα το λατρέψεις!!
πι.ες 2: Α.Λ. αναμένω σινεμά με τα ζουζουνάκια!! <3