Μικρό Αμελάκι, κρατήσου λίγο ακόμα. Δείξε μερικά ψήγματα αυτοπειθαρχίας, μπορείς ακόμα να τα καταφέρεις... Το ξέρεις είναι κάπου εκεί μέσα σου, δεν τελείωσαν όλα σου τα αποθέματα. Μπορείς να πείσεις τον εαυτό σου να τελειώσει ένα ακόμα κεφάλαιο και να φτάσει ένα βήμα πιο κοντα και ας ταξιδεύει και ας βρίσκεται μίλια μακρυά, σε πολύ όμορφες χώρες και σε καταστάσεις πέρα από κάθε φαντασία.
και ας σπάει το κεφάλι σου
και ας μην αισθάνεσαι το χέρι σου
και ας θέλεις να πας μία μεγάλη βόλτα
και ας είναι αυτό που θέλεις τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακρυά
και ας μην έχεις το θάρρος να κάνεις ούτε μια τόση δα κινησούλα
και ας σκέφτεσαι μόνο άλλα πράγματα από αυτά που πρέπει
και ας βλέπεις παντού τις συνέπειες της 14ης Φεβρουαρίου
και ας γίνονται όμορφα πράγματα στη ζωή σου
και ας είναι μιάμιση τα ξημερώματα και θέλεις τουλάχιστον 2 ώρες διάβασμα ακόμα γιατί ο νους σου ήταν "αλλού" (αχ Αμελάκι) όλη μέρα
και ας είναι αυτό το "αλλού" ακόμα και τώρα στο μυαλό σου
και ας το έχεις εκεί και για τις επόμενες δύο ώρες που θα "διαβάζεις"
και ας σε κάνουν όλοι να αναρωτιέσαι τι πρόβλημα έχει ο κόσμος τελευταία
και ας αναρωτιούνται όλοι τι πρόβλημα έχεις εσύ τελευταία (τελευταία???)
και ας σε αποσυντονίζουν οι μουσικές σου
και ας μην μπορείς να κάνεις βήμα χωρίς αυτές
και ας θέλεις να κοιμηθείς όλη μέρα
και ας έχει έξω μια υπέροχη λιακάδα
συγκεντρώσου Αμελάκι, για να πετύχεις τον στόχο σου, για να είσαι ευχαριστημένη με τον εαυτό σου, να ξέρεις οτι έκανες οτι μπορούσες ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις, για να δείξεις οτι δεν αξίζεις περιφρόνηση... Λίγη προσπάθεια χρειάζεται. Κοιμήσου, νανουρισμένο από τους καφέδες και τους πονοκεφάλους, ονειροπόλο Αμελάκι, ξεκουράσου και ξύπνα τον λογικό, αγχώδη εαυτό σου που ήταν ενεργητικότατος τόσο καιρό. Ξέχνα τον πολύχρωμο κόσμο σου για λίγο, κλείσε τις μουσικές σου και χρησιμοποίησε όλες σου τις δυνάμεις... Χρειάζεσαι μία βδομάδα ακόμα. Και έχεις την δύναμη να τα καταφέρεις, σε διαβεβαιώ.
Χαμόγελο χρειάζεσαι και να μην ακους κανέναν... Μην ανησυχείς, το ξέρεις καλά άλλωστε το ρητό της μαμάς... "δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω..." και εγώ θέλω.
It's fight or flight... Και τα δύο απάντηση στο στρες, απο κει και πέρα η επιλογή είναι δική σου.
ένα ποτήρι νερό και πάμε.
Όχι... Απλά όχι. Είναι μερικές φορές που λες απλά ΟΧΙ! Τέλος.
Απλά ΤΕΛΟΣ...
Μεγάλε, εκεί πάνω μου κάνεις πλάκα?! 'Οχι πες μου δηλαδή! Πλάκα μου κάνεις. Απλά δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Δεν μπορεί να συμβαίνει και μάλιστα ακριβώς όπως το είχα προβλέψει. Ρε Μεγάλε, ΤΩΡΑ σου ήρθε;; ΤΩΡΑ, την τύχη μου; Επανέρχομαι μετά από τόσο καιρό και το μόνο που έχεις να πεις και να κάνεις είναι αυτό; Λιγο λάθος το timing δεν νομίζεις;
Ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει... Ok, το κατάλαβα. Αλλά μην το πάρουμε και τοις μετρητοίς. Αρκετά κατεβήκαμε, ΦΤΑΝΕΙ ΤΩΡΑ. ΤΕΛΟΣ.
