vamos...

Καλησπέρα, καλησπέρα,

Μετά από πολύμηνη απουσία επιστρέφω δυναμικά στις επάλξεις. Είδα πολλά στη χώρα του μπλόγκινγκ και αποφάσισα να πάρω λίγο τις αποστάσεις μου. Δεν γίνεται να κρατηθώ μακριά όμως για πολύ. Μου έλειψε το μπλόγκ, δεν το αρνούμαι, αν και δεν είχα κάτι ιδιαίτερο να γράψω.

Υπόσχομαι λοιπόν ότι από σήμερα επιστρέφω.

Όμορφο καλοκαίρι το φετινό, αν και μικρό. Αντισυμβατικό καλοκαίρι. Δεν είχε την κλασσική έννοια της λέξης.... Δεν είχε νησί, δεν είχε πολύ ήλιο, δεν είχε πολλές διακοπές. Είχε όμως καινούργιους φίλους, πολύ αντιηλιακό, αρκετά μπάνια και την ηρεμία που πραγματικά χρειαζόμουν.

Και πάνω από όλα είχε Βαρκελώνη. Την όμορφη Βαρκελώνη με τον όμορφο Β. Το ιδανικό τέλος για έναν ιδανικό Σεπτέμβρη. Μυρωδιές, κτήρια, ατμόσφαιρα, τάπας, Ισπανικά(όμορφα Ισπανικά, που το να τα μιλάς είναι σαν να τρέχει νερό στο στόμα σου), έρωτας, γέλια, φωτογραφίες, χάρτες, μουσεία...

Για να θυμηθούμε και λίγο πως ξεκίνησαν όλα σε αυτό το μπλόγκ, θα βάλω μόνο φωτογραφίες... Γιατί η χώρα του Ποτέ κάπως έτσι άρχισε... Μόνο με φωτογραφίες! Vamos, ξανά από την αρχή λοιπόν...

Θα τα πούμε από αύριο και πιο σοβαρά λοιπόν...

Καινούργιος δρόμος για την χώρα του Ποτέ... Ο δεύτερος που συναντάω μετά το Λονδίνο και την εικόνα της επικεφαλίδας!

Πάρκα, πάρκα, πάρκα!

Αύτη την στέγη θα την αγαπάω για πάντα!

Point final et sourire.

Light clouds

Χαμογέλα γιατί:
...ο ήλιος λάμπει το πρωί
...σήμερα έχει ένα υπέροχο φεγγάρι (μεταπανσεληνιακό!)
...μένουν λιγότερο από 20 μέρες για τις διακοπές
...το Light Clouds της Moschino μυρίζει απλά υπέροχα, το ίδιο και η βανίλια του Body Shop 
...αγαπάς
...σ' αγαπούν
...ξυπνάς και σιγοτραγουδάς
...έτσι
...ξεκίνησες καινούργια ρουτίνα και δεν είναι και άσχημη
...πέρασες καλά προχτές, χτές, σήμερα
...έχεις πεταλούδες στο στομάχι
...βλέπεις κάθε μέρα τη θάλασσα
...σου πάει
...γιατί όχι;
...η εξεταστική έφτασε στη μέση και οδεύει προς το τέλος
...αν και η Ελλάδα κινείται επικίνδυνα, το καλοκαίρι της ποτέ δεν θα σταματήσει να είναι το πιο όμορφο στον κόσμο

Point final et sourire

Is it true? It's better than I ever even knew...

I say you the bestest
Lean in for a big kiss
Put your favourite perfume on
go play your video game

I tell you all the time
"heaven is a place on earth with you"

It's better than I ever even knew
They say that the world was built for two

He holds me in his big arms
Drunk and I am seeing stars
this is all I think of

This is my idea of fun 
....playing video games


It's you, it's you, it's always you
everything I do

 Chronique d' un ete sans fin...



 Point final et sourire.

Rollercoaster...

