wait, what did you just say?!

Αλλαγές από 'δω, αλλαγές από 'κει και ποιος σκέφτεται να σου δώσει λίγο χρόνο για επεξεργασία; Λίγο χρόνο να βάλεις τις σκέψεις σου σε μία τάξη, λίγο χρόνο να σταματήσεις, λίγο χρόνο για να πεις "too much information".

Ένας άνθρωπος πολύ χαρούμενος. Ένας άνθρωπος που κατάφερε να σπάσει τα δεσμά του και να βγει από το αόρατο κλουβί, που ο ίδιος ή ο κόσμος του είχε επιβάλλει να ζει. Βλέπεις την αλλαγή πάνω του, το απελευθερωμένο γέλιο, την ανάγκη να μιλήσει για όσα έκρυβε πολλά χρόνια τώρα.

Από τη δική μου πλευρά, μόνο θαυμασμός και υποστήριξη σε ό,τι χρειαστεί.

Θαυμασμός γιατί πρέπει να είσαι πολύ δυνατός άνθρωπος για να πονάς χρόνια και να μην δείχνεις τίποτα. Χρειάζεται μεγάλο κουράγιο να κρύβεις ένα δάκρυ πίσω από ένα χαμόγελο και να μην αφήνεις τον εαυτό σου να δεχτεί αυτό που πραγματικά είναι. Και το πιο δύσκολο από όλα είναι να μην μπορείς να είσαι ξεκάθαρος με τον εαυτό σου. Να μην μπορείς να καταλάβεις ποιος είσαι πραγματικά και να γίνεται μέσα σου μία εσωτερική πάλη που σε καταβάλλει μέρα με την μέρα. Παραδέχομαι και υποκλίνομαι μπροστά στους ανθρώπους που έχουν καταλάβει τον εαυτό τους και δεν φοβούνται να πουν σε όλους "ξέρεις κάτι; Αυτό είμαι, αν σ' αρέσει."

Υποστήριξη γιατί ο κόσμος είναι κακός όταν δεν ξέρει ή δεν μπορεί να καταλάβει. Υποστήριξη γιατί όταν είσαι μόνο εσύ και ο εαυτός σου τόσο καιρό και αποφασίζεις τελικά να μοιραστείς αυτό που σε βασανίζει, το λιγότερο που χρειάζεσαι είναι έναν άνθρωπο να του εξομολογηθείς όλα αυτά που κράταγες για σένα αυτά τα χρόνια. 

Συνέχεια σκέφτομαι αυτό που είπες με τις πραγματικές στιγμές ευτυχίας και με κάνει να χαζογελάω σκεφτόμενη αυτές τις στιγμές. Έχεις πολύ δίκιο τελικά...
Ευχαριστώ που μαζί με τους άλλους έβγαλες τον πραγματικό μου εαυτό και στο χρωστάω χάρη...
Ένα μεγάλο συγγνώμη για όσα έχω πει κατά καιρούς και σε έκαναν να νιώθεις άσχημα.
Σε θαυμάζω. Μην σε νοιάζει τίποτα. Είμαστε όλοι εδώ. Αν ήσουν τόσο καιρό στεναχωρημένος, χαμογέλα. Τα καλύτερα έρχονται.

Point final et sourire. 

hello stranger!

Just a brief catch up γιατί με κατηγορούν ότι το μπλόγκ μου, λέει, αράχνιασε :Ρ...

Wonderful Valentine's Day με ωραίο φαγητό, βόλτα στη θάλασσα, μεγάλες αγκαλιές, ένα γλυκό φλωράκι, φίλους, ένα υπέροχο δώρο που με ξάφνιασε και κλασικό τελείωμα με άραγμα στους καναπέδες του υπογείου μου.

Τέλος το ένα μάθημα, πάμε για το δεύτερο. Άκρως σιχαμένο, ηλίθιο βιβλίο, υπέρχαζη έδρα και όλοι, μα όλοι, σε ένα μούντ νομίζω-πως-τελείωσα-την-εξεταστική. Χμμμ για να σκεφτώ... Έχουμε ακόμα πέντε μαθήματα;;;

Countdown μέχρι τις 4 Απριλίου για το official τέλος.

Και μετά ακούς ότι άλλοι έχουν τελειώσει εξεταστική και τώρα για δύο βδομάδες κάθονται. The horror!

Ναυάγησε και το πλάνο να δω όλες τις ταινίες των Oscar πριν τα Oscar φέτος. Καμία ελπίδα.

Ωραία Τσικνοπέμπτη η φετινή, παρόλο που δεν έγινε όπως την προγραμματίσαμε.

