Just a brief catch up γιατί με κατηγορούν ότι το μπλόγκ μου, λέει, αράχνιασε :Ρ...
Wonderful Valentine's Day με ωραίο φαγητό, βόλτα στη θάλασσα, μεγάλες αγκαλιές, ένα γλυκό φλωράκι, φίλους, ένα υπέροχο δώρο που με ξάφνιασε και κλασικό τελείωμα με άραγμα στους καναπέδες του υπογείου μου.
Τέλος το ένα μάθημα, πάμε για το δεύτερο. Άκρως σιχαμένο, ηλίθιο βιβλίο, υπέρχαζη έδρα και όλοι, μα όλοι, σε ένα μούντ νομίζω-πως-τελείωσα-την-εξεταστική. Χμμμ για να σκεφτώ... Έχουμε ακόμα πέντε μαθήματα;;;
Countdown μέχρι τις 4 Απριλίου για το official τέλος.
Και μετά ακούς ότι άλλοι έχουν τελειώσει εξεταστική και τώρα για δύο βδομάδες κάθονται. The horror!
Ναυάγησε και το πλάνο να δω όλες τις ταινίες των Oscar πριν τα Oscar φέτος. Καμία ελπίδα.
Ωραία Τσικνοπέμπτη η φετινή, παρόλο που δεν έγινε όπως την προγραμματίσαμε.
Και επειδή είναι σάνταρ κάθε χρόνο τέτοια εποχή να μελαγχολώ καλοκαίρι: θέλω γρανίτα φράουλα, καλοκαιρινό σινεμά, τις σαγιονάρες μου, να μπω στο αυτοκίνητο και να καώ με τη ζώνη, να πάω για μπάνιοοοοοοο, να κάνω βόλτα μέχρι το πρωί, να χαζεύω όλη μέρα και να ξυπνάω ότι ώρα θέλω. Αυτά.
Τελευταία μέρα αύριο… Μετά έρχεται καλοκαιράκι. Τελευταία εξέταση αύριο και μετά ύπνος, θάλασσα, Harry Potter, γέλια, ταινίες και διακοπές.
Χάζευα, πριν, κάτι αναρτήσεις μου από την προηγούμενη εξεταστική. Σε ένα συμπέρασμα μόνο μπορώ να καταλήξω… “Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό…”
Βγες στο μπαλκόνι να δεις…. “Μ’ ανάσα γρήγορη, ζεστή, αγάπησέ με.”
Ναι σε κάνει πιο δυνατό, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνεις εκείνη την ώρα. Και μετά σου στέλνει όσα ήθελες. Ή, τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση, το σύμπαν το έκανε. Μου έστειλε όσα ακριβώς χρειαζόμουν, όσα ήθελα για να μην μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω. Και με αποζημίωσε.
Φώναξα ότι είναι άδικο. Ότι δεν μου αντέχω να μου πέφτουν όλα μαζί, ότι δεν μπορώ να συνεχίσω σε αυτή την κατάσταση. Με έκανε κάπου στον Ιανουάριο να χάσω τα λόγια μου, να μείνω άφωνη και ανίκανη να αντιδράσω μπροστά σε πολλές καταστάσεις. Καταστάσεις που δεν θα μπορούσα σχεδόν να διαχειριστώ ακόμα κι αν έρχονταν η καθεμία ξεχωριστά. Αλλά ήρθαν όλες μαζί. Και οι τέσσερις
.
Και σιγά σιγά ηρέμισα. Ναι, μου πήρε δύο μήνες και ένα υπέροχο ταξίδι αλλά τα κατάφερα. Και σε κάποια στιγμή, αποφάσισα να πάρω την Τ. τηλέφωνο και να της πω, με κάθε επισημότητα και με όλη μου τη σοβαρότητα: “Αρνούμαι να πιστέψω πια στην τύχη. Ναι, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, αλλά εγώ αρνούμαι να συνεχίσω να πιστεύω ότι είμαι γκαντεμόσαυρος, ότι όλα τα κακά συμβαίνουν σε μένα. Και θα σταματήσουν να συμβαίνουν”.
Και τότε σταμάτησαν όλα. Δεν ξέρω αν ήταν ότι σταμάτησα εγώ να δίνω σημασία, αν δεν με ενοχλούσαν λεπτομέρειες, αν η ψυχολογική μου κατάσταση ήταν καλύτερη και έτσι άλλαξαν όλα. Και τότε άρχισαν τα πράγματα να πηγαίνουν πολύ καλά.
Ο μικρούλης μου μπήκε σε μία σειρά με τις εξετάσεις του.
Εγώ μπήκα σε μία σειρά με το άγχος μου.
Ξαναάρχισα να απολαμβάνω τις μικρές στιγμές που είχα σταματήσει να απολαμβάνω τους μήνες του χειμώνα.
Ήρθε ο Β.