Είναι πραγματικά απίστευτο πως έρχονται τα πράγματα μερικές φορές. Ψάχνοντας κάτι, έπεσε το μάτι μου στα πόστ αυτής της περιόδου της χρονιάς που μας πέρασε. Ήταν πραγματικά μία από τις χειρότερες της ζωής μου, γεμάτη πίεση από πολλά διαφορετικά μέτωπα ακόμα και από τον ίδιο μου τον εαυτό, ο οποίος, δεν ήταν σύμμαχος μου (με όλη τη σημασία της λέξης όπως έμαθα πολύ πρόσφατα με τον χειρότερο τρόπο).

Το πόσο διαφορετικά αισθάνομαι μία χρονιά αργότερα... Πόσο μακριά από τις προβλέψεις μου έπεσα, πόσο περιέργες μου φαίνονται οι σκέψεις που έκανα τότε, πόσο ωρίμασα (ή έχασα και την λίγη ωριμότητα που είχα.)

Τα πράγματα άλλαξαν κατά πολύ στη ζωή μου τον τελευταίο χρόνο. Το κατάλαβα πριν από μερικές βδομάδες όταν η Τ. είπε: "Ακόμα κι αν μου έλεγες αυτό που βλεπω, ένα χρόνο πριν, δεν θα το πίστευα... Θα σου έλεγα ότι μου κάνεις πλάκα".  Και ήταν 19 Ιανουαρίου... Η μέρα του μεγάλου περσινού ξεσπάσματος... Ήταν το πρώτο από μία μεγάλη σειρά ξεσπασμάτων, που έπρεπε να φτάσει Μάρτιος για να σταματήσουν.

Έχτισα τα κάστρα μου, τα γκρέμισα αλλά όχι συθέμελα.. Πάντα συνέχιζα να ελπίζω, παρόλες τις παροτρύνσεις να ξεχάσω και να φύγω μακριά. Και μετά τα ξαναέχτισα, αλλά όχι μόνη μου. Ήταν ακόμα ένα ζευγάρι χέρια εκεί... Και με βοήθησε να χτίσουμε μαζί το δικό μας κάστρο... Και πήγαμε εκεί και πέρασε ο καιρός, τόσο ατάραχος και τόσο ήρεμος.

Πέρασε έτσι ένα καλοκαίρι και ένα φθινόπωρο γεμάτο ευχάριστες στιγμές, κούραση και φυσικά, γιατί πάντα υπάρχουν, μικροπροβλήματα και μανιοκαταθλίψεις. Όλα καλά.

Και ήρθαν  και τα Χριστούγεννα για να σπάσουν τις μπουρμπουλήθρες που έφτιαχνα από μικρή. Με προσγείωσαν απότομα. Πολύ πιο απότομα από ότι περίμενα. Και εμένα και πολύ κόσμο γύρω μου. Είχα ακούσει για ανθρώπους που μεγαλώνουν απότομα και ωριμάζουν, αλλά δεν περίμενα να συμβεί ποτέ σε μένα.

Μέσα σε δύο μέρες, μπορείς να μεγαλώσεις δέκα χρόνια. Τώρα το ξέρω, τώρα το πιστεύω. Μαθαίνεις να κρύβεις την αδυναμία σου, μαθαίνεις να χαμογελάς για να κρύψεις την ενόχλησή σου, μαθαίνεις να λες "εντάξει, δεν είναι τίποτα", ενώ θέλεις να ουρλιάξεις "φυσικά και είναι ΚΑΤΙ", μαθαίνεις να αγνοείς ότι η συμπεριφορά των άλλων αλλάζει, μαθαίνεις ότι το σημαντικότερο απόκτημα που έχεις να προσέξεις είναι ο εαυτός σου, μαθαίνεις να χαίρεσαι παραπάνω αυτά και αυτούς που αγαπάς και η στιγμή αρχίζει να μετράει λίγο περισσότερο, μαθαίνεις να γελάς πιο δυνατά. Από εκεί που έχανες μέρες ολόκληρες, τώρα θέλεις να βάλεις τον εαυτό σου σε έναν αγώνα δρόμου. Όσο παραπάνω μπορείς να κάνεις, όσο περισσότερα να δεις....

Και η ζωή σου αλλάζει ριζικά, κάπου ανάμεσα στην πολύχρωμη Αμελί και την σκοτεινή Κασσάνδρα.

Point final et sourire.

Under the coconut tree...