Και επειδή είναι σάνταρ κάθε χρόνο τέτοια εποχή να μελαγχολώ καλοκαίρι: θέλω γρανίτα φράουλα, καλοκαιρινό σινεμά, τις σαγιονάρες μου, να μπω στο αυτοκίνητο και να καώ με τη ζώνη, να πάω για μπάνιοοοοοοο, να κάνω βόλτα μέχρι το πρωί, να χαζεύω όλη μέρα και να ξυπνάω ότι ώρα θέλω. Αυτά.

Point final et sourire. 

no more whining

Stop whining, for crying out loud!

Rollercoaster...

Είναι πραγματικά απίστευτο πως έρχονται τα πράγματα μερικές φορές. Ψάχνοντας κάτι, έπεσε το μάτι μου στα πόστ αυτής της περιόδου της χρονιάς που μας πέρασε. Ήταν πραγματικά μία από τις χειρότερες της ζωής μου, γεμάτη πίεση από πολλά διαφορετικά μέτωπα ακόμα και από τον ίδιο μου τον εαυτό, ο οποίος, δεν ήταν σύμμαχος μου (με όλη τη σημασία της λέξης όπως έμαθα πολύ πρόσφατα με τον χειρότερο τρόπο).

Το πόσο διαφορετικά αισθάνομαι μία χρονιά αργότερα... Πόσο μακριά από τις προβλέψεις μου έπεσα, πόσο περιέργες μου φαίνονται οι σκέψεις που έκανα τότε, πόσο ωρίμασα (ή έχασα και την λίγη ωριμότητα που είχα.)

Τα πράγματα άλλαξαν κατά πολύ στη ζωή μου τον τελευταίο χρόνο. Το κατάλαβα πριν από μερικές βδομάδες όταν η Τ. είπε: "Ακόμα κι αν μου έλεγες αυτό που βλεπω, ένα χρόνο πριν, δεν θα το πίστευα... Θα σου έλεγα ότι μου κάνεις πλάκα".  Και ήταν 19 Ιανουαρίου... Η μέρα του μεγάλου περσινού ξεσπάσματος... Ήταν το πρώτο από μία μεγάλη σειρά ξεσπασμάτων, που έπρεπε να φτάσει Μάρτιος για να σταματήσουν.

Έχτισα τα κάστρα μου, τα γκρέμισα αλλά όχι συθέμελα.. Πάντα συνέχιζα να ελπίζω, παρόλες τις παροτρύνσεις να ξεχάσω και να φύγω μακριά. Και μετά τα ξαναέχτισα, αλλά όχι μόνη μου. Ήταν ακόμα ένα ζευγάρι χέρια εκεί... Και με βοήθησε να χτίσουμε μαζί το δικό μας κάστρο... Και πήγαμε εκεί και πέρασε ο καιρός, τόσο ατάραχος και τόσο ήρεμος.

Πέρασε έτσι ένα καλοκαίρι και ένα φθινόπωρο γεμάτο ευχάριστες στιγμές, κούραση και φυσικά, γιατί πάντα υπάρχουν, μικροπροβλήματα και μανιοκαταθλίψεις. Όλα καλά.

Και ήρθαν  και τα Χριστούγεννα για να σπάσουν τις μπουρμπουλήθρες που έφτιαχνα από μικρή. Με προσγείωσαν απότομα. Πολύ πιο απότομα από ότι περίμενα. Και εμένα και πολύ κόσμο γύρω μου. Είχα ακούσει για ανθρώπους που μεγαλώνουν απότομα και ωριμάζουν, αλλά δεν περίμενα να συμβεί ποτέ σε μένα.

Μέσα σε δύο μέρες, μπορείς να μεγαλώσεις δέκα χρόνια. Τώρα το ξέρω, τώρα το πιστεύω. Μαθαίνεις να κρύβεις την αδυναμία σου, μαθαίνεις να χαμογελάς για να κρύψεις την ενόχλησή σου, μαθαίνεις να λες "εντάξει, δεν είναι τίποτα", ενώ θέλεις να ουρλιάξεις "φυσικά και είναι ΚΑΤΙ", μαθαίνεις να αγνοείς ότι η συμπεριφορά των άλλων αλλάζει, μαθαίνεις ότι το σημαντικότερο απόκτημα που έχεις να προσέξεις είναι ο εαυτός σου, μαθαίνεις να χαίρεσαι παραπάνω αυτά και αυτούς που αγαπάς και η στιγμή αρχίζει να μετράει λίγο περισσότερο, μαθαίνεις να γελάς πιο δυνατά. Από εκεί που έχανες μέρες ολόκληρες, τώρα θέλεις να βάλεις τον εαυτό σου σε έναν αγώνα δρόμου. Όσο παραπάνω μπορείς να κάνεις, όσο περισσότερα να δεις....

