έχω κέφια, βρε αδερφέ!!

Τραγουδάκι!!! Και ειδικά αυτό το συγκεκριμένο γιατί είναι πολύ πολύ χαρούμενο!

Και γιατί αυτό το πρώτο whooooooo εκφράζει ακριβώς τα συναισθήματά μου, μόλις βγήκα από το Ανατομείο με το 9 στο χέρι!! I'm walking on sunshine!!

Και γιατί έρχεται ο father!

Και γιατί επιτέλους βρήκα τον τρόπο μου!

Και γιατί έχω διάθεση να αρπάξω την βούρτσα και να αρχίσω να χοροπηδάω, να χτυπιέμαι, να κοπανιέμαι και να τραγουδάω στο δωμάτιο!

Και γιατί παρόλο που φοράω μαύρα αισθάνομαι πιο πολύχρωμη από ποτέ!!!

Και γιατί χαμογελάω συνέχεια!

Και γιατί τρώω Halls Vita C με φράουλα που είναι η αγαπημένη μου γεύση!

Και γιατί έχει κρύο και ήλιο μαζί και αισθάνομαι ζεστά!

Και γιατί επιτέλους φόρεσα τις γαλότσες μου και σε βροχή!

Και γιατί χτες 2 μικρές κόλλησαν πάνω μου 19 αυτοκόλλητα Hello Kitty!

Και γιατί άλλαξα το Starbucks θερμός μου και του έβαλα μία φωτό μας από τα Καλάβρυτα!

Και γιατί ΕΧΩ ΚΕΦΙΑ, ΒΡΕ ΑΔΕΡΦΕ!! 

Γιούχουυυυυυυυυυυ!!! 

Point final et sourire.

on vient...

Μικρούλη; Ετοιμάσου για το επόμενο καλοκαίρι... Όχι αυτό, δεν προλαβαίνουμε, αλλά το επόμενο. Ετοιμάσου να ξαναγίνεις ο ιπποπόταμος (μείον 30 κιλά) που όλοι αγαπήσαμε γιατί αρνιόταν να βγει από τη θάλασσα. Ετοιμάσου, γιατί η Γαλλία μας περιμένει και εμας. Και λένε η Renne (τυχαία η μετάφραση;;) είναι πολύ ωραία πόλη.

Point final et sourire.

One way... One fate... One hero... Harry Potter and the Deathly Hallows!

Πάει το χρώμα από τη ντουλάπα μου... Επιτέλους αποφάσισα να κατεβάσω τα χειμωνιάτικα ρούχα και να καταχωνιάσω στις ειδικές σακούλες και στις ντουλάπες που δεν χρησιμοποιώ όλα τα καλοκαιρινά μαζί με τις ευχάριστες στιγμές του καλοκαιριού πέρασε. Οπότε η φούξια, κίτρινη, γαλάζια, μώβ, κόκκινη και πορτοκαλί ντουλάπα μου αντικαταστάθηκε από μία μουντή γκρίζα, μαύρη, μπλέ και καφέ.

Το πιο γελοίο σκηνικό της όλης μέρας... Η μαμά μου η οποία αποφάσισε να καθαρίσει την μπανιέρα της. Μέχρι εδώ καλά αλλά δυστυχώς η μπανιέρα είναι από αυτές που κάνουν και υδρομασάζ και επειδή η καλή μου η μανούλα δεν κάνει επιφανειακές δουλείες, την γέμισε και άδειασε μέσα ένα μπουκάλι χλωρίνη.Mετά πάτησε το κουμπί!! Kαι μετά από μία ώρα ακούγεται μία κραυγή: "άχου!! ξέχασα ανοιχτό το μπουρμπουλήθρι!!" ΚΑΙ ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΗΘΡΕΣ ΠΑΝΤΟΥΥΥΥΥΥΥ!! Το μπάνιο γέμισε με αφρούς, οι οποίοι τώρα, μία ώρα μετά, "ξεκουράζονται" οχι μόνο στην μπανιέρα αλλά και στη λεκάνη και στον νεροχύτη!

Για του λόγου το αληθές!! χαχαχαχαχα...Κάπου εκεί βρίσκεται κρυμμένη η μπανιέρα!

