sit back & enjoy the ride....

Επιλογές και συνέπειες... Λέξεις άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Δική σου επιλογή ποιον θα αγαπήσεις, δική σου επιλογή ποιον θα ξεχάσεις, δική σου επιλογή αν θα προσπαθήσεις και τελικά, στο κάτω κάτω, σχεδόν δική σου και η επιλογή αν θα πετύχεις.

Επιλογές που ίσως οδηγήσουν σε μεγάλες αλλαγές. Ίσως πάλι και όχι... Εξαρτάται μάλλον από το πώς βλέπεις εσύ την αλλαγή. Πόσο την χρειάζεσαι και πόσο την φοβάσαι. Πόσο την έχεις ανάγκη ή πόσο θέλεις να κρυφτείς πίσω από αυτή για να δικαιολογήσεις την αδράνειά σου.

Λένε πώς η πρώτη επιλογή είναι τις περισσότερες φορές και η πιο σωστή. Όχι, όχι εκείνη η επιλογή που θα πείς στον πρώτο που θα σε ρωτήσει. Εκείνη που θα εκραγεί στο μυαλό σου μόλις ακούσεις την ερώτηση. Εκείνη που αν έχεις δίλημμα και ρίξεις κορώνα ή γράμματα, θα κάνει την καρδιά σου να ελπίζει κρυφά να έρθουν γράμματα. Εκείνη που πηγάζει βαθιά μέσα από το υποσυνείδητο.

Πιστεύω ακράδαντα στις επιλογές. Και πιστεύω, επίσης (αν και συνέχεια μου φωνάζεις πως όλα είναι μαθηματικά), ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Τα πάντα στην ζωή μας δίνουν εφόδια για να προχωρήσουμε παρακάτω. Κάθε αναποδιά μας κάνει πιο δυνατούς και κάθε συνέπεια μας δείχνει τα λάθη στις επιλογές μας, για να μην τα ξανακάνουμε.
 

Είναι όμορφο πράγμα να ξέρεις τι θέλεις. Να έχεις καταχωνιάσει στο βάθος του μυαλού σου τις επιλογές και τα όνειρά σου και ακόμα και αν δεν τολμάς να τα αποκαλύψεις (από φόβο ίσως;), βαθειά μέσα σου να είσαι σίγουρος για το δρόμο σου, όσες στροφές και αναποδιές κι αν σου εμφανίσει.Και έτσι, τελικά,να κάθεσαι σε μία κουνιστή καρέκλα, να σκέφτεσαι τη ζωή σου και να μπορείς με σιγουριά να πεις: "Ό,τι κι αν έγινε, όσο κι αν έπεσα, όσο κι αν έκλαψα, όσο κι αν γέλασα, δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα έκανα. Είμαι ευτυχισμένος."

Και προσοχή. Ναι, αγαπάμε τα λάθη μας γιατί μας κάνουν αυτό που είμαστε. Αλλά το ίδιο λάθος δεύτερη φορά, δεν είναι λάθος. Είναι επιλογή.

Πιες: Η αλλαγή δεν είναι απαραίτητα ριζική. Κοίταξε να αλλάξεις αυτό που έχεις και να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό. Αυτό είναι που θα σε κάνει καλύτερο επαγγελματία και πάνω από όλα σωστό και καλό άνθρωπο.

Πιες 2: Καλό φθινόπωρο. Και οι δικές μου ριζικές αλλαγές? Ένα φρεσκοβαμμένο δωμάτιο, με καινούργια έπιπλα, με μία ροζ ορχιδέα και με ένα φούξια στίκερ Audrey Hepburn κολλημένο στον ένα τοίχο. Φωτεινό, όμορφο, καθαρό και τελείως Αμελί Μελόν.

Πιες 3: Χρόνια πολλά, αγαπημένη μου Χώρα που έγινες ενός αλλά δεν κατάφερα να σε γιορτάσω όπως ήθελα.