Και κάπως έτσι ηρέμησαν όλα……
Και κάπως έτσι, βρεθήκαμε στη μεγαλύτερη συναυλία που έχω βρεθεί ποτέ, χτες στο Ο.Α.Κ.Α., με μένα να τραγουδάω “με στέλνεις, με στέλνεις, με παρασέρνεις…”, να τον κοιτάω, να τον κρατάω και να το εννοώ.
Πρώτο μπάνιο στη θάλασσα για φέτος!! 2 καρδιακά επεισόδια μέχρι να βουτήξω και 2 εκατομμύρια βελονίτσες να με τρυπάνε μετά -από το μούδιασμα. Από τα πιο όμορφα μπάνια. Κρύα καθαρή θάλασσα και αναζωογονητική...
Και φυσικά μετά, το πρώτο τηγάνισμα στον ήλιο με τα απαραίτητα περιοδικά και το αναγκαίο κουτσομπολιό. Τι άλλο θα μπορούσε να ακολουθήσει?? Σουβλάκια και μία μπάλα παγωτό! ΣΕ ΧΩΝΑΚΙ και στο χέρι!
Point final et sourire.
πιες: αγαπώ τη θάλασσα. αγαπώ τη μυρωδιά του αντιηλιακού
πιες 2: ναι νομίζω κρύωσα άγρια.
πιες 3: θα πάω κ αύριο για μπάνιο.
πιες 4: Β μου έλειψες σήμερα.
πιες 5: ΓΙΟΥΧΟΥΥΥΥΥ!! ΉΡΘΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!
"What is a friend? A single soul in two bodies." Aristotle
Ευχαριστώ που πέταξες από τη χαρά σου μόλις είπα οτι έρχομαι, μου είπες να ανέβω γρήγορα επειδή δεν ήμουν καλά και ανέχτηκες τα πολύωρα βραδινά μου τηλέφωνα.
Ευχαριστώ που έβρισες μαζί μου, που μου είπες να μην δίνω σημασία, που μου έγραψες στο φέισμπουκ οτι είμαι τρέλα, όταν απλά ήθελα να το ακούσω. Χρωστάω stake out.
Ευχαριστώ που μου ζήτησες συγγνώμη χωρίς να φταίς εσύ, που με πήρες τηλέφωνο για να ακούσω το τραγούδι μας, που μου είπες να έρθω από κει γιατί έχετε το φαγητό που μου αρέσει και μου είπες να μην στεναχωριέμαι. "φεύγουν οι εποχές μα εμείς εδώ, ζήτα μου ότι θες όλα τα μπορώ, γιατί απλά στο όνειρο που περπατάς, περπατώ."
Ευχαριστώ που μου είπες οτι θα έρθουν καλύτερες μέρες, που με έκανες να γελάσω, που μου ζήτησες συγγνώμη γιατί δεν ήσουν εδώ όπως θα ήθελες (κι όμως ήσουν...) και που μου έδωσες κουράγιο.Θα έρθουν πολύ καλύτερες μέρες, μείνε δυνατή, κούκλα μου.
Σας ευχαριστώ όλες γιατί εσείς με κάνατε να σηκωθώ έστω λίγο και να βρω κουράγιο να συνεχίσω. Εσείς μου δείξατε οτι είμαι αρκετά δυνατή ώστε να πω οτι αρνούμαι να τα παρατήσω και να το βάλω κάτω. Τελικά δεν είναι μανιοκατάθλιψη αυτό που με κάνει να αλλάζω έτσι γρήγορα γνώμη και διάθεση. Είναι φίλοι που στέκονται δίπλα μου όταν τους χρειάζομαι.
Σας αγαπώ πολύ και τις 4! <3 "Sometimes you just have to get away with the girls...." Carrie Bradshaw
Πι. Ες. 1: Άσχετο με τις girlfriends.... Γ. ευχαριστώ πολύ και σένα για τη μεγάλη αγκαλιά που μου έκανες όταν στο ζήτησα και για τη βοήθεια που μου δίνεις μπας και τα καταφέρω... Ελπίζω να μην έχεις παρεξηγηθεί που δεν σου έχω πει τι έχω. Βασικά ελπίζω να έχεις καταλάβει... Αλλιώς θα τα πούμε κάποια στιγμη...
Point final et sourire.
Πι. Ες. 2 : οκ οκ το υπόσχομαι τέρμα οι αναρτήσεις κάθε μέρα!! Πι. Ες. 3: θα ήθελα δύο πράγματα αυτή τη φορά. Μπορείς να μου τα δώσεις σε παρακαλώ; Αν οχι, και παλι ευχαριστώ για όσα μου έδωσες μέχρι τώρα...Μάλλον ζητάω πολλά. Πι. Ες 4: you piss me off!! Πραγματικά με εκνευρίζεις όσο δεν πάει και θέλω τόσο να σε χαστουκίσω ώρες ώρες, έτσι δημοκρατικά! Πι. Ες 5: Υποσχέθηκα στον εαυτό μου οτι δεν θα γράψω άλλο κείμενο μέχρι τις 25/02 και όσο πάει... Εεε γι' αυτό θα προσθέτω πι ες εδω... (σε λίγο θα τείνουν στο άπειρο) Πι. Ες 6: θα καταρρεύσω! Ας τελειώσουμε πια, έχω εκνευριστεί!