Το δεύτερο θέμα της ημέρας: ΑΥΡΙΟ ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟ ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ! Δεν με ενδιαφέρει αν θα με πείτε ανώριμη, αλλά ο Χάρι είναι ενα τεράστιο κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας... Η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή, που λέμε. Τα βιβλία που έκαναν εμένα (και τη μαμά μου και τους φίλους μου και τους καθηγητές μου) να ξενυχτάμε για ώρες προκειμένου να τα τελειώσουμε, να περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια και να κλάιμε γοερά στο τέλος τους. Όποτε τα εισητήρια έχουν κλειστεί και αύριο στις 8 θα απολαύσω με την σχολική μου τετράδα (Α., Α.Λ.,Λ.) την πρώτη ταινία από το τελευταίο μέρος της συνήθειας που έγινε λατρεία. "It all ends here."



Point final et sourire.

Oικογένεια Φ.

Πάντα με εκνεύριζαν οι μέρες απραξίας. Εκείνες οι μέρες που δεν έχεις κανονίσει να κάνεις κάτι αλλά ούτε και έχεις όρεξη... Δεν έχεις όρεξη να διαβάσεις αλλά δεν θέλεις να κάνεις και κάτι δημιουργικό. Κάτι Τετάρτες (δεν ξέρω, έχω συνδυάσει τις μέρες απραξίας με τις Τετάρτες) που το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να κοιτάς τον τοίχο και δεν κανονίζεις τίποτα. Ούτε εσύ, ούτε και κανείς άλλος. Συνήθως είναι περίεργες μέρες... Μέρες μετά ή πριν τις αργίες (πχ η επόμενη από τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα) ή μέρες που έχουμε κατάληψη. Μέρες δηλαδή που δεν είναι κάποια σημαντική αργία ή σαββατοκύριακο. Απλά καθόμαστε χωρίς λόγο.

Και σήμερα περίεργη, "ανενεργή" μέρα. Η επόμενη των εκλογών. Δεν είχαμε σχολή. Ούτε και αύριο... Ούτε και μεθαύριο... Μέρες που δεν το κουνάς από το σπίτι. Συνέχεια με τις πιτζάμες και τα γυαλία (δεν βάζω καν φακούς). Μου φαίνεται τόσο περίεργο. Τον τελευταίο καιρό κάθομαι τόσο λίγο στο σπίτι μου... Μερικές φορές περνάνε μέρες χωρίς να δω τον πατέρα μου αφού φεύγει πρίν από μένα και όταν εγώ γυρνάω το βράδυ, εκείνος κοιμάται.

Πείτε με παράλογη αλλά έχουν αρχίσει και μου λείπουν οι οικογενειακές μας στιγμές. Εκείνες οι συζητήσεις χωρίς όρια στο τραπέζι της κουζίνας. Που πιάνουμε ο καθένας από μία καρέκλα και λέμε για ότι να 'ναι. Ξεκινάμε από κάπου και καταλήγουμε σε κάτι τελείως άσχετο. Ή τα βράδια που βλέπαμε μαζί τηλεόραση και σχολιάζαμε τα πάντα. Έγω και η μαμά κουκουλωμένες στο διπλό κρεβάτι τους και ο μπαμπάς στην πολυθρόνα δίπλα να μας κάνει αστεία.

Αυτό λοιπόν μου αρέσει στις "μέρες απραξίας" τελικά. Η οικογενειακή θαλπωρή. Οι χαζοτσακωμοί με τη μαμά που απαιτεί "αφού είσαι εδώ τώρα, ας φτιαχτεί αυτό το ναρκοπέδιο που αποκαλείς δωμάτιό σου!", η ιεροτελεστία την ώρα που γυρνάει ο μπαμπάς σπίτι: τρέξιμο στις σκάλες να τον χαιρετίσουμε, να περιμένω να αλλάξει και μετά να πάω να κάτσω μαζί του να του κάνω παρέα για να φάει. Ωραία πράγματα.