Μεγαλιώδης η αρχή των καλοκαιρινών μας διακοπών στην Πάρο... 7 μέρες γεμάτες μπάνια, γέλια, πολύ φαγητό, απρόοπτες εξαρθρώσεις, μεθύσια και νύχτες στο Παλέρμο.

Και τώρα πάμε για τη μεγαλιώδη συνέχεια...

Η Α. μου Κεφαλλονιά.
Η Α.Λ. μου Αμερική.
Η Λ. μου Ανάβυσσο.
Η Τ. μου Σπάρτη.
Ο Β. και ο Γ. Λαγονήσι.
Η Ε. μου Αθήνα.
Ο Δ. μου Γιάννενα.

Εγώ...Βάρκιζα. Και Σπάρτη. Και Λαγονήσι. Και Ανάβυσσο.

Και Καβούρι, Γαλάζια Ακτή και Βάρκιζα για μπάνια.
Και Waffle House για παγωτό.
Και Nivea λάδι για συνέχεια στο μαύρισμα.
Και καινούργιες ρακέτες για καινούργιους ρακεteers.
Και Ρία, Βάρκιζα, Τριανόν και Αίγλη για θερινό σινεμά.
Και στη βεράντα μου.... Under the coconut tree.



Point final et sourire (καλοκαιρινό και ελαφρώς μαυρισμένο)

Serendipity

Τελευταία μέρα αύριο… Μετά έρχεται καλοκαιράκι. Τελευταία εξέταση αύριο και μετά ύπνος, θάλασσα, Harry Potter, γέλια, ταινίες και διακοπές.

Χάζευα, πριν, κάτι αναρτήσεις μου από την προηγούμενη εξεταστική. Σε ένα συμπέρασμα μόνο μπορώ να καταλήξω… “Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό…”

Βγες στο μπαλκόνι να δεις…. “Μ’ ανάσα γρήγορη, ζεστή, αγάπησέ με.”

Ναι σε κάνει πιο δυνατό, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνεις εκείνη την ώρα. Και μετά σου στέλνει όσα ήθελες. Ή, τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση, το σύμπαν το έκανε. Μου έστειλε όσα ακριβώς χρειαζόμουν, όσα ήθελα για να μην μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω. Και με αποζημίωσε.

Φώναξα ότι είναι άδικο. Ότι δεν μου αντέχω να μου πέφτουν όλα μαζί, ότι δεν μπορώ να συνεχίσω σε αυτή την κατάσταση. Με έκανε κάπου στον Ιανουάριο να χάσω τα λόγια μου, να μείνω άφωνη και ανίκανη να αντιδράσω μπροστά σε πολλές καταστάσεις. Καταστάσεις που δεν θα μπορούσα σχεδόν να διαχειριστώ ακόμα κι αν έρχονταν η καθεμία ξεχωριστά. Αλλά ήρθαν όλες μαζί. Και οι τέσσερις
.
Και σιγά σιγά ηρέμισα. Ναι, μου πήρε δύο μήνες και ένα υπέροχο ταξίδι αλλά τα κατάφερα. Και σε κάποια στιγμή, αποφάσισα να πάρω την Τ. τηλέφωνο και να της πω, με κάθε επισημότητα και με όλη μου τη σοβαρότητα: “Αρνούμαι να πιστέψω πια στην τύχη. Ναι, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, αλλά εγώ αρνούμαι να συνεχίσω να πιστεύω ότι είμαι γκαντεμόσαυρος, ότι όλα τα κακά συμβαίνουν σε μένα. Και θα σταματήσουν να συμβαίνουν”.

Και τότε σταμάτησαν όλα. Δεν ξέρω αν ήταν ότι σταμάτησα εγώ να δίνω σημασία, αν δεν με ενοχλούσαν λεπτομέρειες, αν η ψυχολογική μου κατάσταση ήταν καλύτερη και έτσι άλλαξαν όλα. Και τότε άρχισαν τα πράγματα να πηγαίνουν πολύ καλά.

Ο μικρούλης μου μπήκε σε μία σειρά με τις εξετάσεις του.

Εγώ μπήκα σε μία σειρά με το άγχος μου.

Ξαναάρχισα να απολαμβάνω τις μικρές στιγμές που είχα σταματήσει να απολαμβάνω τους μήνες του χειμώνα.