Φέτος το καθιερωμένο Christmas shopping με τους γονείς μου, θυσιάστηκε στον βωμό του Κ.Ν.Σ.. Αν και το να διαβάζω Κεντρικό Νευρικό Σύστημα-όσο κι αν μου αρέσει- δεν είναι η αγαπημένη μου ασχολία, με την εξεταστική να πλησιάζει επικίνδυνα και τις ελπίδες μου να πέφτουν κατακόρυφα, δεν μπορούσα να ακολουθήσω στα ψώνια για γονείς, θείους, γιαγιάδες, παππούδες και φίλους. Σε λίγες ώρες το κάτω μέρος του δέντρου μας θα γεμίσει Χριστουγεννιάτικα πακέτα και δώρα!
6 μέρες μακριά τα Χριστούγεννα. Αγαπημένη εποχή του χρόνου. Το σπίτι μας γεμάτο με στολίδια, ένα γιγαντιαίο δέντρο παίρνει τη θέση της πολυθρόνας στο σαλόνι και όλο το σπίτι μυρίζει έλατο. Οικογενειακές μέρες. Λατρεύω την ώρα που ανταλλάζουμε δώρα! Λατρεύω-αν οχι τόσο τα οικογενειακά τραπέζια- το βράδυ μετά τα οικογενειακά υπερτραπέζια, που χαζεύεις στην τηλεόραση Χριστουγεννιάτικες ταινίες αγκαλιά με τα ταπεράκια των φαγητών που περίσσεψαν ή τα κουτιά από τα γλυκά. Λατρεύω τις ταινίες που βλέπω οπωσδήποτε κάθε Χριστούγεννα: Nightmare before Christmas, Love Actually (χτες Τ., Γ., Α.Λ. και Β.= καινούργιο μέλος της παρέας!) και Home Alone. Λατρεύω τα κουζινομαγειρέματα στο σπίτι της γιαγιάς για να φτιαχτούν οι καθιερωμένοι κουραμπιέδες (χωρίς αμύγδαλο για μένα) και τα μελομακάρονα!
Χριστούγεννα. Και επειδή τα Χριστούγεννα λες αλήθεια, ήρθε η ώρα να πούμε μερικές νομίζω.
Αλήθεια νούμερο 1: Επιτέλους είμαι καλά. Επιτέλους έφυγε ένα βάρος από πάνω μου και είμαι τέλεια!! Γελάω, παίζω και έχω βγάλει τον αληθινό μου εαυτό... Και τον δείχνω σε ανθρώπους που τον εκτιμούν.
Αλήθεια νούμερο 2: Α.Λ. σ' αγαπώ πολύ πολύ πολύ!! Σ' ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου... Και αν μερικές φορές περνας δύσκολα (σε ξέρω εγώ και καταλαβαίνω...), εγώ είμαι πάντα εδώ. Ακόμα κι αν δεν θέλεις να ανοιχτείς, ακόμα κι αν θες απλά να βρίσεις και να θέλεις να σκοτώσεις κάποιον. Εγώ θα είμαι εδώ, για να έρθω να βάλουμε τις πιτζάμες μας και να κάτσουμε εσύ στο κρεβάτι, εγώ στο πουφ να σκεπαστούμε με τη ροζ κουβερτούλα σου και να κοιτάμε το ταβάνι ή το Ε entertainment! Με βοήθησες πάρα πολύ σε περιόδους που το χρειαζόμουν και με έκανες να σηκωθώ και να είμαι καλά τώρα!! Α.Λ. ΕΙΣΑΙ ΘΕΑΑΑΑ!! χαχαχα!! 14 χρόνια μαζί βλάκα!
Αλήθεια νούμερο 3: Α. μου λείπεις! Έλα γρήγορα Αθήνα! Χαίρομαι τόσο πολύ που είσαι καλά πάνω και θέλω τόσο να έρθω να σε δω... Σ' αγαπώ πολύ πολύ!
Αλήθεια νούμερο 4: Λ. προχώρα.... (βλακείες σου λέω το ξέρω αλλά προχώρα!). Και σένα σ' αγαπώ πολύ πολύ χαζό! (αγαπουλίνι μου μωριλίνι μου γλυκουλίνι μου... ετοιμάζεσαι να με δείρεις εε;;)
Αλήθεια νούμερο 5: Τ. είμαι πολύ τυχερή που σε γνώρισα. Είμαι τόσο χαρούμενη για κείνη τη μέρα στη βιβλιοθήκη! Έχουμε πει μαζί τα άπειρα. Θα κρατάω πάντα εκείνη τη νύχτα στην αυλή του σπιτιού μου, το πρωινό στο "παιδί", το γυμναστήριο, τα μαγειρέματά μας και τις ώρες στη σχολή που βγάζαμε υποψηφιότητες (αμάν! ούτε μία βδομάδα δεν μπορούμε να τους αφήσουμε ήσυχους!!). Μοιάζουμε αρκετά μικρό μου δαμαλάκι. Με τα πάνω και τα κάτω μας, με τις τρέλες και τα κλάματά μας. Με βοήθησες και με βοηθάς να προχωρήσω και να καταλάβω αρκετά πράγματα. Αξίζεις πολλά!! Συνειδοποίησέ το! Ααα και είσαι μία κούκλα! Θα μου λείψεις τώρα που θα φύγεις.