Περιμένω πως και πως τα Χριστούγεννα, ακριβώς για αυτές τις οικογενειακές στιγμές. Το να πάμε να διαλέξουμε δέντρο (κλασσικά με τον δίμετρο μπαμπά να σηκώνει το χέρι του δίπλα στο έλατο ώστε να καταλάβουμε το ύψος), να βγάλουμε όλα τα στολίδια, να ρίξουμε τον κλασικό τσακωμό την ώρα που θα παλεύουμε να "μπλέξουμε" τα λαμπάκια στα κλαδιά και μετά ο μπαμπάς να αρνηθεί να κάνει οτιδήποτε άλλο, να κάτσει στον καναπέ και να μας δίνει οδηγιες για το κάθε στολίδι!! Και φυσικά το Χριστουγεννομαγειρέματα: κουραμπιέδες και μελομακάρονα στο σπίτι της γιαγιάς. Γιούχου 39 μέρες για τα Χριστούγεννα.

Θα έρθουν δύσκολα για την οικογένεια Φ. Γι' αυτό κάθομαι και γράφω τα καλά τώρα. Γιατί μέχρι να έρθουν εκείνα τα δύσκολα, που τα σκέφτομαι και βουλιάζει η καρδία μου θα προηγηθούν ζεστές και αγαπημένες στιγμές.

Δεν λέω τίποτα άλλο. Δεν συζητάω τίποτα. Όλα για καλό.

Και για μην ξεχνιώμαστε, την Πέμπτη HARRY POTTER!!! <3

Point final et sourire.

pixiedust...

Πάντα μου άρεσε να ακούω 2 μικρές λέξεις. 2 λέξεις με 6 γράμματα... "Σ' αγαπώ..". Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να ανοίγεται μπροστά σου ένας άνθρωπος. Να βλέπεις την καρδιά του να ανθίζει μπροστά σου και να αφήνεται... Να εκφράζει τα συναισθήματά του. Να σου αφήνει ένα κομμάτι του.

Σήμερα άκουσα μία από τις πίο σοφές κουβέντες που έχω ακούσει ποτέ... "Πολλοί λένε 'σ' αγαπώ γιατί σε χρειάζομαι', πολύ λίγοι, όμως, 'σε χρειάζομαι γιατί σ'αγαπώ.'".

Φιλική αγάπη: σε νοιάζομαι, θέλω να σε προστατεύω, θέλω να είσαι δίπλα μου, θέλω να με στηρίζεις, θέλω να σε στηρίζω, δεν θέλω να σε κάνω να πονέσεις και αν το κάνω θα σου ζητήσω ειλικρινά συγγνώμη. Θέλω να μοιραστώ τα πάντα μαζί σου, θέλω να είσαι ο αδερφός ή η αδερφή που δεν έχω, θέλω να μπορώ να σου πω τα πάντα. Θέλω να μην με κρίνεις, θέλω να είσαι ειλικρινής μαζί μου, θέλω να μου λες αυτά που δεν μπορώ να δω εγώ στον εαυτό μου. Σε θαυμάζω και σε ευχαριστώ.

Οικογενειακή αγάπη: είσαι το σπίτι μου, είσαι η ασφάλειά μου, είσαι ο άνθρωπος που, αν κ δεν μπορώ να πω τα πάντα, θα είναι πάντα δίπλα μου. Είσαι ο άνθρωπος που με ξέρει καλύτερα και περισσότερο καιρό από κάθε άλλον. Δεν είμαι εσύ αλλά μου έχεις δώσει τις αρχές σου και ίσως κάποια στιγμή γίνω σαν και σένα σε κάποια πράγματα. Σε θαυμάζω και σε ευχαριστώ.

Ερωτική αγάπη: είσαι ο άλλος μου εαυτός, είσαι αυτός που θέλω να του μιλάω συνέχεια, έχεις κάτι που συμπληρώνει ένα κενό μου. Σε θέλω συνέχεια κοντά μου και μου λείπεις όταν φεύγεις. Υπάρχεις σε κάθετι γύρω μου. Με επηρεάζεις με τις επιλογές σου και το ίδιο και εγώ. Χαίρομαι που σε έχω ερωτευθεί. Σε θαυμάζω και σε ευχαριστώ.

Αγαπώ...

Point final et sourire.