Κόσμε, μην τρέμεις άλλο. Τελείωσε, δεν θέλω να σε κατακτήσω τώρα... Περίμενε λιγάκι να ανέβω πρώτα.
"Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάει στο κενό. Ν' ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μία παλιά γκαμπαρντίνα. Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και στις δισκοθήκες πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. [...] Μ'αν της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου. Σαν να γίνεται κάτι αλλού- που μόνο αυτή τ' ακούει, και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα." Ο. Ελύτης
ΤΕΛΟΣ, ΕΙΠΑ. (ναι, Μεγάλε ακούς;;). Αν δεν σταματήσεις, δεν θα αντέξω άλλο.
Pain of Salvation εε; Η χειρότερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω για αυτό το πόστ. Αλλά τι να κάνουμε; Οι στίχοι είναι απλά........εγώ.
This time I've tried not to get hurt
This time I'll stay untouched by pain and dirt
This time I'll stick to what I've learned
This time I'll fly so low I won't get burned
Maybe it's not enough
Maybe this time it's just too much
Maybe I'm not that tough
Maybe this time the road is just too roughWorn down
So I sit downI've walked this road so many years
I've worned out all my boots
I've cried all tears
So many cross roads left behind
So manychoices burned in to my mind
Maybe it's not enough
Maybe this time it's just too much
Maybe I'm not that tough
Maybe this time the road is just too roughTo take me home {But I walk on}
Τι άλλο χρειάζεται τελικά; Τι δεν έγινε σωστά;
Τελικά αυτή τη φορά the road was just too rough, i'm not that tough.
All it takes is faith & trust... And just a bit of pixie dust. Κουράστηκα όμως να περιμένω για τη νεραϊδόσκονη.
Κάθε φορά είμαι πρόθυμη να μπλέξω τις σκέψεις μου. Να παίξω ένα κρυφτό με την αλήθεια. Κάθε φορά είμαι πρόθυμη να βγάλω ένα άλλο νόημα από τις φράσεις. Ψάχνω μία σημειολογία κάτω από τις λέξεις, ένα κρυφό νόημα κάτω απο ένα χαμόγελο. Μπερδεύω τα πράγματα περισσότερο από όσο χρειάζεται και χάνω τελικά τη σημασία τους.
Γυναικεία λογική υπερανάλυσης. Κάτω από οποιαδήποτε φράση θα ψάξουμε τι υπονοείται... Αν τελικά δεν ήθελες να πεις αυτό που είπες, αλλά κάτι άλλο που ήθελες να πεις και τελικά δεν το είπες γιατί αν το έλεγες δεν θα έπρεπε να το είχες πει;; Όπως δεν βγάζει νόημα η τελευταία φράση, κάπως έτσι χανόμαστε κι εμείς ανάμεσα σε σενάρια, ανάμεσα σε υποψίες και υποθέσεις, ανάμεσα σε νεύματα και μασημένα λόγια.
Υποψιαζόμαστε ακόμα και τη σκιά μας. Πιανόμαστε από μία μικρή κουβέντα και την κάνουμε τόσο μεγάλη, ικανή να χωρέσει μία ολόκληρη ιστορία αγάπης στις λίγες συλλαβές της. Δημιουργούμε ελπίδες και γατζωνόμαστε τόσο ισχυρά επάνω τους. Τόσο πολύ χρειαζόμαστε μία ελπίδα άραγε; Φτάνουμε σε ένα σημείο να βλέπουμε πράγματα που κανείς άλλος δεν μπορεί να καταλάβει. Είτε προσπαθούμε να δώσουμε στον εαυτό μας εντελώς πλασματικές ελπίδες , δημιουργούμε καταστάσεις που υπάρχουν μόνο στη σφαίρα του φανταστικού πιασμένοι από ένα μικρογεγονός, είτε καταρρακώνουμε τον εαυτό μας υποψιαζόμενοι τους πάντες και τα πάντα, βλέποντας σχέσεις, απάτες και πιθανούς έρωτες που δεν έχουν καμία βάση.