Αλήθεια νούμερο 6: Γ. είμαι πολύ τυχερή που σε γνώρισα και σένα. Λεμονάκι μου δεν περίμενα ποτέ οτι θα κάναμε παρέα και όμως καταλήξαμε να είμαστε καθημερινά μαζί. Είσαι ένας από τους ανθρώπους που με κάνουν να γελάω απίστευτα (και μόνο που ακούω το γέλιο σου). Είσαι κι εσύ τελείως τρελός εε;; Και μέσα σου κρύβεις μία απίστευτη σοβαρότητα, μία μεγάλη ευφυία, μία επιμέλεια χωρίς όρια και μία τεράστια δύναμη. Δεν ξέρω, νομίζω πως μου έδωσες λίγη από τη δύναμή σου και αυτός είναι ένας λόγος που τώρα είμαι τόσο καλά σε σχέση με πέρσι. Τελικά να το ξέρεις, το πιστεύω, μόνο λεμονάκι δεν είσαι! Κι ας σε φωνάζω έτσι, μόνο και μόνο επειδή σ' αρέσει... Είσαι θεός στο πιάνο (άσχετο αλλά αλήθεια κι αυτό!!)!!
Αλήθεια νούμερο 7: Δ. και Ε., ζευγαράκι μου!! Και με εσάς είμαι πολύ χαρούμενη που καταλήξαμε να κάνουμε παρέα! Έχουμε ρίξει πολύ γέλιο, πολύ tichu και χιονοπόλεμο! Καλά Χριστούγεννα ζευγαράκι και να είστε καλά μαζί!
Αλήθεια νούμερο 8: Μικρή Μ. είμαι τόοοοσο τόσο τόσο χαρούμενη για σενα που ξεπερασες αυτό το αδιέξοδο του τελευταίου χρόνο. Και πλέον είσαι ευτυχισμένη ε;
Αλήθεια νούμερο 9: Τ. νομίζω οτι αυτό που κοροιδεύουμε αρχίζει να είναι αλήθεια....... Δεν ξέρω πως και γιατί! Άλλα το κατάλαβα χτες και είμαι χαρούμενη, ακόμα και χωρίς ελπίδα!
Αλήθεια νούμερο 10: Το άγχος μου για την εξεταστική έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Όμως θα παραμείνω ψύχραιμη και δεν θα καταρρεύσω... Ίσως χάσω και κανένα κιλό. Και θα διατηρήσω την αισιοδοξία μου. Όλα θα πάνε καλά. All it takes is faith and trust and just a bit of pixie dust...!! **
Τέλος με τις αλήθειες... Τώρα τραγουδάκια! Το ένα είναι η διάθεσή μου και το άλλο η Χριστουγεννιάτικη διάθεσή μου!! Δεν λέω καλή χρονιά θα ξαναγράψω μέχρι τότε. Εύχομαι όμως τα πιο όμορφα Χριστούγεννα σε όλους! Να είναι γεμάτα χαρά, αγάπη, μουσική, γέλιο, ευτυχία, μελομακάρονα, μυρωδιές, όμορφες στιγμές και ανθρώπους που αγαπάμε!!
All i want for Christmas is you...
Αν και τώρα που το σκέφτομαι, πιο πολύ θα ήθελα αυτό για τα Χριστούγεννα!!
Χμμμ δεν θα καταλάβουν και πολλοί αυτήν την ανάρτηση. Πφφ δεν με νοιάζει. Θα παίξω μόνο με λέξεις. Δεν μπορώ να βάλω το γέλιο και την πλάκα της εκδρομής στα Καλάβρυτα σε προτάσεις.