Point final et sourire.

faceb-ουκ...

Έκλεισα το φέισμπουκ. Ναι κι όμως. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Πάτησα απενεργοποίηση λογαριασμού με χίλιες αμφιβολίες και μία και μοναδική σιγουριά: το μάξιμουμ μέχρι την Κυριακή θα έχω επιστρέψει για να δω τι γίνεται εκεί μέσα...

Το στοίχημα με τον εαυτό μου είναι άλλο πάντως... Να το κρατήσω μέχρι το τέλος της εξεταστικής. Μέχρι 12 Ιούλη. Η 13η Ιουλίου θα είναι μεγάλη μέρα λοιπόν... Η ιστορική επιστροφή των Πυξ Λαξ με τη συναυλία στο Ο.Α.Κ.Α. και η ιστορική επιστροφή της Αμελί στο φέισμπουκ.

Του πούστη θα το κρατήσω..... -Έχω πεισμώσει τώρα.-

Τρελό κόλλημα το φέισμπουκ πάντως. Τρελό! Εε και το παραδέχομαι, τελευταία είμαι φούλ εξαρτημένη. Σχολιάκια, λάικς, σύνδεσμοι από δω, φρεντ ρικουέστς από κει.... Βρίσκεις τον κάθε πικραμένο φίλο σου από το δημοτικό, που έχεις να τον δεις χρόνια και χρόνια και στο κάτω κάτω, έχετε χαθεί, έχετε αλλάξει, δεν θέλεις να τον δείς βρε αδερφέ! Δεν συνεχίζω με το εκθεσάρικο- Πανελλήνιες στύλ "δεν-πρέπει-να-χρησιμοποιούμε-το φέισμπουκ-γιατί-μπλα-μπλα"...

Το μπλόγκ πάντως δεν το κλείνω. Δεν το κλείνω... Εξεταστική, ξε-εξεταστική την ψυχοθεραπεία μου δεν την αφήνω... Απλά θα αραιώσω (μάλλον ή τουλάχιστον ελπίζω...) τις επισκέψεις μου... Λάθος, λάθος... Τις αναρτήσεις μου θα αραιώσω. Τις επισκέψεις μου στους fellow μπλογγεράδες δεν τις αραιώνω.

Είμαι η Αμελί, 2 μέρες χωρίς φέισμπουκ και είμαι καλά.

 Point final et sourire.
Πιες: οκ οκ εντάξει... let's face it! Θα το ξανανοιξω το φβ πιο γρήγορα από τις 13 Ιουλίου... 
Πιες 2: welcome to facebook! Email:..... Password:.....Noooooo!!
Πιες 3: βροχή και λίγος ήλιος... Κοντεύει Ιούνης what the fuck?!?! (τουλάχιστον έχει ουράνια τόξα!)

strike a pose again.

Μου έχει λείψει η φωτογραφική μου και οι τρελές μου φωτογραφίες με κάθε λακούβα, κάθε σύννεφο, κάθε παιδάκι, κάθε λουλούδι, κάθε πέτρα, κάθε κύμα, κάθε στάση, κάθε παππού, κάθε σκύλο, κάθε ρούχο που μου αρέσει. Μου έλειψε το παλιό μου strike a pose...

Πάω βόλτα. Για φωτογραφίες.

Point final et sourire.

excusez-moi, s' il vous plaît...

Ένα μεγάλο συγγνώμη για την προηγούμενη ανάρτηση... Τώρα καταλαβαίνω πόσο χαζή στάθηκα... Πραγματικά συγγνώμη, δεν εννοούσα τα όσα έγραψα. Απλά ήμουν σε μία πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση με πάρα πολύ άγχος (για μία ακόμα φορά σε αυτή την εξεταστική, το ξέρω οτι σας έχω πρήξει...) και δυστυχώς μου βγήκε κάπως έτσι. Με θυμό για κάτι που έχω απόλυτο άδικο.