Και η ζωή σου αλλάζει ριζικά, κάπου ανάμεσα στην πολύχρωμη Αμελί και την σκοτεινή Κασσάνδρα.

Point final et sourire.

Limits...

Για να δούμε... Πολύς καιρός έχει περάσει χωρίς να ταξιδέψω στην χώρα μου...

Για αρχή, καλή χρονιά, χώρα μου... Καλή χρονιά, χώρα μου που σ' αγαπάω και σε παραμέλησα τον τελευταίο καιρό. Καλή χρονιά και συγγνώμη, μικρό μου προσωπικό ησυχαστήριο.

Δεν θα αρχίσω και εγώ να γράφω μία από τις γνωστές, κλασικές, αναρτήσεις που βλέπω γύρω γύρω συνέχεια. New year's resolution και πόσο τέλεια περάσαμε τις γιορτές... Εγώ δεν πέρασα και τόσο τέλεια τις γιορτές. Και ούτε έβαλα New year's resolution για φέτος.

Γιατί φέτος για πρώτη φορά στη ζωή μου είπα ότι δεν θα πιέσω τον εαυτό μου. Φέτος, για πρώτη φορά είπα ότι δεν θα ΞΕΠΕΡΑΣΩ (ειρωνεία... το caps locks πατήθηκε κατά λάθος) τον εαυτό μου. Θα φτάσω μέχρι εκεί που θέλω και μέχρι εκεί που μπορώ χωρίς να αγγίξω τα όρια της τρέλας και της παράνοιας. Χωρίς να αφήσω το μυαλό μου να παίξει τα γνωστά παιχνίδια πίεσης.

"Έλα, προχώρα λίγο πιο κάτω μπορείς...". "Έλα κοιμήσου λίγο λιγότερο, μπορείς να τα καταφέρεις...". Όχι φέτος δεν μπορώ να τα καταφέρω. Για πρώτη φορά, δεν θέλω να τα καταφέρω έτσι. Γιατί τελείως ξαφνικά, out of nowhere, συνειδητοποίησα κάτι. Ότι εγώ, ο εαυτός μου, είμαι ότι πιο σημαντικό έχω. Και δεν πρόκειται να χάσω τον εαυτό μου για βλακείες.

Και έτσι δεν θα καταπιεστώ. Θα πάω εκδρομή όταν θέλω, θα βγω έξω μόνο όταν αντέχω, θα κοιμηθώ όσο θέλω, θα κάνω μία φορά κοπάνα από τη σχολή, θα κλείσω το βιβλίο όταν δεν μπορώ άλλο και δεν θα μείνω για αυτές τις "2 σελίδες ακόμα", πριν κοιμηθώ θα διαβάζω τη λογοτεχνία μου, θα βλέπω μόνο τις ταινιές που μου αρέσουν, θα μαζέψω λεφτά, θα αντιδράω πιο ήρεμα, θα κάνω τις ασκήσεις χαλάρωσης που μου κατέβασες από το Ίντερνετ, θα γράφω στο μπλόγκ μου, θα κουτσομπολεύω, θα πίνω καφέ, θα χαζεύω στο Φέισμπουκ, θα κάνω μπάνιο για 3 τέταρτα ενώ σε 10 λεπτά πρέπει να είμαι έτοιμη, δεν θα βάλω πρόγραμμα και αν αγόρασα ημερολόγιο, είναι μόνο και μόνο για να θυμάμαι τα εργαστήρια, θα διαβάζω γιατί το γουστάρω. Είναι απλό τελικά, θα κάνω αυτό που αγαπάω, όταν θέλω εγώ. 

Και να δεις που όλα θα πάνε πολύ καλύτερα έτσι. Να δεις... Γιατί εγώ είμαι σίγουρη... Αν και πάντα υπάρχει περίπτωση να μιλάει η κορτιζόνη.... ;-) Στο κάτω κάτω, είμαι supergirl... I just fly!

Καλή χρονιά, supergirls και superboys. Και μία συμβουλή από μένα, πάρτε το λίγο χαλαρά... Ίσως αξίζει πιο πολύ έτσι...