χιόνι, χιονοπόλεμος, χιονισμένες κάμπιες, χιονόμπαλες από αυτοκίνητα, ζεστή σοκολάτα, Tichu, τζάκι (και προσπάθειες να το ανάψουμε), sangria, βαλίτσες σε κατηφόρες και ανηφόρες με πάγο ή χωρίς, οδοντω(τό)ς, όλη η μπίχλα σε ένα λεωφορείο, yes it is, σκουφάκια, αυτάκια, σκίστεεεεεεεε, πρώτη απονομή πιπποκρατείων, περπάτημα Γωγώ, μαξιλάρια που κόβουν το γέλιο, κρύο κρύο κρύο και τσόκαρο, γαντάκια, chocolaterie, σκυλιά που αγαπούν τους φιογκους, Προαστικός, μπόμπα στους Άσους και κέντα χρώμα, Srabble, λεοπάρ σκουφάκι στον Δ., ο Γ. να φωνάζει στον Δ. "πεεεεφτω, πιάσε με πιάσε με πιασε μεεεε...", λυκανθρώποι, μεθυσμένη Ε., Τ. με βούλες, μάσκες ύπνου Hello Kitty, fondue, απαισιότατος καφές Mocha Biscuit, 1 2 3 4 5 6 μπαμ 8, Περηφάνεια και Προ-κατάληψη, φάντασμα στον Οδοντωτό, καθιστή τούμπα, υπνός από το ζεύγος, κριτσίνια που δεν θα τα τρώγαμε, λεκανί στάση, πεθαμενί βαλίτσες, ηχομόνωση, μουσική επιπέδου, Εεεεε;;; Τιιιιιι;;;; Δεν κατάλαβα! , 5, 55 και 555 στα γερμανικά, βαλίτσες έλκηθρα, ο πωπούλης μου να σώζει την Τ., fünf fünfundfünfzig
Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε... Δ., Ε., Τ., Α.Λ., Γ. περάσαμε τέλεια πάλι, χιονισμένες κάμπιες μου! Κάμπιες αν ξέχασα κάτι να μου πείτε!!
Πλανητικό σύστημα κάμπιας:
Προστύχιους Δαμαλάκιους Σκούφιους από την Γιούπι-land
Κέικους Τρέξιους Εκτοξεύσιους από τη Water-land
Φαγάνιους Κατρούλιους Monroe από την Πιπι-land
Κοιμήσιους Ειρήνιους Ξαπαγιάσιους από την Νύχι/Νύχι-land
Ξανθοβλέφαρους Παναθηνάικους Τίτσιους από την Jaguar-land
Προστύχιους Δαμαλάκιους Πολύχρωμους από την Γιούχου-land
Πολλά δυσάρεστα νέα τελευταία... Πάρα πολλα. Και δεν μου αρέσουν καθόλου μπορώ να πω... Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που δεν ξέρεις τι να πεις. Που δεν είναι απαραίτητα δική σου δουλειά αλλά αγαπάς τον ή τους ανθρώπους που εμπλέκονται σε αυτά και θέλεις οπωσδήποτε να βοηθήσεις... Να είσαι δίπλα τους με κάθε τρόπο.
Χαζομάρες. Ασχολούμαστε με χαζομάρες... Τα έχω ξαναπεί εγώ για τη φούσκα. Μία μπουρμπουλήθρα είναι η ζωή μας και σκάει πανεύκολα!! Ένα παφ (όχι πιφ Τ. μην μπερδεύεσαι!) και τέλος. Κλισέ για μία ακόμα φορά αλλά θα το πω το αγαπημένο μου ρητό... Carpe diem. Άδραξε την κάθε μέρα. Πιάσε κάθε ευκαιρία που θα παρουσιαστεί μπροστά σου. Ακουγέται εύκολο ε; Έξω απ' τον χορό, πολλά τραγούδια λένε!
Κάθομαι και κοιτάω με μία απελπισία την οθόνη του υπολογιστή. Δεν ξέρω πως να το συνεχίσω το κείμενο που ξεκίνησα... Το παθαίνω συχνά και όχι μόνο με κείμενα. Ξεκινάω κάτι και μετά φτάνω σε αδιέξοδο ή δεν είμαι αρκετά δυνατή για να το συνεχίσω. Το φοβάμαι και το σταματάω. Αυτός ο φόβος μου έχει στερήσει τόσα πολλά, αυτό το ένστικτο που πηγάζει τόσο αυθόρμητα από μέσα μου... Μία έντονη τάση που προστάζει: "φύγε ΤΩΡΑ! βάλτο στα πόδια...". Σαν ο οργανισμός μου να αισθάνεται κίνδυνο.... Άραγε πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχα φοβηθεί σε κάποια σταυροδρόμια...
Θυμάμαι δύο περιπτώσεις... Στη μία αψήφησα τον φόβο μου και όσο και αν με τρόμαζε η κατάσταση, επέλεξα τον δύσκολο δρόμο και μου βγήκε σε καλό. Τώρα μπορώ να πω σε πάρα πολύ καλό καθότι η υπόλοιπη ζωή μου θα "θυμάται" πάντα αυτή την επιλογή. Από την άλλη, υπάρχει και η χαρακτηριστική φορά που υπέκυψα στον φόβο μου. Θέλω να πιστεύω πως και αυτό μου βγήκε σε καλό... Όχι δεν θέλω να πιστεύω, και για αυτό σίγουρη είμαι, απλά με ενοχλεί ακόμα το θέμα...