Πραγματικά, ο θυμός που βγάζω προς εσάς στο κείμενο είναι ουσιαστικά για μένα την ίδια. Απλά επειδή είστε πολύ κοντινά μου πρόσωπα, περνάμε μαζί τόσες ώρες και σας αγαπώ πολύ, τον έβγαλα σε εσάς.

Συγγνώμη συγγνώμη συγγνώμη. Και ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθειά σας από την αρχή της εξεταστικής. Χωρίς εσάς δεν θα τα κατάφερνα.

Πι ες: ας τελειώνει αυτό το παλιόπραμα η εξεταστική! Ας γυρίσουμε στους παλιούς ρυθμούς της σχολής. Ας ηρεμήσουμε και ας ετοιμαστούμε για πιο ωραία πράγματα. It's London baby!

Point final et sourire.

your hand in mine...

Δεν μπορώ να ανεβάσω αυτό που θέλω. Έχω ένα κείμενο δύο σελίδων στο word μου και δεν μπορώ να το ανεβάσω. Θα μείνει και αυτό στα αρχεία του υπολογιστή μου, κρυμμένο μέσα στο φάκελο του blog στο desktop μου.

Τελικά η γυναικεία διαίσθηση, όσο υπερβολική και καταστροφική και να είναι, δεν λαθεύει συχνά. Δημιουργεί τέρατα, ναι αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν κάνει μεγάλα λάθη. Σπάνια πέφτει έξω. Και σε αυτή την περίπτωση η δική μου δεν έπεσε έξω. Ήξερα τι θα γινόταν. Το είχα περιγράψει και στην Τ., απλά περίμεναμε πότε θα γινόταν η καταστροφή. Και έγινε... La destruction...

Και μετά σιωπή. Σιωπή από μένα που για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν ήξερα τι να πω. Σιωπή γιατί δεν είχα κάτι να πω. Σιωπή γιατί δεν μπορούσα να πω κάτι.

Το μόνο σίγουρο είναι οτι δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να πέσει στα ίδια λάθη, δεν θα του επιτρέψω να φτάσει τόσο χαμηλά.  Αλλά μου είναι πολύ να ακούω "δεν είσαι για μένα" για δεύτερη φορά. Ακόμα και με άλλα λόγια ή εμμέσως.

Και μου πέφτει πολύ να ανησυχώ για σένα όταν θα έπρεπε να είσαι το λιγότερο που με απασχολεί...

Αλλά εγώ θα προσπαθήσω. Με όλη μου τη δύναμη θα προσπαθήσω. Πλέον έχω μάθει ότι αν είμαι εγώ εντάξει με τον εαυτό μου, αν ξέρω οτι έκανα οτι μπορούσα, η αποτυχία είναι πιο γλυκιά. Άκου τι λες, χαζή.... Ποιον προσπαθείς να πείσεις;

Και αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ από όλα; Ότι βλέπω τον εαυτό μου σε σένα... Βλέπω τις ίδιες βλακείες που κάνω, την ίδια άσκοπη ελπίδα και το πόσο πιεσμένος νιώθεις.


Belle, γλυκιά μου twin μου επιτρέπεις να χρησιμοποιήσω τις λέξεις σου; Νομίζω οτι είναι αυτό που χρειάζομαι πιο πολύ τώρα, συγγνώμη που τις καταχράζομαι.... Αυτά έγραψες: "Βρες τη δύναμη να νικήσεις τον αδίστακτο εγωισμό που οδηγεί στην εξευτελιστική επιμονή, πάτα πάνω στο κάστρο που επί ώρες έχτιζες στην άμμο και δίχως να κοιτάξεις πίσω, προχώρα …" . Θα χρησιμοποιήσω και τον Μικρό μου Πρίγκηπα που τόσο εύστοχα χρησιμοποίησες και εσύ, "c’est tellement mystérieux, le pays des larmes"... Μυστηριώδης η χώρα των δακρύων...