Ήρθε ο Β.

Και κάπως έτσι ηρέμησαν όλα……

Και κάπως έτσι, βρεθήκαμε στη μεγαλύτερη συναυλία που έχω βρεθεί ποτέ, χτες στο Ο.Α.Κ.Α., με μένα να τραγουδάω “με στέλνεις, με στέλνεις, με παρασέρνεις…”, να τον κοιτάω, να τον κρατάω και να το εννοώ.

Β. ευχαριστώ. Εσύ με ηρέμησες.

Point final et sourire.

in the summertime when the weather is high, you can stretch right up & touch the sky!

Πρώτο μπάνιο στη θάλασσα για φέτος!! 2 καρδιακά επεισόδια μέχρι να βουτήξω και 2 εκατομμύρια βελονίτσες να με τρυπάνε μετά -από το μούδιασμα. Από τα πιο όμορφα μπάνια. Κρύα καθαρή θάλασσα και αναζωογονητική...

Και φυσικά μετά, το πρώτο τηγάνισμα στον ήλιο με τα απαραίτητα περιοδικά και το αναγκαίο κουτσομπολιό. Τι άλλο θα μπορούσε να ακολουθήσει?? Σουβλάκια και μία μπάλα παγωτό! ΣΕ ΧΩΝΑΚΙ και στο χέρι!

Point final et sourire.
πιες: αγαπώ τη θάλασσα. αγαπώ τη μυρωδιά του αντιηλιακού
πιες 2: ναι νομίζω κρύωσα άγρια.
πιες 3: θα πάω κ αύριο για μπάνιο.
πιες 4: Β μου έλειψες σήμερα.
πιες 5: ΓΙΟΥΧΟΥΥΥΥΥ!! ΉΡΘΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

so much for my happy ending...

 "Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ' τη Γη, ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της."
Ο. Ελύτης
Η φράση του Ελύτη σε κάθε στάση λεωφορείου που θα βρεθεί μπροστά μου.
Και βγήκε και ο δικός μου Ελύτης από την βιβλιοθήκη. Για να βγει ο Ελύτης, περίεργα τα πράγματα...

Τρεις μυρωδιές: απορρυπαντικό, after shave και αφρόλουτρο. Και μερικές ακόμα... Αυτή της Τ. στον Άκη μου (βανίλια ίσως??) και βρεγμένα μαλλιά από την Α.Λ (ξεκάθαρο και καθαρό Clorane <3).

Sur le fil. Πάνω στο σκοινί. Ή πάνω ή κάτω. Προς το παρόν, διαλέγω πάνω.
grow me a garden of roses, paint me the colours of sky and rain, teach me to speak with their voices, show me the way and I'll try again.


"Κοίτα κοίτα νικάω...."  

Point final et sourire.

4 μήνες και μίαμιση εξεταστική ακόμα...

Χρειάζομαι επειγόντως καλοκαίρι...

ομπρέλες και ψάθες,
πολύχρωμα ρούχα στην μονόχρωμη ντουλάπα μου,
πορτοκαλί και ροζ κοκτέιλ,
λάδι Carroten ,
αντιλιακό επίσης Carroten, φούξια με δείκτη προστασίας 6,
παραλία (ειδικά Yabanaki ή Γαλάζια ακτή) από το πρωί μέχρι να βραδιάσει,
ωραία παρέα,

το σήμα των αντιηλιακών Coppertone με το κοριτσάκι και τον σκύλο να του τραβάει το μαγιώ
ρακέτες,
μακριά αέρινα φορέματα,
σαγιονάρες,
μπλέ φούξια κίτρινα πράσινα μανό,
κοντά σορτσάκια,
βρεγμένες πετσέτες,
σαββατοκύριακα με παρέα στη Βάρκιζα,
κυκλαδίτικα νησιά,
μεγάλα σκουλαρίκια,
πεδιλάκια και πλατφόρμες,
κρύο μέχρι να βουτήξω στη θάλασσα,
χουζούρι στο κρεβάτι μου,
επαναλήψεις σε όλα τα κανάλια,
θερινό σινεμά,
αγόρια με βερμούδες,
ζέστη και air condition,
Σούνιο,
ατελείωτες συζητήσεις μέχρι τα χαράματα στο μπαλκόνι,
καλοκαιρινά τραγούδια  "καλοκαιρινάαα ραντεβού πανω στο σωμα σου",
σημάδι στο μαύρισμα από το μαγιό,