Άσχετο, αλλά πόσο μου αρέσει να ακούω κάτι γλυκό από έναν κοντινό μου άνθρωπο... Το άκουσα σήμερα από δύο... Από τη μία άκουσα ένα ευχαριστώ και από τον άλλον άκουσα κάτι που μου έχουν πει ελάχιστοι άνθρωποι και ελπιζω πολύ πολύ να το εννοεί γιατί αν όντως το λέει ειλικρινά με κάνει πάρα πολύ χαρούμενη! Τ. και Γ. για σας λέω... Τώρα αν διαβάζει κάποιος από τους δύο σας:
Τ. να προσέχεις και μην μου λες ευχαριστώ, δεν χρειάζεται! Ούτε καν ζουζουνάκι μου... (πιφ!)
Γ. ευχαριστώ για αυτό που είπες (ελπίζω να κατάλαβες τι εννοώ και να μην το ξέχασες!)!! Όπως δήλωσα παραπάνω με κάνει υπερχαρούμενη! (στέλνω ένα υπερχαμόγελο, ξέρεις ένα μεγάαααλο)...
Τα παραπάνω ήταν λίγο άσχετα (ο γνωστός ανύπαρκτος ειρμός μου) αλλά έχουν πολύ μεγάλη σχέση με μικρά πράγματα που κάνουν τη μέρα και τη ζωή σου πιο χαρούμενη! Carpe diem λοιπόν.
A και ένα τελευταίο... Το ξέρατε οτι ο Antoine de Saint Exupéry, ο συγγραφέας του "Μικρού Πρίγκηπα" και πιλότος στις 31 Ιουλίου του 1944 απογειώθηκε και δεν γύρισε ποτέ... Το πτώμα του δεν έχει βρεθεί ακόμα. Το μόνο στοιχείο εμφανίστηκε το 1998 όταν ένας ψαράς ανακάλυψε το βραχιόλι του συγγραφέα όπου ήταν γραμμένο το όνομά του και αυτό της συζύγου τουConsuelo deSaint Exupéry... Ιδανικός τρόπος θανάτου για τον άνθρωπο αυτόν... Στα σύννεφα.
Πι.Ες. : Προσθήκη στο ποστ στις 00:50, 11/11/2010... Μία μέρα αργότερα. Νέα ατάκα του Γ. : "Πόσο μ' αρέσει όταν καθόμαστε όλοι μαζί και απλά γελάμε. Νιώθω οτι τα ξεχνάω όλα". Με κάλυψε νομίζω...
2 βιβλία μπροστά μου... Ένα τεράαααααααστιο και ένα φυσιολογικό. Στυλό, κασετίνα, χάρακας, καφές γύρω γύρω... Ένα φύλλο χαρτί: "πήχης, βραχίονας, μασχαλιαία κοιλότητα, διάφραγμα, διάρθωση του ώμου...". Και πάνω στο βιβλίο ένας σελιδοδείκτης-βατραχάκι να με κοιτάει...
Έξω βρέχει κάτι παραπάνω από άπειρα... Κόντεψα να πνιγώ όπως γυρνούσα από τα ισπανικά και έγινα λούτσα μέχρι να φτάσω στον μπέμπη. Πολύ ωραίος καιρός αυτός. Ειδικά για διάβασμα, τώρα που έχω μπόλικο!
Χτες με την Τ. κάναμε μπουρμπουλήθρες στη σχολή. Είχε ήλιο και πάνω στις μπουρμπουλίθρες μας φαίνονταν ουράνια τόξα πριν σκάσουν στους θάμνους και τα δέντρα.
Σκεφτόμουν πάλι προχτές τις περιόδους και τις φάσεις που περνάμε στη ζωή μας... Τόσο γρήγορα, η μία πίσω από την άλλη. Δεν προλαβάνεις να χαρείς και πλησιάζει η επόμενη αναποδιά, έτοιμη να σε ρίξει κάτω και να σε λυγίσει. Και από την άλλη όσο κι αν έχεις πληγωθείς, πάντα θα υπάρξει κάτι ή κάποιος που θα σε βοηθήσει να σηκωθείς, ακόμα πιο δυνατός.
Μπορώ να πω οτι τώρα περνάω μια ροζ περίοδο, σαν τον Πικάσσο. Εύθυμες στιγμές, χαρούμενες. Έχω πολλούς ανθρώπους γύρω μου και με γεμίζουν. Αν με στεναχωρήσει κάτι, έχω πλέον τα ψυχικά αποθέματα να το αντιμετωπίσω με ένα πολύ πολύ μεγάλο χαμόγελο.
¿Αhora que? Και τώρα τι;; Στην περίπτωση του Πικάσσο εκτός από τη ρόζ περίοδο ήρθε και η αντίστοιχη μπλέ. Να αρχίσω να την περιμένω και στη δική μου περίπτωση; Θα έρθει για μένα η πράσινη περίοδος(μην γίνω κλισέ);; Δεν θα γίνω πιο απαισιόδοξη...