Πώς γίνεται και αυτό το τραγούδι ξαναγυρνάει στο μυαλό μου μετά από τόσα χρόνια; Μία στην τρίτη γυμνασίου, μία στην τρίτη λυκείου και μία τώρα. Συμπτώσεις, την τύχη μου τη γιατρίνα!



και ναιιιιιιι!!! μία μέρα αργότερα και τα πράγματα όσο πάνε και χειροτερεύουν.................

Point final et sourire.

Sometimes goodbye is a second chance...

Μεγάλη υπόθεση το να μπορείς να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία. Θέλει πολύ προσπάθεια το να καταφέρεις να συγχωρέσεις και να ξεχάσεις οτιδήποτε έχει συμβεί, να κρατήσεις μόνο τις καλές στιγμές του παρελθόντος και να προσπαθήσεις να ξαναχτίσεις μία σχέση, έχοντας όμως στο μυαλό και στην καρδιά σου το πόσο πληγώθηκες από τον άλλον.

Αξίζει να δίνεις δεύτερες ευκαιρίες;; Ξέρεις ότι δεν θα επαναληφθούν τα ίδια λάθη; Άλλωστε η ιστορία το επιβεβαιώνει, η ζωή κάνει κύκλους και τα σφάλματα επαναλαμβάνονται. Μπορείς να έχεις τόση εμπιστοσύνη σε έναν άνθρωπο ώστε να αφήσεις στα χέρια του την ψυχή σου για μία ακόμη φορά, ακόμα και αν το έχεις ξανακάνει και κατέληξες να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο;

Αφέλεια ή αγάπη; Εμπιστοσύνη ή χαζομάρα;

Τι γίνεται όμως αν δώσεις τη ριμάδα τη δεύτερη ευκαιρία και φας τα μούτρα σου; Εκεί κλάφ’ τα Χαράλαμπε! Έχεις κάθε δικαίωμα να γίνεις drama queen και να πέσεις στα πατώματα. Και άντε έπεσες, πώς ξανασηκώνεσαι μετά; Γιατί ξέρεις ότι είναι καθαρά δικό σου λάθος, ότι εσύ φταις που έδωσες την ευκαιρία για αλλαγή. Γιατί ήξερες τον άλλον, ήξερες ότι είχε στα χέρια του κάθε όπλο και κάθε «δικαίωμα» να σε πληγώσει, γιατί τον άφησες.

Και το γελοίο; Έρχεται και ζητάει συγγνώμη! «Εε φίλε μου, από τότε που εφευρέθηκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο!». Αλλά αν τον αγαπάς ,θα την δεχτείς τη συγγνώμη και θα δώσεις και τρίτη ευκαιρία. Τι στο διάολο πια! Τρίτη και φαρμακερή!

Αλλά το worst case scenario; Εκεί που συνεχίζεις και δίνεις ευκαιρίες (πολλά πολλά πολλά εκατομμύρια ευκαιρίες Γ. και Μ.), χωρίς ο άλλος να σου έχει ζητήσει καν συγγνώμη και πολλές φορές χωρίς να το αξίζει! Ντρέπομαι που το λέω αλλά το έχω κάνει… Άλλα γίνεται να νιώθεις ότι ο άλλος έχει αλλάξει και να μην του δώσεις μια ευκαιρία γιατί τον θέλεις κοντά σου; Φυσικά που καταλήγουμε; Στο να μην έχει αλλάξει και να τρως τα μούτρα σου για μία ακόμα φορά! Τουλάχιστον δοκίμασες.


Να την δώσω τελικά την ευκαιρία; Δεν έχω καταλήξει ακόμα… Θα είναι η 3.098.567.987 ευκαιρία.

"Δεν μπορείς μια ζώη καρδιά να συγχωρείς... Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς!"



Point final et sourire.