υπερηλιόλουστες μέρες,
καυτά αυτοκίνητα μετά από πάρκινγκ στον ήλιο και να καίγομαι ακουμπώντας τη ζώνη,
ξαπλώστρες,
να κυκλοφορώ ξυπόλητη με t-shirt και σορτσάκι σπίτι,
Coronna,
συναυλίες στο Λυκαβηττό 
να μην έχω τίποτα στο μυαλό μου να μην χρειάζεται να σκέφτομαι τίποτα απλύτως, απλά να κοιτάω πως θα περάσω όσο πιο καλά γίνεται

I'm all summer!!Can I have it right now please?
Γιούχου!! Σε 4 μήνες και μίαμιση εξεταστική έρχεται το καλοκαίρι!!!



Point final et sourire.

Êtes-vous heureux?

Πέρασαν πενήντα χρόνια από το 1960 που δημιουργήθηκε το Chronique d' un été... Γαλλικό ντοκιμαντέρ γυρισμένο από δύο  ανθρωπολόγους οι οποίοι τριγυρνούσαν στο Παρίσι ρωτώντας τους περαστικούς αν είναι ευτυχισμένοι. Τελικά κατέληξαν να αναλύουν την ζωή μίας ομάδας ανθρώπων, βασιζόμενοι στην αφήγηση του καθενός για την καθημερινότητά του, την κοσμοθεωρία του και τη σχέση του με τον κόσμο...

Τελικά, είμαστε ευτυχισμένοι; Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες απαντήσεις της ταινίας; "Presque...", περίπου.  Πάντα βρίσκουμε κάτι να μας στεναχωρεί. Πάντα βρίσκουμε κάτι να χαλάει την ευτυχία μας.

Έτσι λοιπόν και εγώ αποφάσισα να "αραδιάσω" εδώ όσα πράγματα μπορώ να σκεφτώ που με κάνουν ευτυχισμένη. Ξεκινάμε λοιπόν:

1. Να κάθομαι στην κουζίνα με τους γονείς μου και να γελάμε πειράζοντας ο ένας τον άλλον.
2. Να κάθομαι με τους φίλους μου και να μην κάνουμε τίποτα. Απλά να χαζομιλάμε.
3. Να αμπελοφιλοσοφώ
4. Να γράφω κι ας ξέρω οτί κάνεις δεν θα διαβάσει τα κείμενά μου
5. Να ακούω ατελείωτες ώρες μουσική
6. Να βλέπω σοβαρές ταινίες μόνη μου και χαζοταινίες με ποπκόρν μαζί με φίλους
7. Να πηγαίνω βόλτες με το αυτοκίνητο με τη μουσική στο τέρμα και 4 κορίτσια μέσα να τραγουδούν με όλη τη δύναμη της φωνής τους
8. Να συγκινούμαι πραγματικά
9. Να παίζω Tichu με τα παιδιά
10. Να μιλάω στο msn και στο κινητό με ανθρώπους που δεν είναι κοντά μου
11. Να γελάω, να γελάω, να γελάω, να γελάω, να μην ξέρω γιατί και να μην μπορώ να σταματήσω
12. Να βγάζω φωτογραφίες και ας με λένε τρελή με φωτογραφική
13. Να αράζω στον καναπέ μου με τσάι και ένα καλό βιβλίο (το τζάκι είναι ένας ενδιαφέρων παράγοντας που ίσως αυξήσει την ευτυχία)
14. Να πηγαίνω πολλά πολλά πολλά ταξίδια
15. Να μαθαίνω καλά νέα για όσους αγαπώ

Τέλος, σταματάω... Θα μπορόυσα να συνεχίσω με τις ώρες. Και λέω να το κάνω. Κάθε φορά που στεναχωριέμαι, θα σκέφτομαι όλα όσα με κάνουν χαρούμενη. Και θα γελάω πιο δυνατά.

-Êtes-vous heureuse?

-OUI!

Point final et sourire.