Τα περισσότερα ταξίδια μας δεν τα έχουμε ζήσει ακόμα. Αλλά έχουμε ζήσει αρκετά και περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες τα επόμενα. Θέλω τόσο πολύ να έρθουν όλες οι δυνατές περίοδοι στη ζωή μου... Άλλωστε πόσο αγαπώ τα χρώματα;;
Πόσο τυχερή είμαι;; Τα πάντα μου το επιβεβαιώνουν τις τελευταίες μέρες. Πολλά μέιλ, πολλές συζητήσεις, αρκετές αναποδιές... Και αρκετή αγάπη. Από όλες τις μεριές!!
Στην αρχή είναι αυτές οι μέρες που περνάω τόοοσο τέλεια, που γελάω τόσο δυνατά, που χαίρομαι με την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, με τη ζωή μου... Και μπορώ να πω οτι αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν μία τέτοια περίοδος. Γέλασα τόσο πολύ, ξενύχτησα και πέρασα πολύ πολύ καλά στην εκδρομή μας.
Τώρα όμως γιατί με έχει πιάσει αυτή η μελαγχολία; Δεν μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά... Η Audrey Hepborn στο "Πρωινό στο Τίφανις" με καλύπτει απόλυτα...The mean reds λοιπόν... Οι μέρες που σε πιάνει ένας ανεξήγητος φόβος, μία μελαγχολία, ένα πλάκωμα.. Εκείνες οι βραδιές που δεν έχεις κανέναν λόγο να είσαι στεναχωρημένος, ίσα ίσα θα έλεγα. Κι όμως, τελικά, καταλήγεις να ακούς Χαρούλα, Άλκιστις και Λαυρέντη... Να κάθεσαι κουκουλωμένος με τη ζεστή σου κουβερτούλα και να βλέπεις ταινίες και τηλεόραση, με το τσάι σου στο χέρι...
Ουφ, δεν μου αρέσει αυτή η διάθεση... Θέλω χαμόγελο... Τέλοσπάντων, παρόλη την αισιοδοξία και τη χαρά μου, περνάω και τις φάσεις μου...
ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΤΩΡΑ ΤΑ ΜΑΝΙΟΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΑ ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑΜΟΥ...
Περάσαμε πολύ ωραία το σαββατοκύριακο. Ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν... Να γελάω ασταμάτητα. Πειράγματα, Tichu, αγκαλίτσες, λίγο κρύο, μυγες και μυγοσκοτώστρες, κουζινομαγειρέματα. Ευχαριστώ, guys! Πέρασα τέλεια ζουζουνάκια...
Ήρθε ομπέμπης... Είναι απλά τέλειος... Εξοπλίστηκε με τα απαραίτητα που περιέγραψα και σε προηγούμενο ποστ (γλειφιτζούρια, καραμέλες, τσίχλες...) από μένα και από τα γλυκά μου κοριτσάκια Τ. και Α.Λ.. Φυσικά, στην πόρτα του συνοδηγού μπήκε ένα αρκουδάκι Μίκι δώρο από την Α.Λ. "για να καταλαβαίνει όποιος μπάινει στο αυτοκίνητο τον χαρακτήρα σου".
Δεν έγινε τελικά κατάληψη αυτή τη βδομάδα. Συνεχίζουμε κανονικά και περιμένουμε νέα Γενική Συνέλευση την επόμενη βδομάδα.
Σε δύο μέρες φεύγουμε για Εύβοια. Η οργάνωση έχει ξεκινήσει από την προηγούμενη βδομάδα... Πώς θα πάμε, ποιος θα πάρει αυτοκίνητο, ποιος θα πάρει GPS, τι ταινίες θα κατεβάσουμε...
Αυτό που συζητάγαμε με την Α.Λ. σήμερα είναι το πόσο περιορισμένος είναι ο χρόνος μας. Σχολή κάθε μέρα 8 ή 9 το πρωί και υποχρεωτικά εργαστήρια που δεν μπορείς να μην πας. Και επειδή δυσκολεύουν τα μαθήματα, δεν γίνεται μετά να μην παρακολουθήσεις και τις διαλέξεις... Άρα φεύγεις από τη σχολή κατά τις 2.. Αλλά μένουμε και μακρυά... Σπίτι κατα τις 4.. Και μετά γυμναστήριο και ισπανικά. Και θες και να διαβάσεις και λίγο για τη σχολή. Άντε να βγεις μετά καθημερινές! Φοιτητικη ζωή σου λέει μετα. Πιο λίγο κουραζόμασταν στο σχολείο!!
Μου λείπει ύπνος. Μα το θεό μου λείπει ύπνος. Είναι μία πολύ ωραία περίοδος στη ζωή μου η τωρινή, αλλά νυστάζω τόσο πολύ... Κοιμάμαι αργά, ξυπνάω νωρίς και δεν μπορώ να βρω μία μέρα να πω "οκ, σήμερα θα κάτσω να κοιμηθώ...". Σήμερα κοιμήθηκα στο μετρό.
Αλλά τέλος τα παράπονα... Όλα καλά. Περνάω καλά. Όλα πάνε μία χαρά με χαμόγελα πολλά!
Πάθαμε ένα τρελό χτες! Ξεχάσαμε το tichu... Στην παρέα μας αυτό είναι ανήκουστο!