Ααα και κάτι τελευταίο, τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από ένα αναμμένο τζάκι, μία πεντανόστιμη ανάλατη μακαρονάδα, cocooning, έναν ωραίο άνθρωπο, ένα φέρι μποτ, ιστοριές από τα παλιά, μία λατρεμένη ταινία, μία συγκινημένη φίλη που ταυτόχρονα γελάει και την προσμονή όμορφων πραγμάτων.

Δείτε το θετικά το θέμα... Νομίζω αξίζει.

Όσο για το τραγούδι, δεν παίζει να υπάρχει κάτι που να μου φτιάχνει το κέφι πιο πολύ από αυτό!

Στη Χώρα του Ποτέ ξανά... (και αυτή τη φορά για τα καλά και σωστά!!).
 Point final et sourire.

Πιες: θέλω Παρίσι...

Vasilis...

2ο σοκ σε μία βδομάδα. Νοσοκομεία, οροί, μαγνητικές, φάρμακα, φλεβοκαθετήρες και μία ψυχολογική κούραση. Μία άρνηση απίστευτη.

Όχι δεν θέλω να ακούσω ούτε έναν να μου λέει να δω κάτι θετικά. Όχι, ακόμα δεν μπορώ να το δω θετικά. Θέλω μόνο μία μεγάλη αγκαλιά. Δεν είμαι καλά ακόμα. Έχω τρομάξει άπειρα και θέλω τη μεγάλη αγκαλιά του αρκούδου μου που με κάνει κάλα.

Ίσως να είναι που βγαίνω από δω παραμονή Χριστουγέννων, ίσως να είναι η κορτιζόνη που με ρίχνει αρκετά. Ναι, θα είμαι καλά, αλλά δεν είμαι ακόμα. Και δεν θέλω ακόμα να το δω θετικά. ΔΕΝ ΘΕΛΩ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΚΟΜΑ.

Θέλω να κάτσω και να κλάψω σε μία μαγάλη αγκαλιά. Να κλέψω δύο ώρες καλοκαιριού και να τα ξεχάσω όλα για δύο ώρες. Και δεν θέλω να μείνω ούτε στιγμή χωρίς τη μεγάλη αγκαλιά γιατί σαν να νιώθω ότι κάτι χάνεται.

Περίεργο τι ζητάς κάτι τέτοιες ώρες. Εγώ νομίζω ότι θέλω τη μεγάλη αγκαλιά. Μόνο να ακουμπήσω στη μεγάλη αγκαλιά και να μυρίσω το άρωμα των 8 μηνών που τόσο αγάπησα και αγαπώ.

Δεν περίμενα ποτέ να γράψω κάτι με τόσο πεζό όνομα.  Αλλά τι να κάνεις; Νομίζω πως τελικά οι ανάγκες και οι αγάπες σου έρχονται από εκεί που δεν τις περιμένεις. Από μία παρουσία που κάθεται αμίλητη σε μία πολυθρόνα και απλά φιλάει τη μελανιά που βλέπει στο χέρι σου από το τρύπημα.

Το ξέρω ότι δεν με διαβάζεις. Σ' αγαπάω. Με βοηθάς όσο κανένας γιατί απλά δεν με κρίνεις και δεν με ζαλίζεις με πράγματα που τώρα δεν θέλω να ακούσω. Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει ή αν μπορείς να το αντέξεις. Να ξέρεις πως το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να σε πιέσω.

Kassie

Have you ever dreamed a night like this??

Φώτα, φρενάρισμα, δρόμος με βροχή, κράσπεδο, κενό και το παράθυρό μου κάπως, μάλλον μαγικά, ακουμπάει στο πεζοδρόμιο. Στο πεζοδρόμιο;; Έλα, πρέπει να ξυπνήσεις...

Και κανείς να μην πιστεύει ότι σίγουρα είμαστε καλά. Πως γίνεται να είμαστε καλά;; Αφού βγήκαμε από την οροφή του αυτοκινήτου... 

Και μετά, εμείς. Τρία άτομα καθισμένα στο πεζοδρόμιο. Τρία άτομα που το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να ρωτήσουν αν οι άλλοι ήταν καλά και με το που βγήκαν πιάστηκαν σε μία μεγάλη αγκαλιά. Τρία άτομα που κάθισαν μετά στο πεζοδρόμιο, περιμένοντας, και αναρωτιούνταν που χάθηκαν τ' αστέρια αυτό το βράδυ...;;

Μα καλά, πως έγινε;;

Είναι για να λες, "μία φορά δεν έβαλα ζώνη και έγινε...". Γι' αυτό πάντα ζώνη. ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΗ.

Point final et sourire.
Kassie. Σήμερα είναι σκοτείνη μέρα.