Συνέχεια χειροτερεύεις μολίς αρχίσεις να μπαίνεις στη διαδικασιά του να σκέφτεσαι καθε βλέμμα, κάθε λέξη και κάθε χειρονομία. Παλεύεις να βρεις μία συνέχεια, αποδείξεις για τις υποψίες σου. Τελικά καταλήγεις να θέλεις να δεις καθαρά τα πράγματα. Να αποστασιοποιηθείς για να ξεμπλέξεις τις σκέψεις σου. Να σε πάρει κάποιος από το χέρι και να κάτσει να σου πει ένα ναι ή ένα οχι. Έχεις φτάσει στο σημείο που οι σκέψεις σου έχουν γίνει κουβάρι και χρειάζεται ένα σπαθί ώστε να τις κόψεις γιατί ο κόμπος είναι τόσο δύσκολος και σφιχτός που δεν μπορείς πια να τον λύσεις.
Και γιατί; Γιατί να φτάσεις να μπεις σε αυτή τη διαδικασία; Γιατί να αναλώνεις τον εαυτό σου ψάχνοντας κρυμμένα λόγια και φτιάχνοντας μπουρμπουλήθρες που θα σπάσουν με το πρώτο φύσημα του αέρα; Τελικά το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο θάρρος... Λίγο θάρρος και δύο λέξεις με έξι γράμματα. Και κάποιον να σου κρατήσει το χέρι.
Point final et sourire.
24 ώρες αργότερα, 10/01/2011. Ελεύθερη πτώση. Το "ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει" που λέγαμε... Εγώ μόλις ήρθε η ώρα να κατέβω.... Έπιασα πάτο και μυρίζομαι κατάρρευση λίαν συντόμως. Ευτυχώς αφήσαμε τα πισωγυρίσματα για τα καλά πίσω.
Πάντα μου άρεσε να ακούω 2 μικρές λέξεις. 2 λέξεις με 6 γράμματα... "Σ' αγαπώ..". Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να ανοίγεται μπροστά σου ένας άνθρωπος. Να βλέπεις την καρδιά του να ανθίζει μπροστά σου και να αφήνεται... Να εκφράζει τα συναισθήματά του. Να σου αφήνει ένα κομμάτι του.
Σήμερα άκουσα μία από τις πίο σοφές κουβέντες που έχω ακούσει ποτέ... "Πολλοί λένε 'σ' αγαπώ γιατί σε χρειάζομαι', πολύ λίγοι, όμως, 'σε χρειάζομαι γιατί σ'αγαπώ.'".
Φιλική αγάπη: σε νοιάζομαι, θέλω να σε προστατεύω, θέλω να είσαι δίπλα μου, θέλω να με στηρίζεις, θέλω να σε στηρίζω, δεν θέλω να σε κάνω να πονέσεις και αν το κάνω θα σου ζητήσω ειλικρινά συγγνώμη. Θέλω να μοιραστώ τα πάντα μαζί σου, θέλω να είσαι ο αδερφός ή η αδερφή που δεν έχω, θέλω να μπορώ να σου πω τα πάντα. Θέλω να μην με κρίνεις, θέλω να είσαι ειλικρινής μαζί μου, θέλω να μου λες αυτά που δεν μπορώ να δω εγώ στον εαυτό μου. Σε θαυμάζω και σε ευχαριστώ.
Οικογενειακή αγάπη: είσαι το σπίτι μου, είσαι η ασφάλειά μου, είσαι ο άνθρωπος που, αν κ δεν μπορώ να πω τα πάντα, θα είναι πάντα δίπλα μου. Είσαι ο άνθρωπος που με ξέρει καλύτερα και περισσότερο καιρό από κάθε άλλον. Δεν είμαι εσύ αλλά μου έχεις δώσει τις αρχές σου και ίσως κάποια στιγμή γίνω σαν και σένα σε κάποια πράγματα. Σε θαυμάζω και σε ευχαριστώ.
Ερωτική αγάπη: είσαι ο άλλος μου εαυτός, είσαι αυτός που θέλω να του μιλάω συνέχεια, έχεις κάτι που συμπληρώνει ένα κενό μου. Σε θέλω συνέχεια κοντά μου και μου λείπεις όταν φεύγεις. Υπάρχεις σε κάθετι γύρω μου. Με επηρεάζεις με τις επιλογές σου και το ίδιο και εγώ. Χαίρομαι που σε έχω ερωτευθεί. Σε θαυμάζω και σε ευχαριστώ.