Πήρα στον μπέμπη αρωματικό που μυρίζει βανίλια (γι' αυτό και το καφέ στα γράμματα, αυτό το χρώμα μου θυμίζει βανίλια!)... Κάθε φορά που μπαίνω, μου έρχεται να τον φάω!!
For so long I tried to shield you from the world......
You gave up the fight, you left me behind.
All that's done is forgiven.
"The philosophy of time travel". Και στην ταινία και στη μουσική μας μετά. Η ζωή μας από την πρώτη γυμνασίου και μετά, μπροστά στα μάτια μας. Εε Τ.; Από Σάκη, σε Within, Evanescence και Nightwish. Και μετά Χαρούλα, Μαχαιρίτσα, Κότσιρα και την αναζήτηση του τραγουδιού που δεν βρήκαμε ποτέ (Γ. άμα το θυμηθείς ενημέρωσε! μας έχει φάει η περιέργεια). Από τις 9 μέχρι τις 6 το πρωί.
"Αν η καρδιά μου ράγισε, αν η ζωή ναυάγισε μόνο μια λέξη θα 'θέλα ακόμα να σου πω... Δεν μετανιώνω που αγάπησα εσένα μόνο."
Κρύωσα. Τρέχει η μύτη μου και πονάει ο λαιμός μου. Κυκλοφορώ στο σπίτι με το χοντρό μου το φούτερ (το γκρί που έχω πάρει από το Παρίσι), καλτσοπαντόφλες με αγελάδες και ένα μεγάααααλο πακέτο χαρτομάντηλα. Όχι οτι κρύωσε ο καιρός και κυκλοφορούσα με λεπτά ρούχα. Όοοοοοοοοοοοχι! Αποποιούμαι κάθε ευθύνη. Με φίλησε μία κρυωμένη και με κόλλησε. ( το γεγονός οτι φτερνιζόμουν μια ώρα πριν το φιλί αρνούμαι να το δεχτώ!)
Περιμένω τα παιδιά να έρθουν σπίτι. Σε κανένα μιαμισάωρο θα καταφτάσουν. Η Α.Λ. με το κέικ που είπε οτι θα φτιάξει, ο Γ. μονίμως καθυστερημένος, η Τ. χαζοχαρούμενη, η Ε. και ο Δ. με την κίτρινη Jaguar. Για tichu (αχ αυτό το tichu) ή ταινία.
Α και σε δύο βδομάδες πάμε εκδρομή. Οι έξι μας. Στο εξοχικό της Α., όπου προβλέπονται σκηνικά άπειρου γέλιου. Είμαι ενθουσιασμένη.
Και αύριο έχει όπερα. Κάρμεν στη Λυρική. Απλά η αγαπημένη μου όπερα. Την ακούω ασταμάτητα απο προχτές. Έχω φτάσει σε σημείο κάνω και sing along!! Που; Σε όπερα!
Ένα κακό στην όλη υπόθεση. Με το κρυολόγημα δεν κατάφερα να πάω τον καινούργιο Αθηναίο Σ. στον μουσείο της Ακρόπολης. Ένα μεγάλο συγγνώμη λοιπόν και μία υπόσχεση να βρεθούμε την άλλη εβδομάδα, "γιατί είσαι εδώ δέκα μέρες και δεν σε έχω δει!"
Τι άλλα λοιπόν; Πάμε να πούμε τα ωραία της άλλης βδομάδας....
Αρχικά παίρνουμε βιβλία. Αμέσως λόγω του συστήματος Εύδοξος. Και αρχίζω να διαβάζω ανατομία και φυσιολογία γιατί, αν και κάνουμε μαθήματα μόνο 10 μέρες, οι καθηγητές πάνε με τέτοιους ρυθμούς που έχω μείνει πίσω!
Εκτός αυτού, την Τετάρτη γραφόμαστε και officially πλέον στο δεύτερο έτος. Άντε για να μας δώσουν το καινούργιο πάσο. Τρέμει το φυλλοκάρδι μου μην με πιάσουν με το ληγμένο στο μετρό!
Απο Δευτέρα ξεκινάω και Ισπανικά. Γράφτηκα στο φροντιστήριο, πήρα τα βιβλία μου, οργάνωσα τις ώρες μου και είμαι πανέτοιμη! Θα αρχίσω μου φαίνεται να μιλάω με το θ από τώρα!!
Και το πιο σημαντικό της επόμενης βδομάδας. Μέσα στο διάστημα Δευτέρα με Τετάρτη έρχεται ένα υπέροχο μπλέ-γκρί Corsάκι. Ο ολόδικός μου μπέμπης. Ο Άκης μου (από το corsάκης, ζουζουνάκης) που τον περιμένω έναν χρόνο τώρα.
Χάρηκα πολύ για το Μαράκι από την Κύπρο που βγήκε από το νοσοκομείο. Κουρασμένο και ταλαιπωρημένο αλλά εδώ... Μαράκι μου, τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου. Να είσαι καλά.
